Jak walczyć z negatywnymi myślami?

Sonea25 ja w takich sytuacjach staram się wyśmiewać swoje myśli, ironizować z nich. W przypadku tych kilku myśli, które wracają do mnie x miesięcy jak bumerang - pomaga to. Ale co z resztą?

Już nie wspomnę o moim lęku na temat nowych dziewczyn, pojawiających się w otoczeniu mojego mężczyzny. Boję się, że skoro jego uczucie do mnie wygasło i teraz odbudowujemy nasz związek od nowa, to jakaś inna zdoła mu zawrócić w głowie. Jak tu żyć? ....

jakbym czytała swoją opowieść.. jestem zewnętrznie osobą po której teoretycznie wszystko spływa, nie mam najmniejszych oporów przy kimś z samej siebie się śmiać, TEORETYCZNIE mam dystans do samej siebie a praktycznie? W praktyce wygląda to tak że jestem osobą zakompleksioną, ze zmartwieniami, jeśli coś nam w związku nie wychodzi to zaraz biorę wszystko na siebie że to moja wina, często płaczę, wystarczy że ktoś na mnie głos podniesie a ja już mam łzy w oczach. I prawda jest taka że nawet psycholog mi nie pomógł tych wszystkich negatywnych myśli się pozbyć - mimo że naprawdę chciałam się zmienić.
Ale jednak zmuszam się często myśleć o sobie jak o kimś ważnym dla samej siebie - ukończyłam 1 stopień bardzo trudnych studiów, wychodzę za mąż więc jestem w pełni dojrzałą i dorosłą kobietą, studiuję kolejny (dla mnie trudny) kierunek studiów, zostanę tym kim chcę być nawet za wszelką cenę. I jakoś gdy w taki sposób o sobie myślę to od razu mi lżej. Jakoś tak mnie to podbudowuje, jestem pełna energii, werwy, jestem po prostu inną kobietą - nie powiem że wtedy mi kompleksy znikają, bo one nadal są (bo jestem za gruba, bo mam brzydkie włosy, bo nie umie dobrać bluzki do spodni, bo noszę okulary..), ale mimo wszystko gdy pomyślę sobie że kiedyś mogę zostać szefową dla samej siebie to jestem taka z siebie dumna że po prostu muszę to osiągnąć i już!

dziękuję
ale to naprawdę nie jest takie łatwe.. ja jestem bardzo głęboko zakorzenioną pesymistką u której wiele rzeczy po prostu jest nie do przejścia i już! Ale powoli z tego wychodzę, staram się myśleć pozytywnie, choć powiem szczerze że zdarzają mi się w ciągu miesiąca takie dni kiedy jest mi każdego żal, rozczulam się nad wszystkim, po prostu jest mi okropnie smutno bez powodu, jak również zdarzają mi się dni w których jestem wściekła jak osa - bo coś mi nie wyszło, bo ktoś mnie wkurzył albo w końcu mój facet robi coś inaczej niż bym chciała! Ale naprawdę staram się zmienić. Moje takie zachwiania nastroju i nastawienia do życia wynikają z... no właśnie nie wiem z czego. Zauważyłam jednak ostatnio że bardzo opanowuje swoją złość. Co prawda gdy ktoś mnie maksymalnie zdenerwuje (np. mama swoimi najważniejszymi życiowymi wywodami na tematy przeróżne) to wewnętrznie czuję że zaraz eksploduje ale potem sobie myślę że dla świętego spokoju nie pokażę jej że mnie to irytuje, często wtedy np. specjalnie wbijam sobie na sekundę paznokcie w nogę (spokojnie, nie okaleczam się) i staram się uspokoić. Czasem spokojem udowadnia się swoją wyższość nad kimś aniżeli krzykiem (a ja nie potrafię się kłócić z rodzicami i moim facetem - to jedyne 3 osoby przy których kłótnia kończy się ZAWSZE płaczem i to nie dlatego że oni mi coś powiedzą, po prostu tak reaguję na kłótnię z nimi)

Tylko sęk w tym, że te myśli dopadają mnie w najmniej odpowiednich momentach. Zazwyczaj wtedy, kiedy mam coś ważnego do zrobienia. Wtedy potrzebuję x czasu żeby to wszystko przepracować, przemówić sobie do rozumu, a potem biegam jak szalona, by zdążyć ze wszystkim. Wprawdzie doświadczam takich stanów tylko kilka razy w miesiącu, ale ile można wałkować te same myśli

Możesz zapisać się na terapię. Jeżeli ma CI to pomóc, dlaczego nie? Znajdz publiczny zakład i umow się na wstępną rozmowę. Sama chciałabym chodzić, ale nie mam na to czasu. Możesz zyskać wiele: zwiększenie samoświadomosći, lepsze samopoczucie.. ))) Trzymaj się

A może masz dużo problemów, bo za bardzo jesteś emocjonalna i się wszystkim i każdym przejmujesz?
Na pewno to masz wielką wyobraźnię i jesteś wartościową osobą. Aż zazdroszczę twemu facetowi troszkę

Ja takiego doła łapie ostatnio codziennie, po spotkaniu z moim mężczyzną. Za każdym razem mam wrażenie, że on mnie następnego dnia porzuci. W każdym jego geście/słowie lub tego, czego nie powiedział, doszukuję się pretekstów z jego strony do zerwania ze mną... Wszyscy mówią, że wymyślam, nie powinnam się tak spinać i podejść do związku na luzie, ale ja nie potrafię. Ciągle się zadręczam... nie śpię po nocach. Ech... ;(

To mi nie pomaga. Boję się, że go stracę, bo bardzo mi na nim zależy, a już raz mnie "prawie" zostawił. Wystarczy, że jest zamyślony, zmęczony, a ja już panikuję. On nie jest wylewnym w uczuciach, a to potęguje mój strach ;(

Już nie wiem co zrobić, żeby przestać się zadręczać.

i wbrew pozorom takie związki są najtrwalsze. tzn dopoki jednej stronie naprawde sie nie odwidzi. druga strona musi sobie radzic tylko z tym, ze ta pierwsza strona sie boi. jesli to przetrzymuje i sie tym nie męczy, to zwiazek trwa. osoba bojąca boi sie zrobic cos zlego, a osoba kontrolująca jesli jest wartosciowa - kieruje relacją (najlepiej gdyby to byl facet i tu tak jest). niestety taki strach przed porzuceniem rodzi duzo nerwow i mozna sobie naprawde psychike poszargac, a juz nie wspomne gdyby miala byc ciaza, dzieci. dzieki temu autorka tematu sie przyzwyczaja do takich emocji w milosci i juz przy stabilizacji znowu bedzie szukac tego "zlego".

Wlasnie. Poczucie niskiej wartosci i idealizowanie partnera, bo kurcze myslisz, ze nie stać Ciebie na niego! To jest najgorsze co moze byc. Uzaleznienie, lęk przed samotnoscia. Jeszcze to i wychodzi mieszanka wybuchowa. I on moze robic co mu sie żywnie podoba, a Ty wciaz w strachu. Dlugo z nim jestes? Moze to poczatkowy etap, w ktorym widzisz go jak boga ;d

Co ma byc to i tak będzie, wiec trudno tu o jakies rady. To w koncu Ty musisz wyluzowac. Gdzies slyszalem, ze dobry zwiazek to taki, w ktorym jestesmy gotowi na odejscie partnera...

Moja mądra koleżanka twierdzi:
"BĘDĘ szczęśliwa!!!  nawet GDYBYM Q... to miała NARYSOWAĆ!"
DETERMINACJA na odpowiednim poziomie POMAGA (uważa się to za bezsporne) DODAJE sił... i budzi podziw

A strachy na lachy, lęki i obawy, "rozmamłanie", "szukanie dziury w całym"...? CZYNI z drobnej sprawy WIEEEEEELKI PROBLEM:

Wrażliwość chwalebna rzecz - NADWRAŻLIWOŚĆ zaś?... chyba codzienne funkcjonowanie znakomicie utrudnia?
Przesada (i skrajności) pono PRZEWAŻNIE są niewskazane?
Może wystarczy ŚWIADOMOŚĆ własnej słabości i... oklepana, od zarania dziejów, walka z TĄ konkretna wadą/"grzechem"   (jaką jest CZARNOWIDZTWO)?

Ps. Onegdaj na niechciane, namolne myśli pomagał mi stary tekst: "APAGE satanas"!... bo wywoływał we mnie śmiech (przed oczami zawsze stawał mi obraz T. Łomnickiego w roli Wołodyjowskiego, po śmierci Anuli w klasztorze. Gdy to stawiał "oczy w słup", buzia w ciup a rączki w małdżyk składał)
Na bank UWAGA mi się odwracała a "wieeeeelki problem" klęsł do normalnego rozmiaru...

Dziękuję, sięgnę po nią. Może pomoże mi choć częściowo zmienić nastawienie

Pomysł z zapisywaniem myśli też jest dobry. Muszę koniecznie wypróbować. Na początku związku nie miałam takich problemów. Wszystko się zmieniło, kiedy on z dnia na dzień chciał mnie porzucić,choć w zachowaniu wciąż okazywał mi czułość i troskę. Dlatego każdego dnia się boję, że on mnie może zostawić, bo stwierdzi, że mnie jednak nie kocha. Boję się, że jego uczucie do mnie nie wróci...

Nie chcę się z nim dzielić akurat tymi lękami.. jeszcze weźmie mnie za desperatkę..

a ja naprawdę chcę stanąć twardo na nogi. Opowiadam wszystkim (nawet tutaj napisałam) że wmawiam sobie że jestem super dziewczyną, że zostanę kimś ważnym, że moje życie jest dużo lepsze od tego które aktualnie przeżywam. I co? I prawda jest taka że wcale tak nie jest! I czuję to z każdym dniem! Jestem na 5 miesięcy przed ślubem, zamiast (jak każda normalna kobieta) bardzo go przeżywać, to mnie on wręcz zniechęca. Nie mam ochoty gadać o ślubie i weselu z nikim, nie mam siły szukać zaproszeń ślubnych, nie chce mi się jechać na przymiarkę sukni ślubnej, po prostu dopadł mnie totalny dół. Tylko czemu? przecież powinnam być dojrzałą kobietą która chce zawrzeć związek małżeński! I znów - w towarzystwie wmawiam sobie i innym że jest super, że podchodzę tak do ślubu, bo jestem luzacką dziewczyną którą nerwy nie dopadają. A jaka jest prawda?! Że bardzo, ale to bardzo potrzebuję wsparcia mojego faceta, potrzebuję wręcz zmuszenia mnie przez niego do przygotowań ślubnych. Ale sęk w tym że on sam ma podejście "mamy masę czasu"..

Jeśli chodzi o lekturę pomocna w tego typu interpretacji świata, to polecałabym Antoniego DeMello "Przebudzenie", w której dochodzi do sedna sprawy i skupia się głownie na przyczynie a nie na rezultatach jakim jest np niskie poczucie własnej wartości. Dla mnie to była książka, która dotarła do sedna i tak wprost powiedziała o co chodzi. Inna lektura to "Wolność od znanego" Jiddu Krishnamurtiego. Też polecam. Te dwie pozycje książkowe należą do moich ulubionych i chętnie do nich wracam. Potrafią wywrócić świat do góry nogami

Według mnie zapisywanie negatywnych myśli nie ma sensu. Bardziej wzmocni je w naszej głowie. Proponowałabym pisanie afirmacji każdego dnia np "Jestem wystarczająco dobra - idealna na swój wyjątkowy sposób". Takich afirmacji można znaleźć pełno w internecie ale chyba najlepiej samemu coś miłego stworzyć dla siebie. Ponadto proponuję odrobinę refleksji, odpoczynku, wyciszenia się. Jak? Moim sposobem jest joga.

Jeśli chodzi o mój punkt widzenia na sprawę to pomijając to co pisze DeMello, to uważam, że brak umiejętności kochania samego siebie jest punktem wyjścia. Żaden związek czy to z mężczyzną, czy też związek oparty na przyjaźni nie ma szansy przetrwania jeśli nie umiemy zaufać sobie i powiedzieć sobie w lustrze "wiesz.. kocham Cię, jesteś idealna i czuję się z Tobą rewelacyjnie". Żaden psycholog też nie pomoże. Jedyna osoba jaka jest w stanie nam pomóc to jesteśmy my sami. Nikt inny. I nikt inny nie będzie odpowiedzialny za nasze życie i za nasze emocje.
Tak jeszcze nadmienię, że to co pojawia nam się w głowie to tylko produkt jaki został stworzony na podstawie naszego życia i błędnej interpretacji faktów.. a myśli .. myśli tylko są. Nie jesteśmy nimi. Myślimy, że nimi jesteśmy a to nic bardziej mylnego

Zatem zachęcam do polubienia własnej osoby takimi jakimi jesteśmy - ze wszystkimi pozytywnymi stronami i naszymi wadami Bo to przecież takie cudowne ufać sobie najbardziej ! Zobaczycie.. życie stanie się o wiele łatwiejsze, przyjemniejsze i o wiele bardziej wesołe !

Spróbujcie !

WspanialaCórka,
hm ..zacznę od tego, że rozstanie w jakiejkolwiek istnieje formie..jest obecne w całym naszym życiu. W każdym rodzaju relacji musisz liczyć się z tym, że w pewnym momencie nastąpi koniec (rodzina, przyjaciele, partner). Z różnych powodów. Wszystko co jest teraz, to nie jest, bo przemija. Nic nie jest trwałe. Tak bardzo boisz się zostać sama ze sobą, że ten strach ujawnia się w Twojej relacji z partnerem. Miłość przyciąga miłość. Złość i nienawiść przyciaga złość i nienawiść. Twój świat to rezultat i efekt uboczny Twoich myśli i tego co siedzi w Tobie pod skórą. Zauważ, że nawet drobna zmiana chociażby jednej myśli, zmienia całkowicie sposób Twojego widzenia świata i wtedy wydaje się, że świat jest pięknieszy - widzisz żywsze kolory, słyszysz piękniejsze dźwięki (przykładowo śpiew ptaków, muzyka której do tej pory słuchałaś staje się lepsza niż wczoraj) i nagle okazuje się, że ludzie stają się milsi. Więc wyobraź sobie co mogłoby się stać kiedy zaczęłabyś być milsza dla samej siebie? Powiedz.. lubisz swoje wady?

A widzisz.. a co by się stały jakbyś polubiła swoje wady? Przecież zarówno zalety jak i wady określają nas w jakiś sposób. Tworzą jednostkę zwaną JA. Nie lubić wad, to w pewien sposób tak jakby całkowicie negować siebie. Z doświadczenia wiem, że wady "redukują się" w sytuacji kiedy odpuszczasz walkę z samą sobą.
Zresztą.. po co walczyć z sobą? Jaki jest cel bycia wrogiem samego siebie?
Wracając do tego, że nie potrafisz zaakceptować. A powiedz, co Ci daje ciągłe rozmyślanie o tym kogo stracisz? Czy z pojawiających się w Twojej głowie myśli...wynika coś konkretnego?
Chcesz sobie pomóc to się zatrzymaj. Jesteś ciągle w przyszłości a przyszłości nie jesteś w stanie przewidzieć. Martwisz się o coś czego jeszcze nie ma. Po co?
A tak jeszcze jedno - przeczytaj koniecznie te dwie książki, o których wspomniałam wcześniej

Wyświechtany tekst, ale zawiera w sobie wiele racji: znajdź sobie jakieś pasje   Ja niestety z powodu problemów finansowych musiałam je zawiesić, ale planuję w niedługim czasie powrócić.

Ostatnie 3 dni było super.... ale wczoraj złapałam doła, znowu mnóstwo negatywnych myśli krążyło mi po głowie. Rozpłakałam się, a w duchu wściekałam się na siebie za tę scenę.

Dziewczyny poleciły parę książek. Zajrzyj do nich. Dzięki nim zmieniłam swoje nastawienie. Wprawdzie negatywne myśli nie znikają mi z głowy, ale potrafię je szybko zastępować czymś innym