przyznać się?

Skoro jest tak źle od tak dawna, i nawet nie uprawialiście seks, to może warto to zakończyć, bo po co się męczyć i przeciągać nieuniknione?

BTW: Powiedzieć prawdę lub natychmiast zerwać, bo nie ma sensu budować czegoś na kłamstwie, ale, jeśli zdecydujesz się na zerwanie, to nie ma sensugo dodatkowo ranić...

Prawda jest taka, że gdybyś go kochała to byś go nie zdradziła, raczej, i dlatego uważam, że twoje olśnienie jest wywołane wyrzutami sumienia oraz chęcią odpokutowania za zdradę, ale nie potrwa to wiecznie, i o ile przez kilka tygodni będzie lepiej, to wraz z zanikiem poczucia winy zaczniecie powracać do punktu wyjścia... A ty zapewne ponownie go zdradzisz, i tak w kółko, szkoda życia, zakończ to teraz, z tym, że to tylko i wyłącznie moja opinia i mogę się mylić.

Zraniłaś tak bardzo człowieka którego kochasz? wiesz jak to boli? To nie miłość, miłość daje szczęście a nie cierpienie a jezeli daje cierpienie to nie jest miłość, teraz już nic nie naprawisz, nawet jak Mu nic nie powiesz to i tak sama o tym będziesz wiedzieć a to jest dalej kłamstwo czy okłamujesz kogoś czy samą siebie, i to już nigdy nie będzie związek tylko obowiązek... wybór jest Twój tak jak Twoim wyborem była zdrada.

Nic się nie stało -- namiętność Cię poniosła, zabawiłaś się z kimś innym.

NIE mów chłopakowi, bo to byłoby wbicie mu noża w serce tylko po to, aby sobie ulżyć.

Od tej pory szanuj go i kochaj i wybaczaj jego błędy. Nie panikuj i nie dołuj się. Zdrada to nie tragedia. Brak szacunku w związku to tragedia jak dwoje ludzi co ma żyć ze sobą się gnoi i nie szanuje. Nad tym się skup, a nie z kim poszłaś w tango gdy chłopaka nie było.

Nie piszcie takich glupot ,ze jak sie kogos kocha ,to sie nie zdradzi .. nie powinno sie myslec w takich kategoriach ,jest wiele czynnikow spowodowych ,ze kogos zdradzimy ,a to wcale nie oznacza ,ze nie kochasz partnerke czy partnera

Psuło się miedzy wami, wydawało Ci się, że go nie kochasz, wiec poszłaś do łóżka z innym. I nagle się odmieniło! Alleluja, miłość wróciła! Jak jedna noc z innym facetem może Cię utwierdzać w swym uczuciu do Twojego partnera?!
Po prostu potrzebowałaś rozrywki, miałas dość rutyny, rzuciłaś się w ramiona kolesia, z którym jak sama piszesz, nie byłabys w stanie byc i wszystko gra! Żądze zaspokojone, mozna wrócić do starego życia! Tylko na jak długo....

powiem to w tEn sposób - Miłość to woda a zdrada to ogień, albo Bóg i diabeł jak kto woli.

JEŻELI SIĘ KOGOŚ KOCHA TO SIĘ O NIEGO DBA A NIE KOPIE GO I MÓWI  A MASZ BO CIĘ KOCHAM...

Fakty są takie że kłamstwo zawsze wraca do właściciela, jeśli Wasz związek jest na tyle silny to przetrwa zdradę, jeśli nie to się skończy. Szczerość to zanikająca cecha ostatnimi czasy. Pomysł ze zrywaniem przez podstawienie wymyślonego powodu nie jest zbyt dobry. Dlaczego? Co możesz wymyślić brnąc dalej w kłamstwie? Przestało Ci zależeć? Bo mu pryszcz wyskoczył i już nie jest taki pociągający jak kiedyś? Chcecie żeby doszedł na forum nowy kolega i założył temat 'zdradziła czy już nie kocha?' a potem zastanawiać się co było powodem, bić się z myślami, podejrzewać i sprawdzać.
Byłaś na tyle odważna żeby zdradzić to bądź na tyle odważna żeby o tym powiedzieć, szczerość jest najważniejsza, konsekwencje to związek przyczynowy.

powinnaś powiedzieć o zdradzie, lepiej znać najgorszą prawdę niż żyć w kłamstwie. Tak się nie zbuduje szczerego i dobrego związku.

A ja przekornie powiem -nie mów.
Kiedyś w jakimś programie o tzw."życiu"usłyszałam podobne pytanie.Różnica polegała na tym,że zadał je facet żonaty.
Twierdził,że to był tylko "incydent"-nic nie znaczący .
W pierwszej chwili żachnęłam się,a to "taki syn" pomyślałam sobie.
Na to psycholog odpowiedział,że mówiąc żonie o "incydencie",obarcza ją współodpowiedzialnością.Zrzuca z siebie ciężar winy.
Może to racja?
Brzydzę się kłamstwem,ale nie wiem czy tu sprawa nie jest tak jednoznaczna.
Czy milczenie też jest kłamstwem???

Kłamstwo, oszustwo, milczenie, szczerość... -- co za tygiel dogmatów...

Zdradę schować daleko w zakamarkach duszy, nigdy do niej nie wracać. Chłopakowi NIC nie mówić. Związek albo naprawić, albo zerwać -- BEZ ujawniania zdrady. Zdrada jest gdzieś daleko, a raczej była, bo już jej nie ma.

Dla dobra i szczęścia innych ludzi trzeba czasem kłamać. Dla dobra i szczęścia innych ludzi czasem trzeba milczeć. Szczerość nie jest dobrem absolutnym -- może niszczyć ludzi, w niektórych przypadkach jest po prostu objawem egoizmu osoby "szczerej".

tak teraz porownujmy zdrade  z mordestwem...prosze...Nie rozpisujmy sie juz na ten temat ,bo to nie bylo jej pytanie czy kocha ,bo zdradzila ,lecz co zrobic w takiej sytuacji ...Ja gdybym to zrobila ,musialabym powiedziec ,mam za duze sumienie ,zeby ukrywac zwykle rzeczy ,a co dopiero takie cos ,ale wydaje mi sie ,ze to byloby zle posuniecie i faktycznie lepiej nic nie mowic i albo postarac sie i walczyc o zwiazek ,albo odpuscic

Byle aby pocztą pantoflową nie doszło do adresata...

Wiem, że jestem, ale przy nim się nie czuję... Kiedy się ciągle wykręca tym, że jest zmęczony i że mu się nie chce to wcale się nie czuję... Bo ciągłe wypowiedzi o tym jaka jestem śliczna i piękna niczego nie zmieniają...

Widzisz i to jest problem. Pogadajcie o tym szczerze i daj mu szansę na zmianę. Jeśli to nie pomoże to znaczy że nie zależy mu zbyt mocno. Zastanów się nad tym czy żyjesz przeszłością i tym jak już się 'dotarliście'. Czy myślisz o przyszłości w związku z temperamentem i chemią, która jednak powinna się pojawiać, choćby od czasu do czasu

Nie mów.
Jeżeli naprawdę Ci na nim zależy to bądź teraz temu uczuciu wierna. Zdarzyło się, trudno, jeżeli ten jeden raz naprawdę sprawił że już wiesz na kim Ci zależy to nic nie mów tylko z nim bądź.

Ale jeśli zacznie Ci sie tak zdarzać częściej to masz problem, poważny i lepiej się bedzie rozstać.

Tak, przyznać się. Jeżeli już wcześniej się wypaliło, to po co dłużej ciągnąć?

Nic w tym dziwnego, zazwyczaj oświeca nas zło, a nie dobro, wobec którego większość ludzi ma roszczeniową postawę i dopiero gdy go nie otrzymamy lub stracimy, oświecenie następuje
Autorko, nic mu nie mów.

Gary, przecież to bez sensu. Zobacz na czym polega cały problem, robi skok w bok bo partner nie okazuje jej takiego zainteresowania na jakie ona liczy. Idąc tym tropem wróżę im świetlaną przyszłość, on będzie żył w niewiedzy a ona co jakiś czas zrobi skok w bok, czemu się akurat nie dziwię bo każdy zdrowy i normalny człowiek ma pewne potrzeby.
Szczerość szczerością, nigdy nie zdradziłem żadnej swojej partnerki bo nie było takiej potrzeby, skoro autorka jasno określiła dlaczego zdradziła, cyt "między nami psuło się od dawna, nie uprawialiśmy seksu, jakaś chemia się skończyła, myślałam, ze już nic nie czuję" to jasną sprawą dla mnie jest że kocha gościa bo wiąże się z nim cała przeszłość. Niestety nikt tu nie patrzy na to jak będzie wyglądać ich przyszłość. Prawdopodobnie tak że on będzie tym kochanym a co jakiś czas pojawi się inny żeby sobie poprawić humor i zaspokoić to czego nie daje jej ten stały partner. Co to w ogóle za związek? Albo się jest razem na dobre i złe (tja zaraz ktoś powie że za dużo bajek czytam) i rozwiązuje problemy rozmawiając, albo jest się razem bo jest wygodnie. Nie no bomba, tylko jak już zastanawiamy się jakie plusy przyniesie ze sobą decyzja o wyznaniu prawdy to może pójdziemy o krok dalej i zastanowimy się czy taki związek w ogóle ma przyszłość.
Bo w życiu tak bywa że doceniamy coś dopiero po stracie, tutaj jest na razie tylko widmo straty, której można uniknąć dzięki kłamstwu.
A ja zapytam - ile razy taka wizja straty musi się pojawić żeby na prawdę kogoś docenić? Niestety, ale główny problem wcale nie zniknie niezależnie od tego co zostanie powiedziane, może co najwyżej zostać zaszufladkowany na jakiś czas dzięki przemilczeniu niewygodnych faktów.

Chcesz dobrej rady pierdoła25? Jestem facetem, gdyby moja kobieta zdradziła mnie bo się zbyt dobrze bawiła, piła alkohol, bo miała po prostu taką chęć to powiedziałbym jej żegnaj.
Gdyby sytuacja była podobna do Twojej, gdzie sam ponoszę winę przez brak zainteresowania to mocno bym się zastanowił nad sobą i dał tej drugiej osobie szansę. W obu przypadkach też wolałbym znać prawdę, bo skoro piszesz że go kochasz to oznacza że chcesz budować ten związek razem z nim. Bez sensu jest wprowadzać się do pięknego domu postawionego na dziurawych fundamentach. Owszem z zewnątrz każdy powie że wygląda ładnie, ale sama dobrze wiesz że w końcu zawali Ci się na głowę...

In nomine Patris, et Filii... sam tu przyszedłem czerpać rady od mądrzejszych, ale jak zaczynam czytać te tematy to zastanawiam się czy nie zmienić frontu działań

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi chłopakowi nie powiedziałam, ale sama zaczęłam się bardziej starać, doceniać, nie wiem może to wystarczy do naprawienia wszystkiego, ale od tego czasu jest bardziej zadowolony, sam też zaczął mnie zauważać, że jestem i czekam ciągle na zainteresowanie... Co do tego, że się dowie, hmmm, zawsze jest takie prawdopodobieństwo, ale nie sądzę, żeby do tego doszło, chłopak, z którym zdradziłam nie będzie się interesował mną ani moim życiem, poza tym sam nie jest święty, a ja znam jego występki, więc pewnie bałby się, że mogę coś powiedzieć. Mogłam teraz spojrzeć na całą sprawę z innej perspektywy i to mi trochę pomogło. I nie myślcie, że nie mam sumienia, bo po takim wybryku jestem w stanie patrzeć w oczy mojemu chłopakowi, codziennie budzę się z myślą, że jestem podłą żmiją i zastanawiam się czy kontynuować to wszystko, czy skończyć, ale potrzebuję jeszcze czasu, żeby zastanowić się co dalej. Tylko uświadomiłam sobie, że nie jestem na tyle dojrzała, żeby wziąć odpowiedzialność za siebie i za konsekwencję swoich złych wyborów...

Gary, powiedz lepiej kontynuować budowę domu bez fundamentów( bo zapomnieliśmy o nich) tylko dlatego że już budowa jest rozpoczęta? czy może lepiej zacząć budowę odnowa??

ja byłam w takiej sytuacji 4 lata temu. Nie przyznałam się bo wiem, że tamto dla mnie nic nie znaczyło. Samoistnie się po tym na chwilę posypało ale naprawiliśmy to, bo i u nas, i z jedna i druga strona zawaliła. Dziś jedynie męczy mnie to, że wiem, że sama sobie nie mogę ufać i m.in. dlatego parę dni temu dodałam tu wątek bo sama nie wiem czy powinnam iść na głupie koleżeńskie spotkanie, właśnie dlatego, że sobie nie ufam.

szacunek swoją drogą to chyba nieodłączna część, zrobiłam to totalnie po pijaku, w sumie to nawet nie ja zrobiłam a on, bo nie kontaktowałam co się dzieje... Pamiętam, że powiedziałam mu, że nie chę, odepchnęłam go ale był natarczywy, ja nie miałam siły, alkoholu było zbyt dużo, ocknęłam się po fakcie, nic z tego nie pamiętam... Nie usprawiedliwiam się, moja wina, ja piłam, może go prowokowałam, wiem, że w pełni świadoma napewno bym do tego nie dopuściła...