Witam, chciałabym przedstawić wam moją sytuacje. Mam 17 lat i synka w wieku 2 lat. Tata synka(21) zostawił mnie bez słowa wyglądało to tak jakby juz wszystko wcześniej zaplanował. Miał niby prace chodził do niej przez 3 dni po czym ostatni dzień normalnie miał iś do pracy pożegnałam go jak zawsze i pojechał odezwał się o godz.9.00 że wchodzi już do pracy. Potem wogóle sie ie odzywał telefon miał wyłączony. Do tego momentu sie nie odzywa. Napisał mi tylko emaila. Że przeprasza ale nie mógł mi powiedzieć tego w twarz ze to też dla niego nie było łatwe..żebym głupstw nie robiła że nas związek nie m a już sensu bo nam sie od dawna nie układało itp..Po tym jak się dowiedziałam o tym szybko z rykiem pobiegłam do naszego pokoju zobaczyć co wziął nie ma pare rzeczy ale niektóre zostawil żebym nie podejrzewała że ma zamiar wyjechać do niemiec.Z kąt wiem że do niemiec mojej mamie napisał że jedzie ze znajomymi do niemiec do pracy.Strasznie się z tym czuje jeść nie mogę spać..dziecko też to przeżywa.Moi rodzce go utrzymywali przez 2 lata. A on tak poprostu zzwiał nie odzywa sie ja pisze do niego emaile a on nic.. Dzwoni tylko do brata i matki i co chwile zmienia numer lub jest zastrzeżony. JA go tak kocham..zaufałam mu tęsknie za nim jak cholera nie wiem o mam robić chce żeby do mnie wrócił!!!Jego brat mi powiedział że on niema podobno tutaj zamiaru wracać ze nie ma do kogo że tutaj miał żyie ja w więzieniu..No troche to fakt nie ukrywam ja siedziałam na dupie i mówiłam przewiń Synka podaj mi to...ja wychodziłam do koleżanki a on siedział z małym ale nie codziennie..JA chce to zmienić jak do niego dotrzeć wróci do mnie??? pomocy.Wiem wszystko od jego brata że on chce se na nowo życie ułoży żebym lepiej też to zrobiła to tak boli..Mam cały czas nadzieje że zatęskni za nami i wróci, też nie wiem czy we wszystko moge wierzyć bratu jego..
Podobne tematy
Jesteście bardzo młodzi a tu przyszła proza życia, dziecko i chłopak wymiękł, może wróci może nie.
Musisz założyć, że jednak będziesz samotną matką. Uczysz się? Jeśli tak to na jakim etapie jesteś? Pomyśl o dalszej edukacji jeśli oczywiście masz na to warunki tj. opieka nad dzieckiem i finanse. Musisz patrzeć do przodu nie tylko przez pryzmat tego, czy kogoś masz, ale pod kątem bardziej przyziemnym - jak zapewnić sobie i dziecku godziwe życie.
Nie czekaj, spróbuj o nim zapomnieć, zakładając nawet, że cie kocha i zacznie żałować podjętej decyzji, to nie sądzę, by zdecydował się i miał odwagę prosić cię o przebaczenie i ponowne przyjęcie. Przykro mi.
Przede wszystkim głowa do góry! Dla Ciebie to teraz tragedia, ale musisz dzielnie żyć dalej, bo masz dla kogo! A skoro facet uciekł, jest tchórzem bez jaj, to jego problem. To on nie będzie widział dalszego rozwoju waszego synka, nie będzie mógł cieszyć się z jego osiągnięć, nie będzie patrzył jak rośnie i jak Cię kocha. Przyjdzie moment, że będzie tego bardzo żałował. A Ty musisz pamiętać, że dla małego to Ty jesteś najważniejsza!
Piszesz o swojej winie - nie możesz obwiniać tylko siebie; może i nie byłaś wyrozumiałą partnerką, ale jesteś młoda i dopiero uczysz się bycia w związku. I wcale nie miałaś łatwo się przystosować biorąc pod uwagę, że w tak młodym wieku zostałaś mamą. Kochający partner powinien to zrozumieć, próbować rozmawiać, naprawiać, a nie zwiać jak ostatni tchórz! Najłatwiej jest podwinąć pod siebie ogon i uciec, tylko czy to świadczy o jakiejś odpowiedzialności i czy taki partner zapewnił by Ci poczucie bezpieczeństwa i rzeczywiste szczęście? NIE!!!
Nie mam mocy przewidywania przyszłości, nie wiem, jak ta sytuacja się zakończy. Ale jedno wiem na pewno: Uwierz w siebie, bądź dzielna i rób wszystko, żeby dalsze życie Twoje i Twojego synka było szczęśliwe. Możesz to zrobić! I zgadzam się z assassin - musisz patrzeć do przodu i wierzyć, że jeszcze w życiu czekają Cie szczęśliwe chwile!
A co z alimentami? Powinien placic na swoje dziecko.
Przepraszam za to co powiem ale ludzie to sobie umieją na własne życzenie życie spier...
Młoda kobieto masz 17 lat i 2 letnie dziecko..
Może zamiast oglądać się za facetem i koleżankami zastanowisz się nad sobą i skupisz na swoim dziecku..
Nie wiem co na to Twoi rodzice, ale myślę, ze czas nauczyć się odpowiedzialności..
Najpierw dorośnij sama i zadbaj o siebie, a potem szukaj odpowiedzialnego ojca dla swojego dziecka, bo na razie sama nie radzisz sobie ze sobą..
Mam nadzieje ze rodzice Ci w tym pomogą..
Powodzenia