pomóżcie mi !!! ;(

Ta nerwica to kiedy się zaczęła? Wiesz, co ją spowodowało bezpośrednio, czy wynika z całokształtu?

Nigdy nie walcz o miłość, o fałszywą nie warto, a o prawdziwą nie trzeba.

prawdziwe słowa...

chodzę na terapię, ale teraz miałam 3 tygodnie przerwy, bo moja psycholog wyjechała. nerwica od dawna, można powiedzieć że trochę ponad rok.

ale dlaczego ludzie kochają fałszywie? dopiero teraz spostrzegłam, że on po prostu chciał mieć mnie w zanadrzu. na swoje zawołanie. albo mieć tę myśl, że po prostu ktoś jest gdzieś tam i czeka. to okrutne, zważywszy na to że wiedział jakie mam problemy. ciągle wymigiwał się ze spotkania, a najgorsze jest to że my wróciliśmy do siebie miesiąc temu. moje uczucia na nowo odżyły - jego nie.

jestem naprawdę porządną dziewczyną i fajną, niczego mi też nie brakuje. nie rozumiem, dlaczego ktoś mną tak "szasta".

co do grup wsparcia, czy też zainteresowań... chyba nie mam zainteresowań. moje zainteresowania oscylują dookoła mych studiów, a na studiach każdy ma swoje życie, ciężko się zintegrować.

mimo tego, jak mnie traktował, mimo tego że wiem jakie są jego wady - kocham go. to najgorsze... ale wiem, że nie mogę dłużej sobie pozwolić na takie traktowanie mnie. jestem, kiedy mu się nudzi, kiedy "on ma czas". on uchodzi za takiego porządnego człowieka i dobrego. dlaczego wobec mnie był taki okrutny?

Dziękuję. Ale ja się czuję za wszystko winna, on to tak ustawił, żebym to ja czuła się winna. Okropne rzeczy mi mówił. Wśród rodziny, znajomych jest uważany za dobrego człowieka. Mnie nie lubili przez moją nerwicę. On potęgował moje odczucie odrzucenia. Boję się być sama - ale nie chodzi o związek. Boję się być sama - życiowo... ((

Wyjść do ludzi, ale gdzie... Nie wiem gdzie... Gdzie szukać ludzi...

witaj YOUS
nie jesteś sama. ja rowniez stoję na zyciowym zakręcie. Mam męża, ktory znęca się nade mną psychicznie, dwoje dzieci i jestem kobietą kochającą za bardzo. O tym że coś jest nie w porządku w moim malżeństwie wiedziałam już wczesniej ale dokładnie przejrzałam na oczy kilka miesięcy temu. Mąż jest wybuchowy, czesto robi awantury o nic, krzyczy, wręcz drze się, poniża, wyzywa, dzieciom tez się obrywa. Odkrylam że namietnie interesuje się stronami porno, co było dla mnie jak zdrada. znam go 12 lat i NIGDY nie przypuszczałam że on coś takiego robi.Zawsze brzydził się wszelką zdradą, flirtami, i jak on to mówił kurestwem, kobiety to w wiekszości dla niego kur... i dziw... więc się zapytałam dlaczego lubuje się w oglądaniu tych stron i kobiet. Ja nie jestem jakąś świętoszką, sprawy łożkowe uważałam za udane ale jednak.....Coż boli mnie to bardzo. ostatnio każdą klotnię przeżywam bardzo, daje mi to w kość.Czuję frustrację, złość i żal a z drugiej strony moje uzaleznienie od niego, które nie pozwala mi na podjęcie jakiejkolwiek decyzji. Boję sie samotności, mam dopiero 34lata i dzieci. nikt nie zechce kobiety z 2 dziei\ci. Czuję się strasznie, również mam nerwicę, bardziej somatyczną. Teraz jestem na rozdrożu, muszę coś zmienić, uświadomiłam sobie problem w moim związku i ze mną a to już dużo. Kocham męża, naprawdę, chciałabym żeby sie zmienił, naprawił. Chcialam postawić go pod ścianą: albo terapia albo rozstanie bo tak dłużej żyć nie można. Nie wiem jaka bedzie jego reakcja, czy się zgodzi, czy sam odejdzie, czy zbagatelizuje problem. Boję się tej rozmowy, bardzo się boję przyszłości. a kiedyś byłam taką przebojową dziewczyną, skończyłam studia, mmam dorą satysfakcjonującą pracę i męża socjopatę i nerwicę.W środę mam zamiar iść do terapeuty.potrzebuję pomocy, sama nie dam rady. Ale przyznaję że chcialabym uratować związek.

Yous, jeśli facet nie ma dla Ciebie czasu, poniża Cię i doprowadza do stanu nerwicy to nie ma to nic wspólnego z miłością. Musisz się od tego odciąć, to jedyne rozwiązanie. Wiem z doświadczenia. Postaraj się znaleźć jakieś zajęcie, które chociaz trochę Cie odciągnie myślami. Wiadomo cierpieć będziesz, ale nie wiecznie - czas leczy rany i za jakiś czas poznasz kogoś wartościowego i wręcz będziesz żałowac że wcześniej wylałaś tyle łez przez faceta, który nie był tego wart.

dziękuję za te słowa... tak też zrobię. dajecie mi siły. może któraś z Was mieszka w stolicy?

ja też wiele razy przeginałam. czuję się z tym źle. ja do końca nie wiem, ja kto było - ja zawaliłam -> jego zachowanie to echo, czy na odwrót. chociaż uważam, że to był taki wężyk - raz on, raz ja. tylko on uważa się za tego "zdrowego". wszyscy jego znajomi odradzali mu związek ze mną, bo ja taka jestem zła, potworna. naprawdę byłam skłonna do wielkich poświęceń. no co mi się dziwić, facet mi się oświadcza, to czekałam na niego aż on wróci z wyjazdów.

potem mi się nerwica rozkręciła, miałam problemy w domu, brak wsparcia z jego strony (miał swoje problemy).

powiedzcie mi, czy to jest normalne/desperackie/nienormalne, że ja szukam towarzysza życia? kogoś, kto będzie miał dla mnie czas? może nie na spotkania w każdy dzień, ale chociaż tak ze 4-5 razy w tygodniu, wtedy gdy się nie widzimy to kontakt, rano, wieczorem? jak on był w Polsce, to się tak widywaliśmy, ale ja potrzebowałam więcej... po tym roku jego nieobecności... nie wystarczyły mi 2 godziny dziennie, i gdyby on kochał, też by tęsknił i te godziny by mu nie wystarczyły... chyba, tak? w sumie jak jest miłość, uczucie, to nie ma takich wątpliwości.

ja nie wiem ,czy ja jestem egoistyczna, bo jego matka chora musiał do niej co weekend jeździć i ja to rozumiałam, ale w tygodniu też ciągle go nie było, byłam sama, miałam trochę zorganizowany czas, no ale nie w 100%... zawsze była ta samotna chwila, kiedy na głowę się zrzucały wszystkie myśli i chciałam, by ON był przy mnie. a jedyne co słyszałam: "nie ma mnie, nie mogę, nie teraz, później". spóźniał się na spotkania, nawet 40 minut wcześniej nie uprzedzając, mówił że do pracy też się tak spóźnia (to prawda).

w piątek powiedział mi, że nie chce ode mnie odchodzić, że mnie kocha. tłumaczył mi wszystko na spokojnie, było to rozsądne. wczoraj mi powiedział, że kocha mnie miłością "caritas". nie "amor". że caritas jest lepsza, bo pełniejsza, prawdziwsza, że trwa całe życie...

jak to powiedziałam mojej rodzinie, to kazali mi uciekać. ale nie wiem, czy to ja nie wyzwoliłam w nim takich uczuć, przez swoje wieczne problemy w życiu. ja już nic nie rozumiem. naprawdę. nie wiem, kto zawinił. nie wiem, co ze mną jest nie tak. wiem tylko, że chciałabym kochać, tak normalnie. znaleźć partnera, poznać tę jedyną osobę. mogę poczekać. ale nawet nie wiem jak rozpoznać, że to nie blef, a uczucie.

naprawdę go kochałam. patrzę na facetów, ciągle porównuję...

yous, to normalne że chcesz mieć tą jedną kochaną osobę, ale nigdy nic na siłę. Taka osoba powinna Cię zawsze wspierać, być przy Tobie , stawiać czoła problemom - a wydaje mi się że tak nie jest. W każdym związku zdarzają się kłótnie, ale to co się dzieje w Twoim nie wróży nic dobrego na przyszłość.
Miałam kiedyś może tylko trochę podobną sytuację, ale ogólnie chodziło o to ze byłam mocno zakochana, a facet z którym byłam nie miał dla mnie wystarczająco czasu, w dodatku jak się okazało zajmował się czyms nielegalnym i kłamał. Ciężko mi było podjąc decyzję, ale zrobiłam to z dnia na dzień i po mimo iż on obiecywał poprawę i że wszystko się zmieni nie dałam mu szansy powrotu i dziś stwierdzam że to była jedna z lepszych decyzji w moim życiu. To było kilka lat temu i w sumie teraz pomimo iż wtedy kochałam , dziś nawet nie spojrzałabym w jego stronę gdybym spotkała go na ulicy.
Wiążąc się z kimś trzeba mieć do siebie szacunek i dawać tej drugiej osobie szczęście, nie łzy.

ps. mieszkam niestety daleko od stolicy, ale internet jest takim miejscem gdzie zawsze możemy się spotkac

yous, moja rada- zacznij palić jointy. Nie zapewniam że to pomoże, ale wydaje mi się że szanse są duże. Nic innego nie przychodzi mi do głowy. A, tak, unikaj alkoholu, to depresant.

no tak, jestem młoda. ale w środku czuję się jak emerytka... bardzo dużo przeszłam w ostatnich latach. choć oczywiście są ludzie, którzy przeszli więcej. nie ukrywam. nie umiem chyba zawierać nowych znajomości. z facetami też nie umiem rozmawiać. wygląda zwykle to tak, jakbym zadzierała nosa. taka forma samoobrony.

tak bardzo się boję, że będzie się on jeszcze do mnie odzywał.

dzięki Wam. trzeba się jakoś podnieść. Pewnie Wy wszyscy wiecie, jak to trudno...

chodze na terapie, ale teraz mialam przerwe.

tak mi ciezko jest, naprawde... nie daje rady... ciagle placze, nic nie jem 4 dzien.

stracilam osobe ktora kocham przez swoje problemy, z ktorych nie potrafilam wyjsc sama.

nie kochal mnie, byl ze mna z litosci przez dlugi czas.

za bardzo go obarczylam swoimi problemami, gdybym tego nie zrobila, to moze kochalby mnie. od roku byl ze mna z litosci...

czuje sie sama, niekochana. nie mam nikogo tutaj... dla niego sie przeprowadzilam na drugi koniec kraju. w ogole, nie czuje, zebym miala siebie.

wrocilam do niego, traktowal mnie on bardzo zle. zniszczyl mnie bardzo jesli chodzi o psychike. ale wiem, ze nie robil tego swiadomie. pozniej  moze, jak wiedzial ze jego pomoc nic nie daje, to sie zaczal tym bawic.

nie wiem, ja chyba popelnie samobojstwo przez te historie... to nie sa zarty, naprawde czuje sie taka bezradna.

przedwczoraj do mnie przyszedł, bo sie nie odzywalam do niego. przyszedl niby 'z troski', by sie dowiedziec,czy niczego sobie nie zrobilam,czy nie zrobilam sobie krzywdy itp. to mnie tylko upewnilo ze nie ma to nic wspolnego z miloscia.w sobote powiedzial mi ze kocha mnie miloscia 'caritas', nie 'amor', bo 'caritas' jest trwala, a 'amor' przemija. klamstwo. tak pomyslalam,ze gdyby naprawde sie troszczyl (mam chory kregoslup w dodatku), wiedzial ze srednio moge chodzic, sam zrobilby mi jakies zakupy. a tak, przeczytal przy mnie, ode mnie wiadomosci, nazwal mnie wariatka. w miedzyczasie na pytanie moje 'czego Ty ode mnie chcesz" powiedzial - "kocham Cie, jako moja kobiete, dziewczyne". klamstwa.

kocham go, ale chce zapomniec... nie wiem jak... niby czas jest najlepszym lekarzem, ale to takie trudne... ja dla niego tyle poswiecilam czasu... uwagi... tyle staran w to wszystko wlozylam, a on potrafil tylko mnie odpychac, ponizac, mowiac przy tym ze mnie 'kocha', a potem ze kocha 'caritas'. grajac w ten sposob na mnie, na moich emocjach. zrobil ze mnie wariatke, wczesniej tez nia bylam,ale nie probowal mi pomoc, tylko czekal az sama sie zmienie i bede 'pod niego'.

tak mi ciezko... boje sie kolejnych porazek. boje sie ludzi. boje sie bliskich relacji z nimi. zabral mi resztki kobiecosci, mimo ze jestem ladna dziewczyna, mam cos do zaoferowania soba, to nie mam pewnosci siebie. nie wierze w to,ze kiedykolwiek spotka mnie jakakolwiek milosc.

boje sie. naprawde bylam bardzo zaangazowana w ten zwiazek,on caly czas mi wmawial ze on tez, ale to nieprawda, teraz to widze, teraz otworzyly mi sie oczy,jak on mnie traktowal.

tak mi ciężko. wracam do domu i płaczę. bardzo boli mnie serce. i to nie jest metaforyczne gadanie.
on był dla mnie jak brat, najlepszym przyjacielem, oddałam mu całą siebie, serce, on mnie odepchnął. wcale się nie narzucałam w ostatnim czasie. on po prostu mnie nie kochał i ubierał to wszystko w ładne słówka, że kocha ale inaczej.

to tak boli. czy są na świecie ludzie potrafiący kochać? ja nie chcę cudów na kiju. po prostu, chcę miłości. normalnej, przyjaznej, codziennej. dlaczego to wszystko tak boli?