Ja cię kocham a ty śpisz.

Skoro jemu to nie przeszkadza to próbuj małymi kroczkami,schizofrenia to nie angina,choroba ta powoduję zaburzenia pomiędzy myśleniem, zachowaniem, emocjami,mimo że jak piszesz jest już zdrowy to nie wiesz w jakim stopniu pozostawiła choroba na nim ślad.Myslę,że jemu cięzko będzie zrobić pierwszy krok,biorąc pod uwagę jego chorobe.

Może powiedz, że chciałabyś by Cie pocałował i spytaj czy chce tego samego?

Co to znaczy, że jest po schizofrenii? Przecież jej się nie przechodzi jak grypy. Jest po ataku, który obecnie jest wyciszony lekami? Schizofrenii się nie wyleczy, ją można tylko wyciszyć a brane leki mają wpływ na człowieka

Myślę,że autorka pisząc słowo zdrowy miała na myśli po ataku wyciszony lekami ja tak to odebrałam ale może niech danasc sprecyzuje.

Wiesz, może to jest związane z zaburzeniami które ma. Jedyne rozwiązanie to rozmowy między Wami,

Dokładnie, jego zachowanie podyktowane jest chorobą i to bez względu na to w jakiej fazie się znajduje. Na Twoim miejscu zastanowiłabym się czy warto się z nim wiązać jeśli oczywiście dojdzie do przełamania lodów. To może być bardzo ciężki związek

Nie potrzebuje się nad tym zastanawiać tak naprawdę. Jestem pewna tego że chcę tego związku, jaki by nie był. Mam nieco doświadczenia z tą chorobą i zdaję sobie sprawę jakie są jej minusy. Zdaję sobie sprawę że może być ciężko.. ale czy miłość ma być łatwa?
To że ta choroba śpi w Nim, nie znaczy że będę rezygnować. On też zasługuje na uczucia, a ja z pełną świadomością pragnę mu je ofiarować.

trzymam kciuki i cieszę się że nie boisz się tej choroby, ja z nią żyję i daje radę. Jestem w stanie remisji i niech tak zostanie.

Widziałam się z Nim dziś...  Powiedział mi wprost że możemy być tylko przyjaciółmi, bo on jako chory człowiek nie będzie umiał wychować dzieci, że się nie nadaje do małżeństwa. Że gdybym była chora tak samo jak On moglibyśmy próbować a tak..
Jestem jeszcze młoda i znajdę kogoś zdrowego..
Pozwolił mi i Go pocałowam, odchodząc w ciemnym błękicie zalana łzami.

Jego choroba, nigdy nie była, nie jest problemem dla mnie. Wymieniłam ją tylko wyłącznie po to, aby przybliżyć tu być może przyczyny zachowania.
Zachowania którego zwyczajnie dalej nie rozumiem..
Był blisko, pozwolił na wszystko i nagle stwierdził że możemy być tylko przyjaciółmi z powodu tej choroby.
Nagle Jego choroba stała się dla Niego większym problemem niż dla mnie..
Może nie bolałoby mnie tak bardzo to wszystko, gdybym mogła spotykać się z Nim częściej a okazuje się że On prosi mnie zupełnie o coś innego, prosi o rzadkie spotkania bo się stresuje naszymi?
Jednocześnie jest przy tym, wspomnienie tego że gdy Go pocałowałam, On pogłębił ten gest. Wiem że Jego choroba jest ciężką sprawą, wiem że może wrócić.. wiem.
Jednak nie zrobię nic z tym że jestem gotowa dla Niego na wszystko, na każdą walkę. Być może jestem naiwna, chcąc się podpasować do Jego zamkniętego świata, ale z całą pewnością kocham Go..
Tyle że krzywdzi mnie Jego oddalenie, a przynajmniej boli że mnie odpycha..
Ale skoro to ma mu polepszysz stan, to spełnie Jego prośbę.