samotność - piękna rzecz

Samotność jako chwila wytchnienia - ok ale na dłuższą metę zdżera od środka... Przynajmniej mnie. Bez drugiej połowy czuję się niekompletny i niepotrzebny. Ot, za długo byłem w związku. Wypady ze znajomymi i rozmowy z kobietami pomagają ale w końcu trzeba wrócić do swoich czterech ścian i tam wysiedzieć.

Samotnosc  na chwile taaaaak . Ale tak na stałe na 100% NIE !!!!!!!!!!!!

Ja myślę dokładnie tak samo.

Druga połówka może byc cenna, ale nie jest niezbędna. Ktoś kto pisze, że bez niej nie może się odnaleźć po prostu zgubił samego siebie i to co dla niego ważne.

Nawet na bezludnej wyspie można by być bardzo szczęśliwym.

Może dla kogoś kto nie wie co to samotność i chce jej spróbować tak dla odmiany

Popieram te słowa. Dla mnie samotność jest zjawiskiem ze wszech miar negatywnym.

Uważasz, że ktoś, kto jest całe życie samotny może być szczęśliwy?

Pewnie z tego, że każdy jest inny i ma inne priorytety

Pozwolę sobie tak uważać - bo takie przypadki znam osobiście Bardzo niewiele - fakt. Ale jednak.
Owszem - nigdy z nikim się nie związali. Owszem są szczęśliwi. I owszem są to osoby wyjątkowe i nietuzinkowe... więc MOŻE się komuś zdarzyć.
Samotni z wyboru - żeby nie było wątpliwości ZATEM... są na ziemi rzeczy, które się filozofom nie śniły

Czemu musi być jakieś jedno słuszne zdanie? Nie przyszło Wam do głowy, że każdy człowiek jest inny? To co dla mnie jest szczęściem, niekoniecznie musi być dla innego. Osoby samotne jak i te w związkach mogą być tak samo szczęśliwe i to zależy tylko i wyłącznie od NICH SAMYCH.

Byłam w związku, a obecnie jestem samotna i uważam, że obie sytuacje mają swoje plusy i minusy. Np teraz mam dużo czasu dla siebie i mogę go sobie zagospodarować w sposób mi dogodny, a nie podporządkowywać się drugiej osobie. Natomiast tego czego mi brakuje nie będąc w związku to poczucia bliskości i oparcia. Coś za coś- takie życie.

Je sie czuje samotny i w cale z tego powodu nie jestem szczesliwy.

Rozumiem, że ktoś może być samotny bo tak wybrał i być z tym szczęśliwy ale proszę wytłumacz mi jak jest możliwe szczęście, kiedy samotność to jedyne czego się zaznało kiedykolwiek? Ja w to po prostu nie wierzę i już. Może ktoś po pewnych przejściach przemyśleniach woli się z nikim nie wiązać, ale to co innego gdy tych przejść po prostu nie ma, nie ma doświadczenia a zatem i perspektywy.

Cóż - niektórzy nie wierzą w Boga i TEŻ żyją. Czy są przez to bardziej nieszczęśliwi? POMYŚL...

Sama sobie odpowiedziałaś - nie wiesz o czym mówisz BO nie doznałaś. BRAK Ci perspektywy...
Ale NIEKTÓRZY mają INNE horyzonty niż Ty.
Patrzą/widzą/odnoszą do swojej sytuacji i się nie spinają. Na zasadzie: spotkam ODPOWIEDNIĄ osobę to może zdecyduJEMY się (oboje) BYĆ Razem.
Obserwacje dotyczą np. bliższej i dalszej rodziny, sąsiadów i znajomych. A to "wpadka" z ciążą, a to nacisk rodziny, a to narzeczeństwo przez X lat, a to przyzwyczajenie i "wypadałoby...". I WNIOSKI obserwatora: CZY ja TAK chcę?
Cóż - życie trwa i się nie kończy TYLKO dlatego, że sie jest jednostką pojedyńczą   ŻYJĘ NAJLEPIEJ jak potrafię i potrafię uszczęśliwiać się w INNY sposób, realizując w pracy zawodowej, społecznej, w kontaktach z ludźmi (bo WCALE nie trzeba być samotnikiem ani od ludzi się odsuwać) zwierzętami, naturą, religią, głębokim zainteresowaniem różnymi dziedzinami nauki. JEST milion sposobów...
Osoby o takim podejściu do życia, o których wyżej wspominałam są z zawodu: kobieta byłą nauczycielką, mężczyzna księgowym. Oboje nie mają czasu... SĄ ZAGANIANI, mają bardzo dużo interesujących zajęć i zainteresowań. Zapytani dziwią się CZEMU mieliby się czuć NIESZCZĘŚLIWI.
Nie kryję, że staram się im dorównać i dążę do podobnej AKCEPTACJI.
Życia jako CUDU. Z samego faktu, że żyję, jestem zdrowa i widzę naokoło taki piękny świat
O znajomym księdzu-historyku i zaangażowanej w swojej misji zakonnicy nie wspomnę, bo to inna "klasa".

Bywa ale O CZYM to ma świadczyć? Że NIE istnieją? może ICH nie zauważasz?

A czy ielbiciel gdziekolwiek zaznaczyl jakas "sluszniejszosc" swojego zdania, czy moze ty probujesz ja znalezc na zapas?

Autor ma takie zdanie, WLB  inne, Ty jeszcze inne a ja kolejne - i wszystko jest ok - kazdy przedstawil swoje zdanie i nawet raz nie padlo "nie masz racji".
Skad u Ciebie ta potrzeba hierarchizowania poszczegolnych racji?

P. S. Ile czasu wspomniany V. Frankl spedzil na wyspie bezludnej? W jakim byl wtedy wieku? Czy mial wtedy wlasna rodzine (tzn zone i dziecko)? Spisal gdzies swoje wspomnienia z pobytu na wyspie?
______

Swoja droga też uwazam, ze samotnosc cenia ludzie, ktorym zycie "dokopalo" albo robia to dla jakichs wyzszych celow.
Czytalam wielokrotnie wspomnienia rozbitkow - okazywalo się, ze najtrudniejsza do pokonania nie byla walka z zywiolami, glodem czy pragnieniem, ale wlasnie samotnosc.

Nie czuje się braku wiezi nie wytworzonych tak, jak nie czujemy braku trzeciej reki. Tak samo moze być nam latwiej zyc z jedna reka niż z dwoma, jeżeli ta druga byla zrodlem ciaglego bolu i problemow.

Inna sprawa co kto rozumie przez "samotnosc" - brak rodziny? Partnera? Przyjaciol? Znajomych? Ludzi wokoll?
Ktos, kto ma na przyklad dziecko nigdy nie bedzie się czul naprawdę samotny, poki to dziecko odwzajemnia uczucia.

Lubie samotnosc, mogę calymi dniami nie wychodzic z domu, nie spotykac się z ludzmi - ale gdybym nagle zostala CALKIEM sama to chyba bym oszalala.

Czy mozna być szczesliwym i samotnym?
A znacie kogos, komu pol rodziny zginelo w wypadku samochodowym i poczul się tym faktem uszczesliwiony?

Bo tak fajnie miec cisze i spokoj wokół?...

P. S. 2 - pozwolilam sobie odrobine zaglebic się w sprawe i przeczytalam inny post autora, w ktorym pisze, ze ma dziewczyne - czyli tak calkiem samotny nie jest, a jedynie nalezy do grona tych, ktorzy cenia sobie mozliwosc ucieczki przed zgielkiem i tlumem w chwilowa samotnosc

Czyli potwierdza się zdanie wiekszosci - najlepiej smakuje samotnosc chwilowa

To chyba w głównej mierze zależy od charakteru. Mówią, że człowiek to istota stadna, no fakt, ale nie ma nigdzie napisane, że chodzi tu o związek. Mogą to być przyjaźnie, inne więzy rodzinne i już wszystko jest w zgodzie z naturą. 

Z punktu widzenia nauki jesteśmy istotami poligamicznymi, czyli wprowadziliśmy zasady wbrew naturze? Czyli zdrada to coś najzwyczajniej naturalnego.

Nie zastanawiałam się, jest mi to obojętne.
W każdym bądź razie nie mieszam do tego religii

Nie, to nie jest odpowiedź na moje pytanie.
Czego nie doznałam i jakiej perspektywy mi brakuje, wie Pani na mój temat coś czego ja nie wiem?
Jakie horyzonty mają inni a jakie mam ja?

Nie mówię, że nie jest to możliwe, nie mniej jednak człowiek który jest całe życie samotny(np. dziecko które pozbawione rodziny  całe dzieciństwo spędziło w sierocińcu), zwykle pragnie to zmienić. Nie wiele jest zastąpić konkretny rodzaj miłości. Samotność nie oznacza bycia nieszczęśliwym, ale w wielu przypadkach nie jest to takie pełne szczęście, czegoś brak.

Znam kilka przypadków samobójstwa przez samotność. Straszne ale prawdziwe.  :-(

Moje życie tak wygląda od zawsze i nie narzekam.

Czemu samotność ma być zła? Można robić co sie zechce: skakac do kina kiedy i na co sie chce bez namawiania nikogo, podróżowanie dokad i kiedy sie chce nawet jesli ma sie ochote zerwac nagle w sobote rano. Dlaczego tylko bedac z kims mam czuc sie spelniony i szczesliwy? Naprawde bedac na jakims szczycie w górach nie czuje sie gorzej dlatego, że wszedłem tam sam.

Dzieki samotnosci jest duzo czasu i energii na wiele innych rzeczy.

Pozatym nie wolno zapominac o wadach życia w zwiazku; przeciez moga sie zdarzac awantury, humory partnera, nigdy nie wie sie co partner bedzie chcial danego dnia, to pewne obciazenie psychiczne od ktorego bedac samemu jest sie wolnym.

Nie wiem, jak się trafi ktoś fajny to nie na zawsze, ale jak nie, to nie czuję żadnej straty. Jest mi to obojętne.

To nie jest bowiem moim zdaniem tak, że bedac z kims jest tylko zysk, to wymiana cos za cos. Zyskuje Milosc, czas z kims, uczucie, ale trace: wolnosc, czas i energie dla siebie, mozliwosci rozwoju, gotowosc do wyjazdow w kazde miejsce w celu pracy lub dla relaksu itd. Nie czeka na mnie w mieszkaniu nikt z czułym słowem, ale i mam pewność, że nie czeka nikt z awanturą.

Tak wiec jak dla mnie tak czy tak bedzie OK. Poki co jestem i bylem sam, raczej pewnie tak zostanie, ale czuje sie szczesliwy.

Pamietajmy - chyba nikt w tym watku tego jeszcze nie podkreslil - ze wiele osob nawet nigdy nie sprobowalo byc samemu. Sa w zwiazkach, ale raczej by nie byc samemu wlasnie, sa z kimkolwiek, przywykli, boja sie samotnosci. Czy sa szczesliwi? Pewnie powiedza, ze tak, ale czy tylko nie kieruje nimi strach przed samotnoscia ?

Oczywiscie wierze, ze wiele par jest szczesliwych. Ale sa tez tacy ktorzy cierpia. Jest wiele rozwodow tak wiec nie jest tak, ze Milosc jest tylko czyms wspanialym a znalezienie milosci ustawia na cale zycie. Moze sie udac w zwiazku a moze sie nie udac. Bedac samemu mam wrazenie, ze mam wieksze szanse na szczescie z tego prostego powodu, ze sam za siebie odpowiadam, nie jestem skazany na czyjes humory.

No ale znane są też (moze nawet wiecej?) samobójstwa przez niespełnioną miłość, odrzucenie, czy przez przemoc ze strony partnera.

Dlaczego ?

Ja wam opisze jak to wyglada z mojej strony. Od kilku lat czuje sie samotny nie umiem powiedziec od ilu ale dlugo. Nie mam przyjaciol, kolegow, kolezanek ani dziewczyny. Jeszcze bardziej niz ich brak boli odrzucenie przez tych, ktorzy byli kiedys. Bylem tez nieszczesliwie zakochany. Jak jestem czyms zajety, cos robie to sie poprostu o tym zapomina ale gdy sie siedzi samemu zamkniety w czterech scianach albo lezy w lozku przed zasnieciem przychodza te mysli ze jednak kogos brakuje, w zyciu, ze moglo sie cos inaczej zrobic kiedys zeby nie stracic tych ktorzy byli. Poznac nowych ludzi to tez problem, zwlaszcza dziewczyny. Kolegow w sumie juz nie potrzebuje bardziej sie ztego powodu czulem samotny kiedys niz teraz. Na obecna chwile bardziej brak mi tej drugiej polowki. Niesmialosc,niska samoocena,  brak umiejetnosci,wiary w siebie, doswiadczenia i odrzucenie dzialaja jak lancuch ktorym sie jest przykutym do swojej strefy komfortu. Chcesz z niej wyjsc a nie mozesz przez samego siebie. Tak u mnie wyglada samotnosc. Jedni moze lubia byc sami miec pasje tylko dla siebie, robic cos samemu. Ja wole dzielic sie swoimi pasjami z kims, robic cos z kims. Zawsze uwazalem ze nie wazne co sie robi ale z kim.

Niesamowite, że tak potrafisz podejść do samotności. Ja dopiero uczę się innego spojrzenia na nią
Znam samotność bardzo dobrze, bo 30 lat razem jesteśmy i tyle też walczymy ze sobą. Jednak po ostatnim rozstaniu coś się we mnie zmieniło i patrzę czasami na tą upierdliwą s...amotność inaczej

Wiem, widzę i czuję, że jeśli nie nauczę się być sama ze sobą, w czerech ścianach czy być sama wśród tłumu to nigdy nie stworzę szczęśliwego związku.

nie rozumiem tych którzy na siłę szukają przyjaźni, miłości czy zwykłej znajomości.  moim zdaniem nic na siłę, a wszystko jest tylko kwestią czasu. pewnie duża osób tutaj też tak uważa

" Nie chcemy, czy nie potrafimy kochać?

Z badania Pentora dla Sympatia.pl wynika, że ponad połowa singli w ogóle nie szuka obecnie partnera, a powodem ich niechęci jest brak potrzeby nawiązywania bliskich relacji z drugą osobą (element szczególnie często wymieniany przed singli "wdowców") oraz obawa przed zranieniem i przykre doświadczenia z przeszłości (powód częściej wskazywany przez singli "z wyboru").

- Z moich obserwacji wynika, że przyczyn takiego stanu rzeczy jest wiele - mówi Agata Wilska. - Przyzwyczajenie do bycia samemu, własne rytuały, z których nie chcemy rezygnować, obawy i lęki przed zmianą, rozczarowaniem, konieczność pokonania ograniczeń, wstydu, rosnące wymagania wobec partnera i związku etc. Istotnym pytaniem jest, co my robimy w tym czasie, kiedy jesteśmy sami. Co my robimy ze sobą i innymi(...)
Autor: Sylwia Stodulska-Jurczyk

Czyli JEDNAK... nie tak mało ludzi decyduje się na trwanie w samotności
Cos w tym chyba jest?

skoro jak mówisz ucieka to znaczy że jednak nie takie piękne dla niego:) ja przed niczym nie uciekam. żyje tak jak potrafię żyć i jest mi z tym dobrze:)

Równie dobrze można odbić piłeczkę i stwierdzić, że człowiek pakując się w związki ucieka od życia. Bo idzie na łatwiznę, a to dlatego, że np. w każdej chwili ma do kogo lecieć/dzwonić z byle pierdołą się wyżalić. Samemu nie jest tak łatwo i tylko osoby mające łeb na karku potrafią samotność akceptować i żyć szczęśliwie.

Można jeszcze - byle kto, byle był

W sumie może być podsumowanie tego tematu:)

Czyli: "Zanim zdecydujesz się być z kimś - naucz się BYĆ SAM"?
W przeciwnym wypadku determinacja MOŻE (nie musi - lecz ma wszelkie szanse) doprowadzić do sytuacji opisanej przez Mussukę:

I raptem człowiek patrzy a tu mu zycie przeciekło przez palce

Wygląda na to, że masz rację TAKA NACJA
Wczoraj spotkałam ex-teściową - jej pierwsze słowa: "i jak tam, CIĘŻKO..."?
A ja zdziwiona: CZEMU - przecież wojna NIE WYBUCHŁA... Trzeba się cieszyć!"
Taka nacja