bezsens istnienia

Co się wydarzyło?

Na pewno będzie lepiej, jeśli nie dzisiaj ani jutro, to za ileś dni Jeszcze wróci do Ciebie energia, lepsze samopoczucie, jeszcze staniesz na nogi. Do tego czasu spróbuj trochę odpocząć, rób rzeczy, które sprawiają Ci przyjemność. Te ciężkie chwile trzeba po prostu przeczekać, prędzej czy później zawsze mijają.

Dziękuję Wam za dobre słowo,kochane jesteście i  cieszę się,że to forum istnieje.
A ja walczę nadal,nie poddam się.

Życie jest trudne. Zawsze było i będzie. Jedyne co możemy zrobić, to szukać pozytywów i próbować. To podnosić się z porażek i nie poddawać. Nie jesteś sama Trzymam kciuki

Wiem, nikt nie obiecywał życia bez problemów,ale wiecie,to przekonanie zawsze było we mnie ,tak nauczona z domu,że w zyciu trzeba się napracować i cierpieć też,jak to mówią raz na wozie raz pod wozem.Jednak stało się tak,że całe dotychczasowe moje życie starałam się wykonywać swoje obowiązki małżeńskie tak jak umiem najlepiej,często ponad siły.I tutaj zrobiłam błąd,zawsze mogłam polegać na sobie,wszystko mogłam zrobić,miałam siłę fizyczną i psychiczną też.Niestety za dużo pracowałam w ubiegłym roku,zaczęły się problemy zdrowotne,tak naprawdę to one były wcześniej tłumione,ale w końcu się spotęgowały.Oczywiście,ludzie chorują i nic w tym dziwnego,ale u mnie oparło się o stany,które wydawały się być tymi,gdzie żegnałam się z życiem.To załamało mi psychikę,zbieram się,ale ciągle jeszcze coś ''wyskakuje'',kiedy to przypomina mi,że muszę uważać,zejść na ziemię i nie robić pewnych rzeczy jak dawniej.Powiecie,że ludzie borykają się z tymi problemami,tak ,zgadzam się .I tutaj zaczyna się problem,ponieważ moja druga połowa bagatelizuje te moje problemy,nie jest oparciem,nie współczuje nawet i uważa mnie za hipochondryka a nawet zarzuciła mi lenistwo i brak poczucia odpowiedzialności.Przykre i boli.I te jego zachowania spowodowały to,że coraz wyraźniej zaczęłam odczuwać chęć ucieczki od  niego,bycia samej.Jak zaczęłam się zastanawiać nad sobą,życiem moim dotąd,to wyraźnie widzę,że jest powodem wielu problemów moich.To często ktoś z otoczenia mówił mi,ale ja to bagatelizowałam,wiadomo,jest moim mężem i mamy dzieci.Dla dobra rodziny wiele znosiłam nieraz,a jak sobie popłakałam,to słyszałam często,że jestem płaczką.A uwierzcie mi-nie jestem.Płacz pojawiał się naprawdę w sytuacjach ekstremalnych i przynosił ulgę,mogłam ciągnąć wózek dalej.A teraz? Płacz pojawia się bardzo często i z byle powodu,jak nieraz wstanę rano i jest fajnie,jestem spokojna,to znowu wydarzy się coś,co mnie zwali z nóg.I tak w kółko.Ja nie wiem czy mam na to siłę.
Dam Wam przykład z wczorajszego dnia.Powiedziałam mężowi,że jadę z siostrą na plac,popytać czy ktoś ze sprzedających jest zainteresowany ciuchami z pozostałości mojego sklepu.Jak to usłyszał,powiedział,że jedzie ze mną i staniemy sami z tym towarem.Ok,przystałam na to,nie próbując się sprzeciwić,nie byłam na to przygotowana,chociaż dzień wcześniej wspomniałam o tym.Nie było reakcji.Reakcja pojawiła się dopiero rano,wstał,szybko się ogarnął,oznajmił mi ,że jedziemy i ...już czekał na mnie w samochodzie.Tak,zawsze to samo.Ja z racji problemów ze zdrowiem,nie mogłam się szybko zebrać,gdybym wiedziała wcześniej,zwyczajnie wstałabym  z łóżka z wyprzedzeniem czasowym.Stało się tak,że czekał na mnie 15 minut w aucie,ja  w nerwach jadłam itd.A on? Siedział naburmuszony nie wiadomo o co na mnie,tzn. wiem o co...o to,że nie jestem gotowa na już,bo tak go nauczyłam,że zawsze szybko i na czas działałam.Niestety,czas przeszły.A mój mąż zachowuje się jak Pan i władca na włościach.
Przepraszam,rozpisałam się za bardzo,ale mnie to denerwuje,to moje życie nie jest takie,jak być powinno.Co próbuję coś zmienić,to nie wychodzi.A przed ostatecznym odejściem jeszcze powstrzymuje mnie fakt,że są dzieci,Są za nim i nie wiem czy zniosłabym to,gdyby miały do mnie pretensje o rozbicie rodziny.I tak nadal żyję w tym chaosie,bezsensu.