Trudne chwile w związku, proszę o pomoc

Myślę, że zawsze warto otwarcie i szczerze rozmawiać o problemach, nie zamiatać ich pod dywan. Problemem może być to że w niektórych sytuacjach emocje biorą górę i wtedy często mówimy rzeczy których nie powinniśmy. Najważniejsze to umieć przyznać się do błędu, powiedzieć "przepraszam", nie zamykać się na drugą osobę i być opanowanym... to oczywiście nie zawsze wychodzi.

tak jest, zgadzam się z przedmówczyniami, należy rozmawiać, i PRZYZNAWAĆ SIĘ DO WINY, i mówić przepraszam,
a jeśli się unosicie, policzcie barany, owce, albo wyjdźcie na chwilę, ale nie zapominajcie rozwiązać problemu
ale oczywiście i KOMPROMIS jest ważny, a nie zawsze każdy chce ustąpić, co się bardzo często zdarza
no to tak po trochu niech każdy ustępuje, a przyjdą chwile że każdy przekona się do jakichś rozwiązań

Pzdr wszystkich w toksycznych związkach

Dziękuje za wasze odpowiedzi! To prawa, rozmowa to podstawa, tylko co zrobić gdy partner nie chce rozmawiać tylko woli przeczekać trudniejsze chwile i ochłonąć? Mój związek przechodzi ostatnio ciężkie chwile, dlatego też szukam jakiegoś pomysłu co zrobić żeby zażegnać kryzys. Moim problemem jest to, że zawsze wszystko rozpamiętuję, rozmyślam, denerwuje się i sama wprowadzam się tymi myślami w stany depresyjne. Przychodzą mi do głowy różne dziwne myśli, sama nie wiem skąd się biorą, przez co czuję, że ukochany się ode mnie oddala.

Nie można przeczekać problemu, jest to tożsame z zamieceniem go pod dywan, raz dwa zadziała, ale jak problemy się skumulują, może być źle, nawet jeśli każdy jednostkowy da się rozwiązać, to w komplecie mogą być zabójcze dla związku. Trudności najlepiej pokonywać na bieżąco, przez szczerą rozmowę.

Co do ochłonięcia, to zależy czasem, warto dać sobie trochę czasu, jeśli jest wysoce prawdopodobne, że zamiast rozmawiać będziemy wrzeszczeć. Ale jeśli już uda nam się emocjonalnie wyciszyć należy do problemu wrócić i omówić go na zimno.

To powiedz teraz czy Ty dostrzegasz rzeczywiste problemy czy wmawiasz sobie że istnieją?
Zapytam też inaczej. Czy problem tkwi w związku, czy w myślach, które Cie nachodzą? A może po trosze tu i tu?

Myśle, że wmawiam sobie te problemy, jestem podejżliwa bo gdy byłam w poprzednim związku mój chłopak mnie zdradził i odszedł to innej. To zostawiło we mnie straszny uraz, po prostu boję się, a później w mojej głowie rodzą się takie myśli.. Zdałam sobie sprawę, że to go męczy, tylko nie odrazu uda mi się pokonać te myśli, prawdę mówiąc jest bardzo ciężko. Z tego co mój partner mówi wynika, że kiedyś więcej się uśmiechałam, byłam pogodna, cieszyłam się z małych rzeczy. Teraz to gdzies uciekło, może przez nadmiar obowiązków i kłótnie? Powiedziałam mu, że właśnie tego chce, żeby było jak dawniej. Chce też żeby znów patrzył na mnie z taką miłością.

Skoro wmawiasz sobie problemy, niesłusznie podejrzewasz to czego oczekujesz od chłopaka? że On to wytrzyma? musisz mu ufać...

Nie myśl w ten sposób, że skoro wcześniejszy chłopak Cię zdradził to i ten zrobi to samo. Nie ma takiej reguły, ja też kiedyś byłam potwornie oszukiwana, a jednak ufam na nowo i nie dopuszczam do siebie myśli że obecny facet mnie skrzywdzi.
Gdy masz gorszy dzień, wygadaj się jakiejś koleżance lub popłacz sobie w poduszkę, a nie "atakuj" faceta. Myślę, że jak uspokoisz emocje i zaczniesz mu po prostu ufać wszystko wróci do normy. Piszesz, że Twój facet jest obojętny i zmęczony - zrób Ty pierwszy krok uśmiechaj się dużo, ciesz z małych rzeczy - tak jak dawniej, myślę że On to zauważy i wtedy też zacznie na nowo się starać.

ps. umiejętność cieszenia się z małych rzeczy znacznie przybliża do zyskania poczucia szczęścia, dlatego warto skupiać się na danej chwili gdy np. wieczorem możecie się położyć, przytulić do siebie i obejrzeć ciekawy film

Ile trwa ta obojętność? i podaj jakiś przykład jak to wygląda.
Myślę, że jak zobaczy że zachowujesz się "normalnie", że mu ufasz, nie jesteś podejrzliwa na okrągło to i obojętność mu przejdzie.
Nie znam wielu szczegółów Waszej relacji, ale zaufanie to podstawa każdego związku.

Staraj się zatem nie doprowadzać do kłótni. Skoro On nie proponuje spotkania to Ty zaproponuj i zachowuj się swobodnie, nie zadawaj niepotrzebnych pytań. "Nie zawsze odbiera telefon" - może akurat jest w pracy, a obok stoi szef? widzę, że faktycznie analizujesz każdy szczegół waszej relacji.
Wiesz, siłą i tak go nie zatrzymasz ... nie wiem co on ma w głowie w tym momencie, ale jeśli Cię kocha to za jakiś czas wszystko wróci do normy (o ile podejmiesz kroki o których wcześniej pisałam). Musisz też myśleć o sobie, aby nie wprowadzać się w takie stany, że skoro On nie odbiera telefonu to może poznał już jakąś inną dziewczynę.

Ktoś musi zacząć, jeśli On jednak będzie dalej obojętny to wtedy zobaczysz, ważne by na ten moment siebie oczyścić, byś nie miała sobie nic do zarzucenia.
Spokojnie czekaj na rozwój sytuacji... i pracuj nad sobą - bo jak wcześniej pisałaś za dużo rozpamiętujesz przeszłość i wprowadzasz się w stany depresyjne, a to nie sprzyja niczemu dobremu.

To życzę sukcesu. Napisz za jakiś czas czy coś się zmieniło.

Pewne rzeczy trzeba zamieść pod dywan. Dziesiątki godzin rozmów nie pomogą. Pewne rzeczy trzeba zaakceptować. Pogodzić się z nimi.

It's better baby some thing just pass through... -- elton john

a ja uważam że przemilczeć pewne sprawy nie ma sensu bo kiedyś i tak się do nich w końcu wraca. Trzeba od razu wyjaśnić sprawę i spokojnie porozmawiać, jak się ochłonie. Lepiej gasić iskrę niż pożar. A od iskierki się zaczyna. Powodzenia!