Mąż wyprowadził się i nie wie czego chce

a co chcesz robić, na kolanach błagać żeby wrócił
daruj sobie,
a jemu to by pasowało z liścia dać na opamiętanie, bo wydaje mi się że jest dupkiem myślącym o swoim czubku nosa
albo specjalnie Cię maltretuje psychicznie tym brakiem kontaktu
w każdym razie na pewno do przyjemnych odczuć to nie należy, a tym bardziej chyba jako mąż, czy żona nie powinno się takich zabaw komuś drugiemu fundować

z drugiej strony nie trzeba się przecież kłucić, żeby wyczuć atmosferę wiszącą w powietrzu

w sumie to pokusiłbym się o komunikat że jest Twoim mężem i jego miejsce jest przy Tobie

więc nad czym się ma namyślać !!!!

nie daj się, pozdr

Kolejny dorosły Męczyzna..  jak coś nie tak to do mamusi..
Moja droga , Ty się zajmij życiem- swoim życiem.
Rozumiem że chcesz ratować związek - więc najpierw siebie ratuj!
Znajdź sobie hobby- masz teraz czas dla siebie , sport, rozrywka , koleżanki, koledzy.
Kobietki dobrze napisały - walczy się na wojnie.. a o związek dbają 2 osoby... jeśli on nie wie czego chce ... ale się wyprowadził?
Wie że nie chce być z Tobą .. problemy się rozwiązuje.. a nie ucieka .

Uważam, że jeśli Twój mąż jest z Tobą szczery i pokazuje że coś jest nie tak to może dzięki temu macie szansę nad tym popracować.
Oczywiście jeśli oboje tego chcecie.
Trzy tygodnie bez żadnego kontaktu to jednak długo, wydaje mi się, że warto dążyć do rozmowy. W końcu nie może być tak, że tylko on decyduje, powinniście raczej wspólnie zastanowić się nad tym co dalej.
Czy było jakieś źródło jego nagłej zmiany zachowania? Jakiś zapalnik?

Po naszej rocznicy przez te trzy dni komunikowalismy się tylko poprzez SMS wiec pewnie dlatego w ten sposób mnie poinformował o chęci rozmowy. Ja nie odczułam aby coś wisiało w powietrzu. Normalnie żyliśmy naszym jak się okazało monotonnym życiem praca dom i małe przyjemności zwykłych ludzi. Planowaliśmy wizytę w klinice niepłodności i cala nasza przyszłość razem. Jeszcze tydzień przed jego wyprowadzką snuliśmy plany. Błagać na kolanach nie zamierzam nie chce związku z litości albo wyblaganego bo to do niczego dobrego nas nie doprowadzi. Ja go kocham i nie mogę pojąć o co chodzi i czemu tak się zachowuje.
nie dal żadnych oznak ze coś jest nie tak, nie mówił mi o tym ze jest mu zle ani o tym ze jest nieszczęśliwy. Działań które miały by zmienić coś w nasYm związku też nie podejmował - nie mówił mi o tym ani nie okazywał. W sypialni też ok bylo Odnoszę wrażenie ze czegoś mi nie powiedział ze coś ukrywa. Zastanawiam się jak długo to ma trwać separacja ?? Nie bylo żadnych przesłanek żeby miał kogoś ale mógł się dobrze kryć. Nie wiem co robić czekać czy przyzwyczajać sie do życia bez niego do myśli o rozwodzie??? Różne myśli krążą mi po głowie.

Troche negatywnie to wszystko wyglada. Twoj maz zachowuje sie jak go****arz i egoista.

Wiem co to znaczy poronic, wspolczuje. Tutaj Twoja nerwowsc moze byc dwojaka, po pierwsze strata ciazy, po drugie brak wyrozumialosci meza, Wlasciwie to nie wiadomo jak to wygladalo miedzy wami, nie piszesz.

O zadbanie zwiazku powinny pilnowac obie strony, on cos robil? oskarzyl ciebie!... koleina egoistyczna formulka.

Zgodze sie z Wielokropek, ze Twoj maz podjal juz decyzje, wyprowadzil sie od Ciebie. A ze nie chce rozwodu... zostawia sobie otwarta furtke " gdyby zmienil zdanie". Zwlaszcza po tym jak mu powiedzialas, ze go kochasz.

Osmiele sie powiedziec, ze on raczej Cie przestal kochac, bo zwyczajnie uciekl... tak po prostu! Moze ma wyrzuty sumienia i nie chce Ci patrzec w oczy mieszkajac z toba, wygodniej mu u rodzicow.

I to juz 3 tygodnie bez zadnego sygnalu od niego? On sie wyprowadzil, on podjal decyzje, on sie nie odzywa.

Zazadalabym juz dawno konkretnej rozmowy .. o co tu w ogole chodzi?! i niech sie nie zaslania ogolnikami, ze musi sie zastanowic..., zalosne z jego strony.

Powodzenia i wytrwalosci zycze

Rozumiem, ze nie chcesz odpuscic tak po prostu, ale Twoj maz odpuscil, nie wiem, czy slectwo detektywa cos ci da oprocz ewentualnych dowodow zdrady.

Moglibyscie isc na jakas terapie dla par, znalezc poczatek rowni pochylej waszego zwiazku. Niestety sama nie pojdziesz na taka terapie, on tez jest tam potrzebny i musi miec jakies minimalne checi, aby naprawic wasz zwiazek.

W kwestii mojego poronienia - temat tabu Ja płakałam on wrócił do papierosów. Nigdy nie porozmawialiśmy o tym. Jedynie pocieszał mnie przytulając. W dniu jego wyprowadzki był również poruszony ten temat - że nigdy on nie chciał ze mną o tym rozmawiać wykręcił się tekstem że jak miał to robić skoro gdy tylko wracało wspomnienie ja znów płakałam.

Tak on się wyprowadził, on się nie odzywa i on podjął tą decyzje dodatkowo on potrzebuje czasu aby to przemyśleć. Więc ja swoje stanowisko już przedstawiłam nie odzywam się tak jak i on , ciężko mi z tym ale nie odzywam się. Wie jakie jest moje zdanie i że ja chce spróbować.

Dziękuje za wasze wsparcie.

Teściowa odzywała się na początku, mówiła żebyśmy porozmawiali doszli do porozumienia. Mówiła że z nim pogada wyciągnie o co mu chodzi - ale boi się wtrącać żebyśmy później nie mieli do niej pretensji. Dzwoniła kilka razy na samym początku a teraz cisza.
Ja znów nie chce naciskać - nie chce wywołać odwrotnego efektu. Może rzeczywiście potrzebuje czasu - a może już nie kocha?? To tylko gdybanie, nic nie jest pewne i to jest najgorsze. Chyba odpuszczę, dam mu czas, zajmę się sobą - jak kolejne 3 tyg nie będzie znaku życia to sama do niego zadzwonię z właściwie żądaniem decyzji.

Terapie proponowałam, znalazłam spotkania małżeńskie
Ale on nie wie

Wiem że mieszka u rodziców, chodzi do pracy codziennie bo przejeżdżam po tej samej trasie. Z finansami nie ma problemów dobrze zarabia. Nasze wspólne finanse to wiadomo kredyt na ten moment wszystko opłacone terminowo. Mamy osobne konta osobiste więc nie wiem jak sobie radzi, na co wydaje itd jeżeli o to ci chodzi. Kwestie finansowe nie były u nas problemem. Zawsze jakoś sobie radziliśmy

Sara odnioszę wrażenie,ze twój M boi się przyszłości - ponownej straty dziecka i wszystkich emocji z tym związanych. Nie przepracowaliscie żałoby, bo jak sama napisałas to temat tabu. On przeżywa to na swój sposób, widział ciebie w jakim stanie byłaś i ma może wyrzuty że nie potrafił pomóc... bo sam potrzebował wtedy wsparcia. To strach przed tym co może znowu was/jego spotkać... Na pewno spokojna rozmowa ,może spotkanie z terapeuta pomoże wam, jemu... Na razie cierpliwie czekaj na gest z jego strony, albo ty zrób jakiś gest w jego kierunku jesli tak czujesz i tego potrzebujesz. Może napisz do niego list o swoich uczuciach do niego, obawach,nadziei... Możliwe że to nie z tym ma problem, ale ty nie masz wpływu na to co on myśli, co wyobraża sobie. Jesteście małżeństwem i to on wybrał ciebie na żonę a ty jego na męża. Nieporozumienia i kłótnie zdarzają się w związku i to normalne;relacja między dwojgiem cały czas rozwija się, i to od nas zależy w którą stronę.Każdy człowiek jest inny, ma inną wrażliwość, potencjał, umiejetności i od dojrzałości partnerów zależy czy rozumieją to i akceptują te swoje słabości i zalety, a co za tym idzie czy chcą być ze sobą czy nie niezależnie od okoliczności tak jak w przysiędze małżeńskiej "...w zdrowiu i w chorobie, na dobre i na złe..."

Czegoś się boi - bardzo trafne spostrzeżenie. Bardzo mi pomogło to co napisałaś. List napisałam bardzo szczery i wylewny zaraz po tym jak się wyprowadził. Opisałam wszystkie moje uczucia - pozostał bez odpowiedzi. Normalna relacja między dwojgiem kochających się ludzi to rozmowa. Jak mi nie powiesz to się nie domyślę, jak nie dasz mi znaku to nie będę wiedzieć. Zdaje mi się że wyczerpałam wszystkie możliwości. Pójdę za twoją radą i będę czekać cierpliwie, czas powinien przynieść wszystkie odpowiedzi.

Bardzo wam wszystkim dziękuje za czas który mi poświęciliście.
Dam znać jeżeli coś się zmieni.

Pozdrawiam

Twoja wypowiedz jest bardzo prawdziwa.
Zgadzam się z nią i oswajam się z tymi słowami. Co by się nie zdarzyło nigdy nie zapomnę o tym co się stało. Z jednej strony czekam na ten ruch a z drugiej oswajam się z tą sytuacją myślą o rozwodzie i uczę żyć sama.

Ogromnie ci współczuje - w głowie mi się nie mieści co musiałaś przejść.

Wiesz nie odzywałam się do niego trzy dni właściwie żyliśmy obok siebie - mi to przeszkadzało bardzo ale zagryzłam zęby bo czułam się urażona, skrzywdzona że tak potraktował nasze święto a nie chciałam się o to kłócić otwarcie - sądziłam że to taki dzień o który powinniśmy razem zadbać z mojej strony wyszło kilka propozycji jego spędzenia niestety żadna nie była zaakceptowana.
Teraz patrze na to jak na pretekst - że może on specjalnie tak się zachował  olał nasz dzień bo decyzje już podjął tylko nie wiedział jak to zrobić??? Sama już nie wiem co o tym myśleć.

Witajcie,
No i koniec ciszy. Spotkaliśmy się i oznajmił mi że chce rozwodu Czuje się z tym okropnie. Wiem wiem nic na siłę. Najgorszy rodzaj miłości to miłość niechciana. Okropne jest to że ja go kocham i boli mnie to, że tak łatwo mu przychodzi ten rozwód. Nie wiem jak sobie z tym radzić? Jak przestać o nim myśleć?

kosmiczny nick
przyczyny-jest KTOŚ TRZECI...

Ech... Przykro mi.

Ehh wspolczuje Tobie,

dobrze, ze przynajmniej nie czekasz na jego laske, az podejmie decyzje.
Polysl sobie tak, ze teraz jest czas dla Ciebie.
Wiem,  ze latwo powiedziec, ale sie da
trzymaj sie cieplo

A może udało Ci się zapamiętać numer telefonu? To już jest trop. Ja Ci powiem, ze na 100% jest ktoś trzeci.

Dlaczego oddajesz wszystko walkowerem i robisz bez orzekania? Tak uważasz, ze wina jest niczyja?

Nie nie zapamiętałam numeru bo była wpisana po imieniu i nazwisku więc wiem kto to i będę starała dowiedzieć się o niej więcej. Studentka lat 20!!!
Dlaczego bez orzekania?
A tak na zdrowy rozsądek co mi da orzeczenie o winie?? Nie zależy mi na pieniądzach, alimentach, nie mamy dzieci.
Stracę czas i siły na wizyty w sądach, pieniądze na adwokatów i pewnie zdrowie. Nie uważam żebym oddawała walkowerem. Uważam, że każdy dorosły człowiek sam świadomie podejmuje decyzje skoro to że go kocham i właściwie wskoczyłabym za nim w ogień - dla niego jest niczym to orzekanie o winie przed obcymi ludźmi tu nie pomoże.
Na ten moment takie mam zdanie na ten temat. Nie wiem może to się zmieni???
Aktualnie kocham go na tyle, że nawet nie potrafię być na niego zła - a wiem że powinnam być wściekła.
Możliwe, że za jakiś czas przyjdzie złość i nienawiść - ale czy robienie po złości przyniesie mi ulgę??
Jeśli macie jakieś doświadczenia to napiszcie czy sprawi mi to ulgę!!??? Czy przez takie postępowanie będzie mi lżej?? Czy nie lepiej dać odejść a  z cierpieniem się zmierzyć ??

Nie czyń bliźniemu co tobie nie miłe ??? Czy raczej ząb za ząb, oko za oko??

nie pomyślałam o tym z tej strony.
Zastanowię się nad tym a na pewno przedyskutuję tą kwestię z adwokatem którego muszę sobie znaleźć.