Ciągle sama:(

Przede wszystkim motywacją szukania partnera nie może być presja! W tym momencie Twoje kryteria doboru drugiej połówki mogą okazać się inne niż gdyby były w normalnej sytuacji gdybyś po prostu rozglądała się za kimś, żeby podzielić się z nim swoim życie na zasadzie uda się to dobrze, a jak nie to poczekam jeszcze trochę. Wiadomo, że większośc ludzi chciałoby się mieć do kogo przytulić, ale jeśli zaczyna działać mechanizm porównywania się z innymi osobami, to już nienajlepiej, bo szukanie kogoś na siłę zazwyczaj źle się kończy.
Poza tym błądzić jest rzeczą ludzką, ja wiele lat musiałam szukać kogoś normalnego i myślę, że dotyka to wielu osób, nie tylko ciebie. Zrażanie się jednak nie jest dobrym pomysłem, bo godzi tylko w ciebie.
Przede wszystkim popracuj nad lubieniem siebie i swojego życia takim jakie jest, bo przecież nie ma sensu dzielić z kimś poczucia beznadziei powodzenia!

Cindy dobrze Cię rozumiem. Ja mam 25 lat i żadnego poważnego związku nie miałam. Czuję się samotna, ale przemyślałam sobie wszystko i teraz wiem, że nic na siłę. Jak nikt się nie trafi trudno, grunt to się nie załamywać. Kobietko uwierz w to, że jesteś wspaniała i wyjątkowa i że zasługujesz na wszystko to co najlepsze i z czasem to dostaniesz...Ja w to zaczęłam wierzyć i szczerze pomaga mi to mam nadzieję, że i Tobie pomoże:)

Do niektorych ta prawdziwa milosc zawita poźniej niz do innych..
dla tego nie zamartwiaj sie i glowka do gory jestes mloda masz okazje sie wyszalec poznawac wielu nowych ludzi cieszyc sie swoboda i wkoncu kiedys poznasz tego jedynego

Harmony, święte słowa, nie szuka się partnera pod presją. Szukam sobie faceta bo inni mają a ja nie? Biorę kogoś, żeby był? Tak nie wolno....

Jak kraść to miliony jak kochać to księcia!

Ej ej ej , dziewczyny spokojnie! Czytam wasze posty, mam 21 lat, 18...boje się, że juz nikogo nie spotkam. Już?Chyba dopiero, jesteście młode. Pff nawet bardzo mlode. To lata które przeznaczone są na błędy i pomyłki, na szukanie i eksperymentowanie. Ja rozumiem piszecie, mam 35, 40 lat, no okej, już bardziej, ale lekko 20. Prosze was. Cały świat staje przed wami otworem, wiec takie rozumowanie w ogóle nie powinno się u was pojawiać. Jeszcze będziecie mieć tej miłości po dziurki w nosie. Poza tym jak dowodzą badnaia najszczęśliwsze związki to te zawierane między 26, a 35 rokiem życia. Powodzenia!

Witam,
ja osobiście popieram kolegę wyżej. Gdyż wiek 18-20 lat to dla mnie osobiście to dziewczynki które powinny się jeszcze bawić na szkolnych zabawach. To że mają dowód. Nie potwierdza że są dojrzałe emocjonalnie. Potem samobójstwa itp. Wiem coś o tym bo sam wziąłem ślub w wieku 20 lat. Jedyna pozytywna cecha tego to, to że mam już dużą córkę. Teraz mając 33 lata patrzę na to z innej perspektywy. I faktycznie uważam że najlepszy wiek na poważne związki to 26-35  l. Wtedy jest największe prawdopodobieństwo udanego związku. Co nie znaczy że osoby 40+ nie mogą tworzyć normalnych związków. Mogą, ale tym osobą przyświeca nie co inny już cel tych związków. Niż osobą 18-25 l.

Nie nie do końca tak.
Wiek 20-25 to czas na nauki, zabawy. Poznawanie innych ludzi i obserwacja czy z tego wszystkiego, co nas otacza jest coś, co nas interesuje ( chłopak, dziewczyna). Każda osoba potrzebuje ciepła, zrozumienia, bliskości innej osoby. Co nie podlega według mnie żadnej dyskusji. Jeżeli Ty chcesz mieć chłopaka po to tylko by go mieć. A nie po to by budować z nim wspólna przyszłość. Między innymi właśnie rozmawiać z nim o podatkach i rozdzielczości majątkowej. To ja współczuje temu facetowi, co wpadnie w twoje ręce. Myślę, że osoba 26 lat jest właśnie wstanie tworzyć mądry rozsądny przemyślany związek. Mimo że nie jest z bagażem doświadczeń bycia w związkach. Potrzeba Ci tysiąca łez, stresów, nocy nie przespanych? Po tym jak Ty się w kimś zabujasz a on da Ci kosza? Tego chcesz? To Cię rajcuje? To ja nie wiem, ale bałbym się osobiście takiej kobiety.
Dlatego młódki mnie nie interesują.

No z tą głupotą i bezpodstawnością to bym się trochę kłuciła, bo może faktycznie się boi? I niech się boi jej prawo. Ale ktoś kiedyś powiedział mi bardzo mądre słowa. Szczęście jest jak motyl, jeśli będziesz go gonić ucieknie, ale jeśli spokojnie poczekasz, może nawet usiąść Ci na dłoni : )

Sama sobie teraz odpowiedziałaś. Mama to mama tamto. To niech teraz mama żyje za Ciebie.
I to jest właśnie nadopiekuńczość matek.
Ciśnie mi się komentarz, ale go zostawię, bo nie pasuje do tego wątku

.

A kiedy tak myślałaś jak miałaś 15 lat??
No proszę Cię w takim wieku to ja się cieszyłam jak kupiłam sobie nową książkę

GREGORIAN z pewnością masz rację
Jednak czy jeśli mając lat 30 i to jest pierwszy związek np jednej strony to czy to będzie szczęśliwy związek??
Gdzie jedna strona oczekuje poważnych relacji a druga w to wchodzi? Czy takie osoby zrozumieją wzajemne potrzeby, gdzie jednej nie cieszą już niewinne początki a oczekuje poważnych konkretnych relacji a druga zachowuje ogromny dystans??
A jak ma zachować się ta osoba bez doświadczenia względem tej drugiej i jej doświadczenia? To że ten człowiek miał kogoś, kogoś kochał o kim tak na 100% nigdy nie zapomni??

dopoki nie zapomni to sobie odposc. bedziesz manekinem tylko.
a jezeli chodzi o autorke watku- wrzuc na luz. postaw sie w sytuacji tego faceta co sie z Toba spotka- z Twojej strony cisnienie ( mysli: czy to on-
x bilion)
nikt  tego nie wytrzyma. na sile to sobie mozesz tylko krzywde zrobic. ciesz sie zyciem i rozwijaj sie, przyjdzie to bedzie.

Ciągle sama, to na pewno nieciekawe uczucie. Nie poddawaj się, polub to życie, bo drugiego nie będzie. Staraj się, bądź sobą i w końcu znajdziesz szczęście. Pozdrawiam serdecznie

Zastanawiam się nad jednym, dlaczego zawsze kiedy ktoś nie ważne gdzie pisze, że jest sam, że czuje się samotny uzyskuje odpowiedź musisz polubić swoje życie, ciesz się tym co masz. A jak samotny człowiek ma się cieszyć? Po jakimś czasie to tzw "wychodzenie do ludzi" jest tak męczące, że ten kto tego nie przeszedł nie zdaje sobie sprawy.

Martyna 777
"Jednak czy jeśli mając lat 30 i to jest pierwszy związek np jednej strony to czy to będzie szczęśliwy związek??"

Gwarantem tego nie jest wiek ale postawa obojga ludzi

"Gdzie jedna strona oczekuje poważnych relacji a druga w to wchodzi? Czy takie osoby zrozumieją wzajemne potrzeby, gdzie jednej nie cieszą już niewinne początki a oczekuje poważnych konkretnych relacji a druga zachowuje ogromny dystans??"

Skad wiesz, ktora osoba bedzie zachowywac dystans -  doswiadczona ( bo kiedys sie zawiodla) czy ta "dziewicza" bo sie boi pierwszego zwiazku? To znowu zalezy od indywidualnych postaw i doswiadczen osob i nie ma tu reguly. Istnieje cos takiego jak empatia i rozmowa w zwiazku. Nie bac sie rozmawiac.

"A jak ma zachować się ta osoba bez doświadczenia względem tej drugiej i jej doświadczenia?"

Naturalnie. Ma prawo nie wiedziec, uczyc sie, ale i ma prawo nie zgadzac sie z opinia tej "bardziej doswiadczonej" polowki. Moze nie zawsze ma ona we wszystkim racje mimo swych doswiadczen - doswiadczem przede wszystkim z inna (innymi) partnerami.
innymi - innymi od Ciebie

"To że ten człowiek miał kogoś, kogoś kochał o kim tak na 100% nigdy nie zapomni??"

Tak, nie da sie zapomniec  dawnej milosci ( albo dawnego zauroczenia - to sprawa do dyskusji w kazdym przypadku). Jednak nie zapomniec nie znaczy chciec nadal byc.
Nie znaczy to, ze nie mozna zakochac sie ponownie. Tylko potrzebny jest wpierw czas na zagojenie ran.
Jak sa zagojone to nie powinno sie porownywac nikogo z poprzednim partnerem, bo to mie ma sesu.

Pozdrawiam
PS. Przepraszam za brak polskich znakow - nie dalo sie. :-((

Niekoniecznie musi być tak że ta bardziej doświadczona strona udziela rad tej mniej doświadczonej... Ja wychodzę z założenia że Każdy nowy związek zaczyna się od poznawania siebie nawzajem.. Uczymy się danej osoby, a ona uczy się nas...tego jak myślimy, jak reagujemy... Jednym słowem uczymy się być po prostu RAZEM... Nie ma znaczenia czy jest to pierwszy, drugi czy X związek.. Za każdym razem jest co coś nowego..Nowe przeżycia, nowe sytuacje, nowe problemy... Poza tym uważam że związek powinien być partnerski oparty na wzajemnej rozmowie, zrozumieniu, kompromisach. Czasami dobrze jest posłuchać dobrych rad, nie wiem dlaczego miałoby to irytować... W końcu każdy z nas wynosi coś ze swojego życia i dobrze jest podzielić się z dana osobą swoimi doświadczeniami...

Hmmmm wiesz ja namiętnie i na siłę rok czasu szukałam oj źle na tym wyszłam.

Nie szukaj

Jak umiesz żyć bez faceta to daj sobie z tym spokój

Nożownik ma rację - szkoda czasu na umartwianie się. Skoro są tacy inni idealni - to niech się sobą cieszą - a my będziemy z uśmiechem na twarzy czytać jak ktoś zaufał komuś kto go zdradził

Spodobało mi się to twoje słowo "polowanie" ja jedyne na co poluję to na okazję w sklepach Moje wyrachowanie nie zna granic

Małe miasto a ułatwia poznanie kogoś. Wg mnie dużo trudniej jest poznać kogoś w miastach typu Kraków Warszawa czy Poznań gdzie połowa ludzi jest przejazdem na chwilę, większość młodych ludzi to studenci, którzy za chwilę je opuszczą a w małych miastach jest ten plus że mieszkańcy są raczej stali

Hmmm różnie to bywa.
Moja przyjaciółka kiedyś z nudów siedziała na czacie i poznała faceta całkiem fajnego nic by nie było w tym dziwnego po za tym iż chodzili 6 lat di jednej szkoły, mieszkali na tym samym osiedlu a się nie znali.

Ja teraz mieszkam w Krakowie, ludzi to ogrom, przeróżnych a poznać nie można nikogo, bo każdy na chwilę.

Samotność to straszna rzecz, ale da się do niej przyzwyczaić

zasada działania podobno jest taka, że jak trafi swój na swojego to oboje rzucają wszystko aby tylko spędzić troche czasu razem....... jak jest w realnym świecie tego nie wiem..... jeszcze nie wiem ale myślę, że sam bym mógłbym tak coś odstawić, żeby mieć czas dla drugiej osoby.

Powiem, a raczej napiszę tak skoro już ktoś chociaż raz znalazł kogoś to przecież wie jak sie to robi i z pewnością znajdzie, po raz 2 czy 6 i będzie szczęśliwy.

Jak ktoś nie znalazł nikogo a ma już tam ileś lat to już pewnie nie znajdzie