Szanowne Panie prosze o doradzenie!

Zgadzam się z Cyniczną, że dojrzały związek nie polega na rozstaniach i powrotach ot tak sobie.

Szczerze powiedziawszy nie dziwie się jej. Kochała Cię i wspierała, a w zamian nie dostawała kompletnie nic. To przykre, bo teraz dziewczyna tak się zraziła, że nie wiadomo czy będzie się w stanie komukolwiek tak poświęcić. Przecież tak boleśnie się sparzyła.
Zachowałeś się w stosunku do niej okrutnie. To tak jakbyś wyrwał jej serce i wyrzucił w śmieci.

Uszanuj jej decyzję i nie naciskaj. Jeśli Cię kocha, to wróci. Tylko nie wiem czy można kochać kogoś o kamiennym sercu...

Nie jestem pewna,czy faktycznie aż tak bardzo ją kochasz i dopiero teraz to do Ciebie dotarło,czy też podświadomie prubujesz ją odzyskać,bo ona teraz już nie chce Ciebie. Zawsze byłes przekonany,że ona będzie na każde Twoje skinienie,że Cię kocha i nie odejdzie. Byłeś tak pewny tego,że nawet nie chciało Ci się odwzajemniać uczuć i zrobić czegokolwiek,żeby ona widziała,że doceniasz to co robi dla Ciebie. Zraniłeś ją po raz kolejny,po raz kolejny odłożyłeś na bok jak niepotrzebną zabawkę,bo akurat teraz nie miałeś ochoty się nią bawić.A kiedy chciałeś po nią sięgnąć ponownie ,okazało się ,że już jej nie ma. Być może ostatnim zerwaniem przelałeś czarę goryczy i nie ma już powrotu.Ale może ona potrzebuje czasu,żeby się uporać z tym co jej zrobiłeś. Jeśli Cię kocha,to na pewno wróci,ale jeśli nie to uszanuj to i nie narzucaj jej swojej obecności.

"Kochać to także umieć się roz­stać. Umieć poz­wo­lić ko­muś odejść, na­wet jeśli darzy się go wiel­kim uczu­ciem. Miłość jest zap­rzecze­niem egoiz­mu, za­bor­czości, jest skiero­waniem się ku dru­giej oso­bie, jest prag­nieniem prze­de wszys­tkim jej szczęścia, cza­sem wbrew włas­ne­mu."
                                                                                                                                                      Vincent van Gogh

Daj jej szansę zatęsknić. Jeśli coś do Ciebie czuje,to sama się odezwie.

Wierz mi, ze jej też było ciężko. Z tego, co piszesz poświęciła ci kawałek swojego życia, tylko Tobie... A ty tego nie doceniałeś... Przeczytaj spokojnie swój post- bije  z niego egoizm- ja, mi, mnie...A gdzie była ona?

Co do ostatniego zdarzenia- spaliłeś. Miałeś dać jej zatęsknić, a nie wypisywać pretensje do jej znajomych... Teraz ją kontrolujesz? Źle... Nie wróże nic dobrego...

ale ze juz nigdy, nawet jak sie zmienie fundamentalnie?

napisalem jej wczoraj list odrecznie piorem, ktory w nocy zawiozlem pod jej drzwi. Napisalem wszystko szczerze co czuje, co mna kierowalo i ze bardzo zaluje, ze tak sie przeze mnie czuje. Napisala tylko smsa, ze odebrala list i cisza.. Jak myslicie dac jej teraz czas? Odezwac sie pierwszy, czy poczekac?

Wszystko jej powiedzialem w 4 oczy dwukrotnie jak sie spotkalismy i jej odpowiedz byla spokojna, stanowcza - nie. Zachowalem sie na finiszu z klasa i pokazalem, ze mi zalezy. Ile czasu myslisz dac jej spokoju?

Nie oceniajcie aż tak krytycznie

Wydaje mi się,że autor jest rzeczywiście dobrym człowiekiem.
9 lat w związku w tak młodym wieku to już też przyzwyczajenie.
Po prostu w pewnym momencie przestali starać się o siebie.
Tylko jedno zaczęło bardziej starać się o towarzyską część życia a
drugie o nic. Z przyzwyczajenia,że już zawsze tak będzie.

Nie oceniajmy tylko pomóżmy.

.
Krychman najgorsze co mogło Ci się przytrafić to, to co teraz przezywasz. Po tak trudnej
                     sytuacji zdrowotnej, teraz następny kop w dupę     
                     Musisz jednak wziąć się w garść i zrobić to o czym piszesz.
                     jak się załamiesz z powodu uczuć i nie ukończysz Politechniki to sam w życiu będziesz
                     tego żałował.
                     Żadna Miłość nie jest warta tego by zmarnować własne życie. Bo to znaczy, że
                          nie była go warta
                     rozumiem,że Ci na niej zależy,ale nie płaszcząc się przed nią i lamentując.
                     Już sam dostrzegłeś,że ona chodzi i się śmieje a Twoje serce płacze.
                     Co będziesz miał kobiecie do zaoferowania jeżeli padniesz na pysk i  nie skończysz swoich
                     studiów??? Myślisz,że jak pójdziesz rowy kopać to ją odzyskasz?
                     Pisałam w wątku Cenaaa, kobiety nie lubią płaczków.
                     Wiem to nie miłe co piszę,ale tak się teraz zachowujesz
                     jak pipa, jak nie facet.
                     Przemyślcie Ty i Cenaaa zasady tych kroków
                     Bo najpierw wy musicie być silni by tą siłą otoczyć kobietę i rodzinę.
                     zajmijcie się najpierw sobą a może wszystko z nią się ułoży.
                     
                     Odwagi i wiary
                     bo skoro jesteś na Politechnice to mądry z Ciebie Gość
                     wykorzystaj TĄ WIEDZĘ

niezly zbieg okolicznosci, bo ja tez jestem z gdanskiej Z tym, ze inzyniera nie obronilem w terminie, bo choroba mnie na rok unieruchomila i teraz jeszcze zamiast zdawac co sie da, leze i jestem tak jak napisalas - ... Dzieki za rady. Naprawde sie przydadza

Krychman podnieś się, dość leżenia. ja urodziłam się niepełnosprawna w dodatku pracowałam
                         jako prostytutka i takie tam inne perypetie.
                         mi się udało to Tobie tym bardziej się uda.
                         Z kanapy raz bo to rozkaz
                         i za siebie się wziąć,ale to szybko   !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

.
Cenaa najgorsze to zrobić z siebie cierpiętnika i wołać o pomoc.
               To od razu lepiej kupić trumnę i się pogrzebać.
               Mam na myśli pomoc państwa, społeczną, środowiskową, MOPS i czy inne tam.
               Urzędy w życiu Ci nie pomogą i zapamiętaj to !!!!
               Chyba,że im zapłacisz,ale to też nie daje gwarancji,że Ci pomogą. Będą Ci w oczy słodko
               mówić tylko dlatego,że im płacisz,ale czy zrobią to o co prosisz??
               No właśnie, czasami rozłożą ręce i odpowiedzą
               "przykro mi nie udało się nam,ale robiliśmy wszystko co w naszej mocy"
               Dlatego życie trzeba brać we własne ręce, bo nikt Ci do "garnka zupy, marchewki nie dołoży".

krychman

Musisz po prostu spiąć poślady i powiedzieć sobie, że dasz radę. Po burzy zawsze przychodzi słońce. W Twoim przypadku też z pewnością tak będzie. Nie zadręczaj się, nasze historie są podobne. Może uda nam się umówić na jakieś piwko, bo ja jestem z Wielkopolski. Rozmowa w 4 oczy byłaby w takim przypadku rzeczą bezcenną.

Oj tam, może nadarzy się okazja. Nic tak nie pomaga jak rozmowa. Według mnie. Zawsze możesz dać jakieś namiary na swojego maila, fejsa czy cokolwiek. W kupie siła. Człowiek od razu lepiej się czuje, gdy wie, że nie tylko on jest w takiej a nie innej sytuacji.

Cenaaa może masz rację z tym spotkaniem.
                    Poczytajcie wątek " Jest źle mam 36 lat i rozwód. autor Fluffi

                    Tak gdzieś chyba od 100 strony zaczęli się wpisywać ludzie z podobnym problemem.
                    Byliśmy już za jakiś czas tak wspólnie zgraną paczką,że postanowiliśmy się
                    spotkać. Wybraliśmy centralne miejsce w Polsce i fajny hotel a było nas wielu.
                     Impreza była przednia.
                    I na prawdę nam pomogło, do tego fajny bal złamanych serc i już łapało się świeży oddech.
                    Ten wątek mimo,że założył facet o podobnym do Was problemie,stał się naszym.
                    Spróbujcie takiego spotkania ,myślę że może Wam pomóc.

krychman

Jeszcze nic mi nie doszło. Z ciekawości wysłałem maila sam do siebie i już do mnie trafił. Spróbuj może jeszcze raz.

tez sobie wyslalem, i nie doszlo. Podja mi swoj mail tutaj to Ci podesle zaraz

dla kobiet również.

Podsumowanie tej chorej sytuacji - ku przestrodze wszystkim w podobnych okolicznosciach.
Zawalilem i przyczynilem sie do upadku naszego zwiazku. Do dzisiaj nie odzywamy sie do siebie. Nie mam z nia kontaktu. Przez ponad 3 miesiace miotalem sie do skrajnych zachowan, prosilem, ponizalem sie i dokonywalem licznych zabiegow, aby do mnie wrocila - jak sie okazalo nieskutecznie. Jestem swiadomy swoich bledow i niedociagniec. I tutaj rozpoczalem ciezka prace nad soba. Spisalem kazdy slaby punkt, kazdego demona wyciagnalem do audytu i zapisalem az dwie kartki A4 calego swojego "zla". Poczatki pracy nie byly latwe, zdarzaly sie dni, w ktorych dalej nic nie robilem i parenascie razy dziennie wchodzilem na jej "fejsa", aby kontrolowac co, jak i z kim. Utknalem w letargu, ktory nieznacznie posuwal mnie naprzod. Od poczatku mojej walki mija niecaly miesiac i musze przyznac, ze ciezka praca nad soba to najlepsze lekarstwo na kazde zlamane serce. Tego posta pisze juz nieco inny czlowiek. Bardziej spokojny i opanowany. Przezylem pieklo, wewnatrz plakalem i zmuszalem sie do wielu zachowan. Wychodzenie z domu, cwiczenia, nauka, kontynuacja pisania ksiazki i wiele innych. To bardzo samotna droga, pomimo osob, ktore nas otaczaja towarzyszy nam jedynie nasz wlasny cien. Codziennie otwieram oczy silniejszy i czynie kolejne kroki do swoich marzen. Dalej o niej mysle, ale sila tych mysli codziennie jest slabsza. Nie wiem czy jeszcze sie odezwie, nie ma to juz znaczenia, gdyz odbudowalem sie do tego stopnia, ze jestem w stanie pojsc dalej po swoje cele. To wspaniala i piekna kobieta, ktorej zycze jak najlepiej. Jednakze zauwazylem, ze nawet jesli mielibysmy sie zejsc to juz nie bylo by to samo. Nie wiem czy bylo by lepiej, ale wiem, ze praca jaka wlozylem w siebie zaowocowala zdystansowaniem sie do wielu rzeczy i nawet gdy wchodze na facebooka i zajrze na jej profil, widze ze pomalu zaczynam ja wyprzedzac. Zostaje na poziomie emocjonalnym gdzies tam z tylu i jest to bardzo budujace, poniewaz widac rezultaty wojny z samym soba. Nie wywyzszam sie, ale twierdze, ze takie okolicznosci odpowiednio wykorzystane moga sprawic, ze nabieramy ogromnego rozpedu i przyszly zwiazek mozemy budowac z kims o wiele wartosciowszym. Gdy uczucie umiera wtedy mamy sygnal, ze w nas cos jest nie tak i ta potezna sila obrana odpowiednio w danym kierunku pozwala na rozwiniecie skrzydel. Skrzydel ku wygraniu siebie. Kazdemu kto to czyta, kto ma podobne perypetie do powyzszych chialbym powiedziec jedno - koniec zwiazku to tylko poczatek nowej drogi. Jesli nie polozymy sie we lzach w lozku, tylko ze lzami pojdziemy na wojne z wlasnymi demonami - wtedy zaczyna sie magia. Nie ma czegos takiego jak jedyna, najwieksza milosc, nie ma czegos takiego jak "nie wchodz x razy do tej samej rzeki" i nie ma tesknoty, ktorej nie mozna by wyleczyc. Kochalem bardzo. Zle to pokazalem, ale tak bylo. Wydawalo mi sie, ze to ta jedyna. Teraz wiem, ze za kazdym podniesieniem hantli, za kazdym zdanym egzaminem, za kazdym mniejszym, lub wiekszym sukcesem zblizam sie do tej jedynej. Kto nią bedzie? Nie wiem - tu wlasnie zaczyna sie magia

O stary, dodałeś węgla do pieca! Cholernie Ci gratuluję przemyśleń i trzymam kciuki w poszukiwaniu tej jedynej

Za bardzo krzyczy, wolę tego pana
https://www.youtube.com/watch?v=tvbyY7oMT2E

Ale dzięki za wsparcie

To prawda, tylko, że zwykle kiedy się wyprzedzi emocjonalnie swojego ex - czy istnieje jeszcze sens cofania się? Trzeba się nad tym zastanowić. Ja właśnie tak się czuję, mam to za sobą i cokolwiek by się nie stało - jestem już pewna, że to nie z nim chcę budować moją przyszłość. Niech moje najlepsze wydanie przyciągnie kogoś innego.

Raczej niech regułą będzie zamykanie za sobą drzwi i niepatrzenie wstecz. A że wyjątki się zdarzają to fakt.;)

Dopiero teraz zauważyłam Twój post, bo przyszłam z przyzwyczajenia skontrolować czy wszystko ok u Ciebie. Cieszy mnie to co napisałeś, nawet nie wiesz jak bardzo. Czekałam aż uświadomisz sobie, że już nie chcesz, po prostu. To trzeba poczuć w sobie, nagle, jak strzał.Zrobiłeś ogromny postęp, pamiętam Twoje wcześniejsze stanowisko - aktualnie jest to dzień do nocy. Great job!:D