Samotność po mojemu

NibySzesliwyaJednak nie wiem czy Cię to pocieszy, ale powinno uspokoić: w tym wieku wiele osób ma takie problemy. Bo to tak naprawdę czas wielu zmian. Człowiek chce być lubiany, chce mieć towarzystwo bo na tym buduje poczucie własnej wartości. Może to głupie, ale tak jest.
Zastanów się dlaczego ludzie traktują Cię jak "osobę która mogłaby nie istnieć" ? Mam dobrego kolegę, który ma obecnie 22 lata. Poznałam go, gdy miał 18 i właściwie..... Twój wątek mógłby być jego wypowiedzią. Ale że przebywałam z nim na co dzień, a ten utyskiwał, przyjrzałam mu się i zobaczyłam w czym rzecz. Jego postawa była w stylu "whatever". I tym odpychał od siebie ludzi ... w swoim wieku.
A że ja się tak łatwo nie zrażam, zrozumiałam w mig, że to postawa obronna, czyli :
"Nie będę miły bo chcę by inni zaakceptowali mnie takiego jakim jestem. Tego potrzebuję. Potem będę już miły"
"Nie będę miły bo mi nie zależy...a właściwie cholernie mi zależy ale z tego i tak nic nie wyjdzie, więc po co być miłym?".
Pomyśl najpierw nad sobą. Co dajesz innym?

Zacznij patrzeć na siebie z pozycji "środka" a nie "zewnętrznej"

Chodzi o to, byś z tym co masz w środku, kim jesteś wychodził do ludzi, a nie ..."wychodził z siebie" i patrzył cudzymi oczami. Myślę, że to się po prostu nazywa poczucie własnej wartości i świadomość tego, co masz do ofiarowania (nie do zaoferowania bo to brzmi jak marketing) innym.

cuż ja nie znam na to odpowiedzi ale  w sumie mam tak samo///

Moze ktoś by mi jeszcze coś poradził Był bym wdzięczny

A może za bardzo chcesz się przypodobać innym ludziom i każdy uważa, że wiecznie kogoś udajesz? Albo może jesteś zbyt miły dla każdego, nie potrafisz wyrazić swojego zdania. A może... No właśnie można tak szukać powodów, a mi się wydaje, że trochę panikujesz. weź wrzuć na luz, gadaj z ludźmi normalnie i myśl sobie: albo komuś się spodoba moje towarzystwo, albo nie i tyle.

Spokojnie też tak kiedyś miałam. Zawsze każdy z kimś był zaprzyjaźniony tylko ja tak byłam u każdego po trochu, ale brakowało mi właśnie być dla jednej osoby tą najważniejszą przyjaciółką. Teraz mam wiele bliskich ludzi, i kilku prawdziwych przyjaciół, więc naprawdę wiele jeszcze przed Tobą. Musisz po prostu przestać tak bardzo się tym przejmować, a na pewno znajdzie się nie jedna osoba, która będzie chciała mieć w Tobie kogoś bliskiego.:)

Masz 17 lat a piszesz bardzo dojrzale. Niech ja cofnę pamięcią jak to było u mnie, w tym wieku. Ja też miałam problemy z akceptacją siebie w grupie, bardzo mi zależało też żeby być lubianą, żeby się podobać. Nie miałam żadnego stylu, nie byłam Metalówą, nie byłam Oazowiczką..pamiętam że dużo się uczyłam, nawet lubiłam się uczyć.
Ty piszesz, że jesteś samotny w taki indywidualny sposób. Uważam że najpierw musisz się zastanowić czego tak naprawdę pragniesz, czy przyjaźni, czy miłości, czy bliskości, czy pocałunku. Piszesz ,że rówieśnicy umawiają się na randki, że krąg przyjaciół się wykruszył. Niestety często też tak właśnie bywa, coś kończy , a coś się zaczyna, są etapy, okresy, pory roku.
Przeważnie często tak jest, żeby coś otrzymać, musisz też dać od siebie. Czasem dostajemy coś za darmo, ale dziś zapewne musisz wykazać się incjatywą , żeby osiągnąć cel. Powodzenia.

No czyli teraz jestem pewna, że za bardzo się martwisz tym, że zostaniesz sam. Na studiach poznasz nowych ludzi i na pewno się z kimś zaprzyjaźnisz.:)

Ale nie każdy musi chodzić na imprezy itd, bo nie dla każdego to jest fajne. A Tobie imprezy się podobają? Nie przeszkadza Ci jak jesteś w tłumie? Czy może wolisz przebywać w wąskim gronie osób?