witajcie
chciałam się z Wami podzieliś spostrzeżeniami i wysłuchać Waszych opinii
od ponad 10 lat jestem mężatką w związku z facetem który pracuje za granicą
są to wyjazdy rózne, kontrakty różne kraje..
wyjazd na ok 4 tygodnie powrót na jakieś 4 dni do tygodnia
ustalone najpierw że taki układ bo pracy nie ma, dwoje dzieci, ja nie mogłam znależc zatrudnienia
w tym czasie postanowiłam podjąć studia skonczyłam je
wcześniej nie pracowałam bo nie mogłam znależć niczego, póżniej bo dzieci i tak postanowione..
trwa to do dziś
Maz dobry facet, wakacje , zero problemów finansowych, budowa domu , wszystko dopięte
ale coraz częściej zaczynam dostrzegac że stałam się TYLKO żoną , matka jego dzieci i opiekunką domu..
coraz mniej w tym naszych uczuć.. coraz rzadziej czuję sie kobieta, coraz mniej rozmów, jakis taki pośpiech , brakuje mi czułości na codzień, dlatego jak jestesmy razem chciałabym wykorzystać ten czas na maxa i czuć się kobieca...
tymczasem jestem mama, podaje obiadki, robimy grilla , pijemy kawke, ale czuję że coraz mniej w tym wszystkim nas.. pragnełabym zapewnienia że jestem ważna, potrzebna, że .....
czy wyolbrzymiam?
jak sądzicie?
Podobne tematy
Nie wyolbrzymiasz.
Bardzo trudna sytuacja.
Czesto przypominaj Sobie powód,dla którego podjęliście taką decyzję.
Trzymaj sie.
3 2014-03-03 18:58:57 Ostatnio edytowany przez Ajda (2014-03-03 18:59:07)
A rozmawiałaś z mężem o swoich przemyśleniach, zwierzyłaś się ze swoich potrzeb ?
Może on ma podobnie, ale nawet nie porusza tematu, bo myśli, że taki układ Ci odpowiada ?
rozmawiałam z mężem o moich odczuciach..
wie
czasami gdy zaczynam rozmowe na taki temat to słyszę " kochanie nie mamy juz 15 lat, mamy dzieci , rodzine , obowiązki"
chciałabym aby te obowiązki, czas poświęcony rodzinie nie sprawił że za kilka lat obudzimy się z reką w nocniku..
wiem że się kochamy, mąż o tym mówi, ale częściej przez komunikatory niż na zywo...
wtedy gdy jest w domu jakos tak intuicyjnie nie poruszamy drażliwych tematów .. tylko że jestem zdania że tak nie da się w nieskończonosc..
uważam ze trzeba miec priorytety, wiedzieć co ważne, ale jak mąż po miesiącu niebycia w domu przy pieknej słonecznej pogodzie decyduje się na czyszczenie pieca z sadzy zamiast wypić z zoną kawę na tarasie to coś jest nie tak.. to ja jemu zwróciłam uwage na to.. przyznał mi racje.. ale chciałabym żeby to on o mnie zabiegał, to on pytał o moje samopoczucie.
To on w rozmowach ze mną ma rózny nastrój, rożne sytuacje w pracy.. ja wysłuchuje, doradzam, pomagam rozwiązać problem.. tak powinien postępować przyjaciel.
natomiast mój mąz średnio pyta co u mnie, zawsze pada pytanie co robią dzieci, jak w szkole i td.
Są dni ze mnie to nie rusza a są też takie że widze to strasznie jaskrawie.
Na ten moment nie ma opcji że wróci do kraju, nie ma perpektyw na chociaż średnio platną prace.. na pracę dla kobiet reż średnio jak się dobiega do 40-ki
Czasami mam wrażenie że maz mysli że zycie na luzie finanowym, zakupy kiedy chcę i co chcę rekompenuja mi te braki emocjonalne. Tylko tez wie że ja nigdy pieniedzy nie przedkładałam nad uczucia. Poznałam go biednego jak mysz kościelna. od zera dorabialismy się wszystkiego, nigdy nie byłam materialistka.
Pragnę jedynie aby to on o mnie zabiegał, abym to ja czuła sie doceniana i szanowana , aby moje bycie w domu nie było dla niego tylko normą ....
To smutne. Mój ukochany też jest cały tydzień poza domem, widzimy się w weekendy. Brakuje mi go. Pracuje w delegacji, nie chcę aby tak wyglądało nasze życie. Twierdzi że gdy się tylko nadarzy okazja i pojawi się jakaś warta uwagi oferta pracy za granicą wyjedziemy oboje. Jednak widzę że obecna praca go interesuje, chciał by się wdrożyć, nabrać doświadczenia, chciał by pracować w kierunku w którym się kształcił. Nie moge mu tego zabronić, jednoczesnie zdaję sobie sprawę że takie życie nie nadaje się do zakłożenia rodziny, ja się do tego też nie nadaję.
Co do was, to musielibyście na nowo odbudować jakiś rodzaj relacji który gdzieś się zagubił. Czułość jest bardzo potrzebna w związku, ja też jestem strasznym przytulakiem, nie wyobrazam sobie żeby tego elementu miało u mnie kiedykolwiek zabraknąć. Jak to zrobić? Nie wiem. Może zaaranżuj jakiś weekend tylko we dwoje? Dzieciaki zostaw gdzieś pod opieką rodziny, dziadków jeśli masz możliwość. Stwórzcie sobie intymną przestrzeń, gdzie będziecie mogli swobodnie porozmawiać, pobyć razem, z dala od domu w którym jesteś przede wszystkim jak to mówisz: "żoną i matką", na neutralnym gruncie. Może zaskocz go jakoś, pozwól mu się na nowo odkrywać. Po 10 latach małżeństwa być może zawładnęła wami jakaś rutyna która sprawiła że wszystko miedzy wami wydaje się być oczywiste. Może pojedzcie w jakieś miejsce z którym wiążą was ważne wspomnienia, taka podróż w czasie, odświeżenie tamtych emocji, uczuć. Powodzenia!:)
Masz prawo tak się czuć, w końcu wszytsko jest na Twojej głowie. Niestety tak juz jest jak żyje sie w takim związku w którym jedna osoba pracuje za granicą. Plus masz finansowy, minus tak, że zaczęlo w tym wszystkim brakować WAS, uczuc miedzy wami.
Porozmawiaj z mężem o tym co czujesz. Albo sama zorganizuj mu jakąś niespodziankę, np. mały wypad może to być dosłownie doba do jakiegos hotelu, pensjonatu poza waszym miejscem zamieszkania. Zrób mu niepsodziankę, powiedz, ze jedziecie po zakupy a zawieziesz go do hotelu 
Zorganizuj dziecia opiekę a sama przygotuj jakaś niespodziankę w domu. Takich pomysłów jest dużo, a takie momenty zbliżają partnerów. Gdy jest w pracy wysyłaj mu mi miłe wiadomości, takie króciutkie, typu TĘSKNIE, KOCHAM CIĘ, SZALEJĘ ZA TOBĄ. Czasem warto powrócic do takich zachowań, które robiło się w młodości. Powodzenia 
Kuradomowa 166-wyobraź sobie taką sytuację:mąż wraca do Polski.
Tak mu wierciłaś dziurę w brzuchu,że wrócił.
I co dalej?
Nie można mieć ciastka i zjeść ciastka.
Znam związki,które rozpadły się z tak "banalnego"powodu jak brak pieniędzy.
Uczucie ewoluuje.Jednak jak nie masz co do gara włożyć,to najwiekszym uczuciem- buzi dzieciom nie zapchasz.
Jest to bardzo trudna sytuacja.Jak żony marynarza.