Cześć wszystkim !
Piszę ten post, ponieważ pisałam już tutaj parę razy nie widząc wyjścia ze swojej sytuacji, uważałam,że moje życie jest przegrane i czeka mnie... pustka.
Moją pierwszą miłością ( i pragnęłam,aby był ostatnią) był facet 22 lata starszy, dwukrotnie żonaty, plus po paru związkach między żonami. W moich oczach był wspaniały, wartościowy, ukochany oraz poszkodowany. Taki owoc dobrego i złego - wszystkie NIE serce zamieniało w TAK. Uważałam jak wszyscy,że moja historia jest absolutnie wyjątkowa i bez wątpienia jestem jego upragnioną i ,,tą" kobietą. Miłość z jego strony skończyła się równie szybko jak się zaczęła. Byliśmy razem 8 mc, opłakiwałam go 1,8roku ( tego Marca zaczęło mi bardzo intensywnie mijać) Uczucia minęły, włączył się rozum. Ten pan wrócił do żony, przez rok natarczywie próbowałam się z nim skontaktować. Jedyny sms na którego mi odp. ( po pół roku) to ten,że nie może pogodzić się,że oddałam się innemu - oczywiście dodał,że wciąż mnie kocha. Pół roku później odpisał mi drugi raz ,,Odpierdol się, nie tylko ty masz problemy". Dni mijały, za to mi nie mijało nic. Nie docierało do mnie,że to możliwe,że mnie nie kocha,z jego strony była - obojętność ,, przepraszam,wydawało mi się,nie chciałem być sam, to moja żona,sama rozumiesz" ,,czego ode mnie oczekujesz,jestem żonaty i nigdy z tobą nie będę" a na pożegnanie-machnął mi ręką. ja za to miałam przed oczami jego spojrzenia kiedy mówił,że chciałby mieć ze mną dzieci,zamieszkać razem,że mnie kocha,że jestem piękna i te wszystkie psu na budę słowa.
Narobiłam tyle głupot,żeby sobie ulżyć i wiecie co... dziwię się sobie,że ten Pan tak spokojnie mnie przekreślił (z uśmiechem na twarzy) ,a ja go usprawiedliwiałam,tęskniłam (zamiast zrobić to samo). Dalej nie czuję do niego nienawiści- z czego się cieszę... ale co to za ulga,spadło mi 200 ton z serca. On ma swoją żonę, nie jest sam, z czego się cieszę, bo wolę,żeby nie cierpiał. A ja... nie chcę go już w swoim życiu,nie chcę tracić na niego więcej młodości,życia. Po co mi kochać kogoś, kto mnie nie szanuje... Nie mam z nim dzieci, nie jest moim mężem - pora żebym i ja go skreśliła ze swojego życia, nie traciła czasu na głupoty. Teraz ja też go nie chcę.
'' i chcesz isc do przodu prawda? Kiedy poznasz nowego mezczezne, nie ignoruj tego co mowi ci intuicja, my kobiety mamy ja bardzo dobra a niestety nie chcemy jej sluchac i dlatego ladujemy sie w takie bagna. Nie ma sensu ladowac sie w zwiazek po to tylko, zeby z kims byc tak robia osoby ktore boja sie spojrzec wglab siebie, rozwiazac swoje problemy, mysla ze ktos inny je za nas zalatwi. Milosc ma dodawac skrzydel a nie je podcinac, niestety bedzie podcinac jezeli nie kochasz siebie i szukasz czegos czego sama nie masz w sobie u drugiej osoby mam tu namysli milosci do samej siebie, samoakceptacji, radosci.Buduj sama siebie, pokochaj siebie, badz szczesliwa sama ze soba, wtedy nie bedziesz zaczynac takich zwiazkow a jezeli zaczniesz to szybko skonczysz bo bedziesz wiedziala, ze przynosza tylko cierpienie a ty nie chcesz cierpiec. Pozdrawiam.
Sama widzisz, ze jestes silna a to za czym tesknilas to byla iluzja, wyobrazenia na jego temat bo sama widzisz ze rzeczywistosc okazala sie okrutna. czasami potrzeba troche czasu, zeby to przegryzc i wypluc. Trzymam kciuki 