Witam,
chciałabym abyście, jako osoby postronne, pokazały mi swój punk widzenia na moją sytuację.
Od pewnego czasu jestem w związku z facetem o rok młodszym ode mnie. Niedawno dowiedzieliśmy się, że jest chory. Jego choroba, jeśli nie dobiorą dobrych leków, może spowodować między innymi problemy z motoryką ciała, mową, pamięcią... Lub może zostać "warzywem". Lekarz twierdzi, że jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że w wieku 50 lat będzie miał problemy z samodzielnymi zakupami i temu podobnymi czynnościami. Powiem szczerze trochę mnie to przeraża. Wiadomo każdy kiedyś się zestarzeje i jakie będą tego skutki. Chodzi mi o to, że nie jestem pewna czy dam w razie czego radę zajmować się sobą, pracą i nim...
Powiedziałam mu już o tym, że w takim wypadku nie chcę mieć dzieci bo boję się, że np za 10 lat zostanę z małymi dziećmi, obowiązkami i opieką nad nim.
Wiem, że część z was pomyśli, że jestem samolubna i że pewnie go nie kocham, ale ja mam po prostu wątpliwości...
Podobne tematy
Sprawdzian dla Waszego związku. Jeżeli uważasz, że jesteś wystarczająco silna to podejmij walkę. Jeżeli uważasz, że on jest tego wart, to walczcie razem. Dużo jest w tej sytuacji niewiadomych, bo to co mówi lekarz, jest tylko prognozą, a nie przyszłym faktem. Jakbyś się czuła gdybyś zrezygnowała, a za xx lat spotkała go szczęśliwego, idącego ulicą z żoną i dziećmi? Może dobiorą mu dobre leki? Przypuszczam też, że do 50-tki jeszcze sporo Wam zostało w razie czego. Wydaje mi się, że trzeba doceniać każdą możliwość bycia razem.
3 2014-02-09 22:58:39 Ostatnio edytowany przez Szarlotkanagorąco (2014-02-09 22:59:08)
- Szarlotkanagorąco
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
To strasznie przykre, że okazało się , że twój chłopak jest tak poważnie chory. Ale masz pełne prawo do tego, aby mieć wątpliwości i obawiać się tej sytuacji. Nie czuj się winna z tego powodu. Musisz sobie też zadać pytanie, czy zależy Ci na nim tak bardzo, że chcesz z nim być i walczyć razem z nim. Bo to pewnie będzie wiązać się z dużym poświęceniem i niepewnością.
Po tonie twojego posta śmiem domniemywać, że z twojej strony, to chyba nie jest aż tak wielka miłość, choć na pewno Ci bardzo zależy.
Nie jesteście małżeństwem, więc jeszcze między wami nie jest aż tak poważnie, i warto się zastanowić czy masz na tyle przekonania, że to "jest ten jedyny", żeby dalej angażować się w ten związek. Według mnie jest to kwestia siły twoich uczuć do niego.
I faktycznie duży sprawdzian dla związku.
musisz sama wiedzieć czego oczekujesz od życia.
jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości ze podołasz to raczej nie ma sensu tego ciągnąć.
@Merkantylia, a co jeśli ta choroba ich oboje przerośnie? i pomimo chęci bycia razem nie podołają i to będzie ich niszczyło?
@Czarny_motyl2014 musisz się poważnie zastanowić czy jesteś w stanie się poświecić i zaryzykować
@Merkantylia, a co jeśli ta choroba ich oboje przerośnie? i pomimo chęci bycia razem nie podołają i to będzie ich niszczyło?
Szkopuł w tym, czy ona wg chce podjąć walkę. A co będzie potem, to się przekonają. Poniesienie porażki, jeżeli by to wszystko się nie udało, to żaden wstyd. Myślę, że jej partner i myślący ludzie dookoła by zrozumieli, gdyby ona nie dała rady.
Tómek napisał/a:@Merkantylia, a co jeśli ta choroba ich oboje przerośnie? i pomimo chęci bycia razem nie podołają i to będzie ich niszczyło?
Szkopuł w tym, czy ona wg chce podjąć walkę. A co będzie potem, to się przekonają. Poniesienie porażki, jeżeli by to wszystko się nie udało, to żaden wstyd. Myślę, że jej partner i myślący ludzie dookoła by zrozumieli, gdyby ona nie dała rady.
fakt ze nie wstyd, ale zmarnowanie kilku-kilkunastu lat sobie i jemu... w tym czasie mogliby założyć oboje naprawdę szczęśliwe rodziny. Ale możemy tylko gdybać bo nikt nie wie jak będzie...
Merkantylia napisał/a:Tómek napisał/a:@Merkantylia, a co jeśli ta choroba ich oboje przerośnie? i pomimo chęci bycia razem nie podołają i to będzie ich niszczyło?
Szkopuł w tym, czy ona wg chce podjąć walkę. A co będzie potem, to się przekonają. Poniesienie porażki, jeżeli by to wszystko się nie udało, to żaden wstyd. Myślę, że jej partner i myślący ludzie dookoła by zrozumieli, gdyby ona nie dała rady.
fakt ze nie wstyd, ale zmarnowanie kilku-kilkunastu lat sobie i jemu... w tym czasie mogliby założyć oboje naprawdę szczęśliwe rodziny. Ale możemy tylko gdybać bo nikt nie wie jak będzie...
"zmarnować" lata można przy każdym. Nie musi to być osoba chora. Jeżeli dla autorki partner jest wystarczająco ważny, to będzie postrzegała ten czas jako "dar", jako "szczęście", pomimo przeciwności.
Zależy czy potrzeba posiadania dzieci (jeśli na 100% by nie chciała mieć z partnerem) lub inna, jest silniejsza niż miłość/chęć towarzyszenia partnerowi.
8 2014-02-11 02:40:24 Ostatnio edytowany przez ala674319 (2014-02-11 02:42:48)
Jeżeli myślisz że w przyszłości możesz sobie nie poradzić psychicznie z jego problemami zdrowotnymi to go po prostu zostaw. Kurde, człowiek jest tylko człowiekiem i nie zawsze wszystko musi nam pasować, zadaj sobie pytanie czy jeżeli Ty byś była w takim stanie to czy ten chłopak byłby z Tobą? Czy by się wahał? Według mnie ten chłopak daje Ci wybór.
A myślałas kiedyś o dzieciach z ta osoba? Czy nie jest to choroba genetyczna przypadkiem?
Jeżeli myślisz że w przyszłości możesz sobie nie poradzić psychicznie z jego problemami zdrowotnymi to go po prostu zostaw. Kurde, człowiek jest tylko człowiekiem i nie zawsze wszystko musi nam pasować, zadaj sobie pytanie czy jeżeli Ty byś była w takim stanie to czy ten chłopak byłby z Tobą? Czy by się wahał? Według mnie ten chłopak daje Ci wybór.
A myślałas kiedyś o dzieciach z ta osoba? Czy nie jest to choroba genetyczna przypadkiem?
Przecież autorka napisała, co sądzi na temat dzieci w takim wypadku.
Raz piszesz, że ma go zostawić, jeżeli sądzi, że nie da rady, a potem, że ma się sugerować tym co ten facet zrobiłby na jej miejscu..