Wrażliwość i lęk przed samotnością?Jak walczyć?

Skoro:
- Twoje uczucia do partnera wypaliły się
- tkwisz w tym związku jedynie ze strachu przed samotnością i współczuciem dla partnera (?)
- ponosisz jedynie koszty bycia w związku
- uszczęśliwiasz (skąd to przekonanie?) partnera (?) wbrew sobie
- wiesz, że związek ten nie ma przyszłości,
to na czym polega problem?

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości, porozmawiaj z osobą, którą nazywasz partnerem (napisałam, że go nazywasz, bo naprawdę nie traktujesz go jako swego partnera) i spytaj o to, czy decyduje się na dalsze trwanie związku, w którym jesteś z lęku o własną przyszłość. Zapytaj go, czy chce być dalej uszczęśliwiany przez Ciebie, osobę użalającą się nad nim.

A może, choć na chwilę, przestań zajmować się i przejmować własną osobą?
Może przestań uważać siebie za osobę, bez której inna sobie nie poradzi (cokolwiek przez to "poradzenie" rozumiesz)?

Cierpisz, że go skrzywdziłaś? Jest na to sposób. Przestań krzywdzić go dalej.
Masz kłopot z powiedzeniem mu prawdy? Daj mu do przeczytania swe posty, problem będziesz miała rozwiązany.

Wpaliły czyli nie tęsknie, nie potrzebuje jego bliskości, czułości..
On jest dla mnie bardzo dobry, czuły nigdy mnie nie skrzywdził był taki od początku i nadal jest taki..

Ja nie martwie się swoją osobą, bardziej martwie sie nim, wiem ze on mnie bardzo kocha....

Na chwilę obecną nie ma żadnych wad.. może to wydawać się niemożliwe ale ma same zalety dlatego tak ciężko jest mi to zakończyć. Może boję się ze juz nie znajde kogoś tak wspaniałego. Ale z drugiej strony ja już nic do niego nie czuję tak mi sie bynajmniej wydaje.. skoro zastanawiam sie od  dluzszego czasu czy ja w ogole go kocham, tak jak juz wczesniej powiedzialam nie tesknie, jak sie widzimy tylko mam ochote zeby ten czas jak najszybciej zlecial, nie jestem w stosunku do niego czula i w sumie nawet nie próbuje tego naprawić, nie mam jakoś na to ochoty.. nie wiem co jest ze mną..

wiem że teraz go krzywdze moze i nawet jeszcze bardziej.. może też nie potrafie uświadmić sobie tego że naprawde go nie kocham, bo miewam chwile zwątpienia..

mam 21 lat

Tak lubie go, nawet czasami zastanawiam sie czy ja go nie kocham skoro nie potrafie odejść.. Ale gdybym go kochała to nie zastanawialabym sie nad tym.. skoro nie tesknie itd to coś znaczy prawda? przez to wszystko mam mętlik w głowie nie wiem co robić..

Dobrze powiedziane.. To że trzymam się go na zapas jest prawdą, tylko nie potrafie sobie wytlumaczyc dlaczego..

A ja wręcz przeciwnie przez to wszystko czuje sie taka stara, bezwartowściowa, bez chęci do życia..

Nie, to nie musi być prawda. Zdajesz sobie sprawę, że uczucia przemijają? Czy myślisz, że zawsze będziesz kochać swojego męża, kimkolwiek on będzie?
Powinnaś spróbować jeszcze czegoś, dać sobie czas, chyba, że gdzieś Ci się spieszy.
Czy możesz odwzajemnić jego kochanie do Ciebie. Kochać to coś robić. Czy możesz pisać do niego tak jak było za czasów gdy "czułaś", odwzajemniać jego gesty przywiązania itd.? Rób, nie roztkliwiaj się nad tym, że uczucie minęło. Co Ty na to?

Rozstać się. Chyba to oczywiste.

A wolisz spędzić następne parę lat w fikcyjnym związku?

a jak u Ciebie wyglądała sytuacja? też było Ci żal i postanowiłaś dać choć troche szczescia partnerowi, będąc przy tym nieszczęśliwa i dusząc sie w zwiazku?