Gdzie zamieszkać z maluchem? Pomóżcie!

Wybór jest naprawdę trudny ale ja myślę że jednak bliskość centrum to bardzo ważna sprawa gdyż dojazdy czasami potrafią zabrać naprawdę dużo czasu... Z drugiej strony mieszkanie bliżej centrum niesie za dobą sporo kłopotów no i słyszałam w telewizji że w centrum trudno znaleźć miejsce w żłobku dla dziecka. Na Twoim miejscu nie popadałabym ze skrajności w skrajność. Możesz wybrać dzielnicę, która nie będzie daleko od centrum a przy tym będzie przyjazna dzieciom (place zabaw, parki ? myślę że tego możesz poszukać najpierw). Ja nie jestem specjalną zwolenniczką wolno stojących domów. Potem na stare lata zostaniesz z mężem sama i trzeba to będzie jakoś utrzymać? Może rozbawi Cię taki artykuł niedozwolony link Wpadłam na niego jakoś niedawno?  zabawnie opisany temat

Nel
Co myślicie, jakie rozwiązanie będzie najlepsze dla dziecka? I dla nas ?
.............................................................................................................

Najlepsze dla dziecka będzie zdrowsze powietrze, paradoksalnie czystsze powietrze jest w Warszawie, niż na obrzeżach (poza głównymi szlakami komunikacji miejskiej). Nie można palić węglem w centrum, czy w poszczególnych dzielnicach, a poza Warszawą, zimą czuć dym węgla jak na Śląsku.
Mieszkanie w domku generuje masę dodatkowych, nieprzewidzianych kosztów. Nie na darmo mówi się, że własny dom to skarbonka bez dna. Będzie zabierał Wam wszystkie oszczędności, i czas wolny, bo zamiast bawić się potomkiem trzeba będzie łatać, lub naprawiać nieprzewidziane, a tego będzie co nie miara.
Zdecydowanie jestem za mieszkaniem w mieście, najlepsza Sadyba, blisko do Wilanowa i do Powsinka, także blisko do Centrum.

Może faktycznie problem sprzedaży to raczej nieco odleglejsza przyszłość, ale inwestując w nieruchomość warto wybiec trochę do przodu... Wszystko zależy oczywiście od sytuacji, wielu rzeczy nie da się też ot tak przewidzieć. Ja akurat jestem teraz na bieżąco z historią przyjaciółki mojej mamy - kobieta pod 70tkę została sama w 100 metrowym domu... Syn za granicą z żoną, córka z mężem wyprowadzili się do innego miasta. Żal mi jej, bo nie dość że sama tam musi siedzieć, to wiadomo jak to jest w takim wolnostojącym domu... worek wydatków i "robótek" bez dna... Jeśli chodzi o czas dla dziecka- niekoniecznie się zgodzę... Dojazdy pod miasto mogą pochłonąć go jeszcze więcej i po przebiciu się przez korki autorka może nie mieć już na nic kompletnie siły. No i tak w ogóle to dziecko trzeba pilnować zarówno na placu zabaw jak i na własnym podwórku bo wszędzie może zrobić sobie krzywdę.

MissF, ja jestem z tych dojeżdżających i widzę to zupełnie odwrotnie:
1. codzienne dojazdy do szkoły - okazja do 40-minutowych pogawędek ze znajomymi, szansa na nawiązanie nowych znajomości. Nigdy, jako nastolatka, nie wpadłabym na to, że są one męczące
2. ileż to razy na drodze był wyimaginowany kataklizm, żeby usprawiedliwić nieobecność na matematyce Rewelacyjny pretekst do omijania niewygodnych zajęć. Przez 4 lata dojazdów do liceum nie zdarzyło mi się, żeby faktycznie nie można było dojechać. Ale "nie mogłam" dziesiątki razy

Dorastanie daleko od miasta pociągało za sobą pewność, że po maturze trzeba wyprowadzić się od rodziców i zacząć samodzielne życie w wielkim mieście (studia). I to uważam za wielkie błogosławieństwo. Bo napatrzyłam się na miejscowe koleżanki i kolegów, którzy, mieszkając z rodzicami, mieli dużo czasu (i kasę) na spotkania ze znajomymi i pizzę, ale zapomnieli nauczyć się samodzielności. Niektórzy do tej pory się jej uczą z marnym skutkiem...