Nakreślę trochę swoją sytuację. Jestem z chłopakiem od 10 miesięcy, dla obojga z nas jest to pierwszy związek. Jesteśmy w klasie maturalnej i na dzień dzisiejszy widujemy się głównie w szkole, ponieważ on nie ma jak do mnie często jeździć, bo nie ma swojego samochodu, a z jego miejscowości w weekendy wgl. nie ma busów. Przyjeżdża do mnie ewentualnie w ferie, święta itp. Ale widujemy się codziennie i to jest najważniejsze, nie przeszkadza mi, że to tylko w szkole, myślałam, że to sytuacja przejściowa. Planowałam, że gdy pójdziemy na studia będziemy mieszkać w tym samym mieście i widywać spędzać ze sobą więcej czasu. Wiadomo, że uczyć się trzeba zwłaszcza, że oboje planujemy iść na niełatwe studia, ale co innego jak się ma do siebie z 20 minut autobusem, a nie tak jak teraz. Niestety z moich planów chyba nic nie wyjdzie, ponieważ mój chłopak twierdzi, że nie uda mu się dostać na tej akurat kierunek w Krakowie, a poza tym utrzymanie w Krakowie jest droższe i chciałby iść na studia do Wrocławia, oddalonego bez mała 300 km. Ja oczywiście wszystko rozumiem, studia są ważne i chcę, żeby był zadowolony ze swojej uczelni i kierunku, i nie chce, żeby ze względu na mnie rezygnował ze swoich planów.
Tylko nie mogę sobie wyobrazić jak to będzie wyglądało. On mówi, że będzie co tydzień przyjeżdżał, więc będziemy się widywać itp. Jednak w praktyce to pewnie będzie inaczej wyglądało, ponieważ na takich studiach będzie miał dużo nauki, a że jest człowiekiem bardzo obowiązkowym i ambitnym będzie chciał wszystko zdawać jak najlepiej i z pewnością co weekend nie będzie mu się chciało jechać tyle km, jeżeli będzie miał się uczyć, zwłaszcza, że taka podróż kosztuje. Dodatkowo, kiedy przyjedzie to będzie na pewno spędzał sporo czasu w domu, ponieważ jego rodzice mają pole i tam zawsze jest co robić, będzie chciał im pomóc. Tak więc, gdy już na ten weekend przyjedzie pewnie posiedzimy trochę u mnie w domu ( bo też będę musiała wracać na weekendy z Krakowa), gdzie nie bardzo mamy szanse na wiele prywatności, i zaraz trzeba będzie wracać do swoich obowiązków.
Gdyby to miało być kilka miesięcy, albo pół roku to pewnie bym nie marudziła, ale to jest 5 lat studiów, prawie 25% naszego dotychczasowego życia...
Wiadomo, że będziemy do siebie dzwonić, czy rozmawiać przez internet, ale każdy wie, że to nie to samo co normalne widywanie się, zwłaszcza, że mieszkając w akademiku czy mieszkaniu z kilkoma współlokatorami żadne z nas nie będzie mogło tak swobodnie rozmawiać. Już teraz, to ja do niego częściej dzwonie, pisze wieczorami, bo on sie cały czas uczy albo robi coś innego, co nie do końca mi odpowiada, bo chciałabym odczuwać trochę więcej zainteresowania z jego strony. Ufam mu i wiem, że on chce ze mną być mimo tego, że przez 5 lat bylibyśmy tak daleko od siebie. W luźnych rozmowach często gdzieś tam mówi, że wiadomo, że my to już ze sobą będziemy na zawsze. Ale takie życie na odległość na pewno nas od siebie oddali, boje się, że nie będziemy mieli o czym rozmawiać, bo każdy będzie miał innych znajomych, środowisko, a nasze rozmowy będą szybko kończone, bo jutro kolokwium, albo inne ważne obowiązki. Z resztą ja się bardzo przyzwyczaiłam do tego, że widuję go często. W wakacje, kiedy przyjeżdżał raz na 2-3tygodnie to strasznie za nim tęskniłam, ale wiedziałam, że jak wrócimy do szkoły po 2 miesiącach to znów będziemy się codziennie spotykać. Przeraża mnie ta perspektywa 5 lat rozłąki, boje się, że któreś z nas będzie miało w końcu dosyć, będzie potrzebowało czegoś więcej niż rozmowy telefoniczne i krótkie spotkania raz na kilka tygodni. Zwłaszcza, że jestem dość zazdrosna, ponieważ mój chłopak wzbudza spore zainteresowanie płci przeciwnej, choć wcale o to nie zabiega.
Czy ktoś może był w podobnej sytuacji? Co o tym sądzicie, czy to możliwe, żeby wytrzymać tak tyle czasu?
Przepraszam za haos w mojej wypowiedzi, ale od kilku dni o tym myślę i jakoś nie mogę zebrać myśli...