jak pozbyć się niskiej samooceny? szukam rad do walki ze sobą

Witam wszystkich. Nigdy nie myslałam, że będę potrzebowała kiedykolwiek pomocy. Zawsze byłam silna. Albo mi sie tak wydawało...
Mam na imię Anna. Mam 21 lat, studiuje ekonomie. Nie wiem co ze mną jest.. ale opowiem historie które wywróciła moje zycie do góry nogami.
Jako młoda dziewuszeczka byłam bardzo aktywna, grałam w siatkówkę, wygrywałam konkursy recytatorskie, spiewałam w kosciele, spiewałam w chórze, koncertowalismy po całej Polsce. W 3 klasie gimnazjum - to był dziwny czas w moim zyciu - spróbowałam alkoholu, papierosów..była też taka sytuacja że z grupką kolegów i koleżanek pilismy tanie wino, żeby tylko było na "wesoło". Moi rodzice nigdy nie widzieli o tym co się u mnie dzieje. Mialam swietne oceny, wzrowa uczennica. to mysleli że ze mną ok. Teraz jak patrze z tej perspektywy, to było ich w moim zyciu za mało. za mało się mną interesowali. zapytanie co było w szkole - to nie wsyzstko dla młodego człoweika, albo stwierdzenie, że dziecko najedzone , ubrane to wszystko ok !
Otóż po gimnazjum dostałam się do najlepszego liceum. Z którego w 1 kl, już po miesiacu szkoły mnie usunięto za alkohol, za wódke, za swoją głupotę, za idiotyzm związany z alkoholem (w tym momencie brzydzę się alkoholem). Cała sytuacja działa się na wyjezdzie integracyjnym dla klas pierwszych w tym nowym LO. Moi rodzice byli w szoku. NIe wiedzieli ze ja, dziewczyna szóstkowa, wzrorowa, mogła wywinąc im taki numer. NIe zapomne tego dnia do końca zycia. Od tamtej pory wszystko mi sie wywróciło. Pamietam jak dostałam od mamy w twarz. Biła mnie po głowie tak mocno, ze myslałam ze mnie zabije. Lała mnie po całym ciele - podobno aż coś się w rękę stało. Nawet w bójkach z bratem starszym w czasie dziecinstwa nie dostałam , jak od niej. Tygodniami byłam gardzona, nienawidzono mnie w domu, "ludzie plotkowali", zabrano mi telefon, nigdzie nie mogłam wychodzić, zero wycieczek, zero przyjemności, nie dostawałam nic pieniędzy, nie mogłam się spotykać z koleżankami, grzebano mi w rzeczach etc. Rodzice byli dla mnie klawiszami, jak w wiezieniu, a nie mamą i tatą. Razem ze mną ze szkoł odejśc musiały moje 3 kolezanki, znajomosci od podstawówki. Z którymi juz nie utrzumuje kontaktu, bo od tamtej pory miałam zakaz i na te znajomosci.
Poszłam do liceum (dwa dni po tych zdarzeniach) - znalazło się cudem w niezłym liceum miejsce dla mnie - ale w klasie biochemicznej (gdzie w poprzednim byłam na matgeo). No nie wybrzydzałam. Mijesce było jakieś tylko tu. \i tak egzystowałam trzy lata w liceum. Jedyna impreza w liceum to studniówka. ALe wracając do początków w moim nowym LO. Miasto małe, wszyscy w nowej kl wiedzielie dlaczego do nich przyszłam, ale wyjatkowym trafem byłam miło przyjeta. wszyscy chcieli sie ze mna kolegowac. bardzo lubilam chodzic do szkoly. ale nie lubilam wracac do domu - do domu w ktorym wszyscy patrzyli na mnie jak na zbrodniarza. Wychowawczyni była o tyle super, że co wywiadówka mnie chwaliła, bo widziała że mnie gryzie ta sytuacja.
Młode dziewczyny lubia ciuchy i w liceum zawsze chciało sie fajnie wygladac, w domu sytuacja materialna jest bardzzo dobra, ojciec mundurowy, mama ekonomista... kasy nigdy nam nie brakowało. NIe mam do nich żalu, ale przez całe liceum chodziłam jak bezdomna. Ciuchy z ciucholandu, bo nie mialam pieniedzy, bo nie dostawałam. Najgorsze jest to ze w tym okresie zaczelam tyć. Byłam bardzo znerwicowana, bardzo podjadałam, ze strachu, że albo ktos zobaczy z domowników, że to ja zjadłam tego batona albo że przez miesiac nie bede miala okazji zjesc nic słodkiego. No i przytyłam... ważyłam ok 70 kg na wzzrost 170 cm. I tu do akcji weszła moja mama, która zaczęła mnie wyzywać, krzyczeć, jaka jestem brzydka i gruba. Sytuacje sie ciagle powatarzły. Zawsze mówiła na mnie dewotka etc.
(ciezka mi dalej o tym pisac bo placze).
2 klasa tego liceum to probowalam stawac na nogi, cos robic, udało mi sie zostac przewodnicza w tym liceum samorządu szkolnego, taka duza szkoła, a tu nagle ja, ale startowałam z myslą też- a może rodzice będą dumni? - nigdy mnie nie pochwalili z tego wyczynu. Na szczescie bycie przewodniczaca pozwoliło mi wiecej przebywac w szkole niz w domu. Przypadkiem polonistka wychwyciła wsrod tłumu młodziezy - jako ze posiadam zdolnosci aktorskie (o ktrocyh zapomniałam przez to wszystko). Płakała ze szczescia, ze potrafie tyle, bezwysiłku grać głosem etc. ZNwou wrocilam do recytacji, do aktorska w szkole. Wygrywałam konkursy, dostałam nawet wyróżnienie za role w etiudzie... Taka namiastka - ze moze rodzice znow uwierzą we mnie... ale nie, aktorstwo to nie talent - wg moich rodziców kazdy moze sie nauczyc, wyjsc na scene.. poza tym byłam gruba..i ciagle mi to powtarzano. Przezyłam drugi rokpo tej całej akcji. W miedzy czasie dostawało mi się, o bałagan w szafce , o niepoukładane ciuchy, o bycie grubasem i brzydulą. (mimo że mam coś z pedantyczności..) Na balu studniówkowym poszłam w sukience która podobała sie mojej mamie , a nie mnie, bo sukienka była za jej pieniadze, poza tym znowu mi powtarzala ze jestem gruba i nic innego mi nie pasuje, tylko tajedna jedyna.. Uczesanie tez mialam takie jak wg mamy pasowało. .... gdybym powiedziala że nie chce, albo kategorycznie zabroniła, to bym dostała, zostałabym zlana "na kwaśne jabłko", żeby tylko przmowic mi do rozumu ze ona ma racje, i tak oto moj bal studniówkowy był najgorszą imprezą w życiu, której nie lubie wspominać. Na studia zostałam w miescie gdzie chodziłam do LO. Mimo bycia w kl biochem , zdawania chemii to poszlam na ekonomie - tutaj raczej zadecydował aspekt - chce prace, chce szybko sie usamodzielnic. Mieszkam z rodzicami, dopoki studiuje lic na uczelni w tym miescie. Stosunki sie troche poprawiły o tyle, że dorabiam sama, schudłam dla siebie (mimo że byłam tym grubasem wg mamy, to nie wiem jakim cudem mialam i mam tylu adoratorow - nie przechwalam sie tym, tylko taki fakt stwierdzam) i odchudzam sie dalej. Dalej....bo ciagle jestem niezadowolona ze swojej sylwetki, mam przez to odwapnione zęby i wypadły mi włosy, obsypują mnie pryszcze z którymi ciągle walcze.. ale mniejsza oto. Najgorsze jest, że doszło do mnie, że nie mam żadnego talentu. Mam starszego brata. jest informatykiem - mistrzem w tej dziecinie. Zawsze mądry,grzeczny.. Moj najukochanszy brat - mimo ze był ockziem w głowie rodziców to i tak zycie bym za niego oddala. ALe wracajac do mojej niskiejsamooceny, ciagle mi sie wydaje ze nic nie potrafie, ze nigdzie sie nie dostane, ze nic nie umiem , ze nie mam talentów , bo gdybym była dobra w aktorstwie to bym bez przeszkod poszlado szkoły teatralnej (ale ze jestem słaba to po co startowac...), mam chłopaka któy nie podoba sie moim rodzicom, bo kolezanki maja lepszych przystojnieszych (mimo ze moj skonczył najlepsza uczelnie w PL i pracuje w zawodzie i jest najlepszy). Moja mama ciagle mnie krytykuje , do tej pory wtraca sie w to co sie ubieram, i jak sie czesze, gdyby dowiedziala sie ze np chce zmienic kolor włosów to dostałaby furii. Ojciec w tym wszystkim jest taki, ze jak mama jest w pracy (bo tata teraz na emeryturze bo mundurowi ida wczesniej) to jest super tata, ale jak mama wraca z pracy, to nawet mnie nie broni, bo mimo ze nic nie zrobiłam to dostaje opieprz, ryk, kiedys żartowałam z niej, że nie umyła szklanki po soku malinowym z lenistwa i zrobiła sobie w niej herbate - wtedy to tak krzyczała przy sniadaniu, że ma mnie dosc, ze 2 tyg sie nie widzialysmy mimo ze mieszkamy w jednym domu ale duzym, ze udało mi sie nie wchodzic jej pod nogi, ostatnio krzyczała bo poszłam sie myc poki jej nie było w łazience, a jak wrocila to czekala 15 min az sie zwolnie, teraz to o byle co dostaje... prawde mowiac mam dosc.. odliczam dni do przeprowadzki do wawy, gdzie chce isc na studia mgr. Bedzie ciezko finansowo, ale musze.. Mam dosc gardzenia mną. NIe chce zyc wciaglym strachu i poniewieraniu. Za kazdym razem patrze na dziewczyny z mysla, ze mają dobrze, że robią zakupy z mamą, a ja.... robie jedzenie w domu, zeby na uczleni nie kupowac albo nie chodzic na fastfoody i wydawac kase, albo nie kupie sobie firmowych ciuchow, lumpeks zawsze ze mną. Od lat.. Ciagle wspominam o ciuchach, ale to nie dlatego ze na nich mi zalezy, tak przyblizyc wam chce sytuacje.
Mam 21 lat, dorabiam jako hostessa, sprzątaczka. Licze każdy grosz.. Ale nie potrafie spojrzec w lustro i powiedziec: Anka lubie cie, zobacz jaka jestes twarda... nie potrafie tego powiedziec. Tylko patrze w lustro i stwierdzam: ale anka jestes beztalencie.