Czy dobrze zrobiłam, jestem głupia, gdzie popełniam błędy?

nikt więcej nic nie powie?

Oczywiscie, ze dobrze zrobilas ,zaufaj swojej intuicji i uwierz jej , bo ona juz wiedziala, ze z czasem byloby coraz wiecej brzydkich zychowan z jego strony a rozgoryczenia z Twojej.
Czego chcesz milutka zalowac ? Spakowalas go i koniec, tak jak sobie zyczyl, a tym samym napewno uchronilas sie przed jescze wiekszymi problemami.
Z twojego opisu wynika ze kolega traktowal wasz zwiazek raczej przedmiotowo, tzn cos za cos, milosci jakos nie znalazlam...raczej Hotel Zakochana Kobieta
Jesli chodzi o Twoje ewentualne bledy, to widze tu zbytnie zaangazowanie z Twojej strony.
Dobrze ze w pore wyczyscilas rozowe okulary zauroczenia i zobaczylas to co powinnas zobaczyc. 
pusc go w niepamiec.

Odpowiadając na Wasze pytanie, nie nie znam tej przyjaciółki. Pojechał bo ponoć się nieszczęśliwie zakochała, i potrzebowała pomocy. Nie chce w to za bardzo wnikać. Widzicie, ja nie jestem osobą zazdrosną, sama też mam kolegów i spędzam z nimi czas. Oczywiście bez nocowania.
Czy on mnie czymś zaraził? Nie sądzę, był zabezpieczony, i raczej uważam, że "złapałam" coś po antybiotykach, ot babska sprawa i tyle.
Nigdy nie byłam w mieszkaniu w którym on nocował, rzadko, bo większość nocy spędzał u mnie. Byłam natomiast w mieszkaniu, jego mieszkaniu, które wynajmował studentów. Szczerze, podejrzewam, że mógł mieszkać z matką, jakoś by mnie to nie zaskoczyło.
Nie wiem na ile miałam różowe okulary, raczej zaczęły spadać po 2 tygodniach znajomości. No chciałam się jedynie upewnić, czy intuicja mnie nie zawiodła.
Najgorsze jest to, że mam nieodparte wrażenie, że chodziło mu o moją kasę:), której notabene wcale nie mam, tzn. radzę sobie finansowo, ale na rozrzutność nie mogę sobie pozwolić.

Hehehe, na koniec znajomości poprosił mnie, by oddać mu prezent, który mi dał. Oddałam i czuje się z tym dobrze.
Jest mi przykro, bo bardzo dużo mu o sobie opowiedziałam, i poszło to w kanał.

Autorko witaj

A i od razu dla Twojego bezpieczeństwa zmień zamki. Nigdy nic nie wiadomo,zaufałaś bardzo szybko.Dlatego też teraz trzeba by było być ostrożnym.... Jak widzisz okazał się egoistą,który wykorzystuje kobiety.Całe szczęście że robi tylko to.... choć zapewne gdyby wyczuł że nie pozwolisz na więcej , zwinął by się szybciej. Taki to sobie pożyje,bieda mu nie obca.

Pozdrawiam i więcej rozwagi życzę.

lilus.x

Oczywiście, że pomyślałam co zrobiłam dobrze, a co źle, i w większości Twoich opinii się zgadzam, ale dopowiem coś jeszcze.
Apropo zamieszkania razem, po prostu tak wyszło i tak było wygodniej, chodziliśmy na różne godziny do pracy, ja dużo wcześniej niż on, więc dostał klucze i tyle.
Owszem zaufałam mu, pracujemy czy współpracujemy razem w jednej dużej korporacji, więc uznałam, że skoro wszystko jest tak łatwo sprawdzić, to pewnie nie kłamie na swoim podwórku, i pomyliłam się.
Nie, nie pytałam go czy mam mu oddać za paliwo, zawiózł mnie do innego miasta z własnej woli, kupił mi tam rzeczy potrzebne do drobnych napraw w moim mieszkaniu i przekazał mi rachunki za te rzeczy w tym tez dał rachunek za paliwo. Zapłaciłam i zapaliła mi się czerwona lampka w głowie, zaczęłam się przyglądać temu jak uczestniczy w drobnych wydatkach domowych i porozmawiałam z nim o tym. Zgodził się ze mną, że też powinien dokładać się do zakupów, ale za słowami niewiele poszło dalej.
Apropo wykorzystywania, powiedziałam mu, ze tak się czuje i przyznał mi rację, że mogę tak się czuć. Kiedy powiedziałam mu, że owszem mogę zająć się dalej jego doktoratem, ale niech on w tym czasie sprzątnie mieszkanie, zrobi zakupy, pranie, bo ja na wszystko nie mam czasu, to przyznał mi w tym rację. Tu na słowach ponownie się skończyło. Nigdy jednak nie śmiał mi się w twarz, on tylko się ze mną zgodził. jak dla mnie wszystko wskazywało na to, że się dogadamy i, że on coś rozumie. Ale mimo tych rozmów było zamiast lepiej to gorzej.
Czy miał obowiązki, zajmował się robieniem posiłków, wszystkich, bo dobrze gotował, ja po nim sprzątałam bo syf zostawiał totalny, ale, że nie lubię gotować to mi to odpowiadało. Związek był jednak za krótki, by jeszcze jakoś inaczej podzielić obowiązki.
Tak, nie było w tym związku mnie, ani zaspokajania moich potrzeb, stąd poprosiłam o zwrot kluczy, co go zaskoczyło, i zrobił w efekcie ze mnie tą najgorszą i zimną sukę. Cóż wielokrotnie mówiłam co mi nie gra, więc czuję się rozgrzeszona. Mam pewność, że traktował mnie przedmiotowo, choć nie na samym początku, wtedy się bardzo starał, tylko, że udawać nie można wiecznie:)
Co zrobiłam źle, i czy zrobiłam coś źle. Nie wiem tego do końca. Owszem tempo znajomości było bardzo szybkie, za szybkie ale....
Myślę, że czułabym się zdecydowanie gorzej, gdybyśmy się tak spotykali z pól roku, luźniej, chodząc na randki, a później wyszłoby z niego to co wyszło. Tak wyszło to bardzo szybko, i sprawę mam z głowy.  Z pewnością błędem było to, że tak szybko mu zaufałam. A co zrobiłam dobrze....mhy dostał ode mnie dużo ciepła, uwagi i pomocy, i nie sądzę bym w stosunku do innych osób mogła się w tym zakresie zmienić:) Z całą pewnością, przy następnym facecie zachowam się zupełnie inaczej:)
Ach i oczywiście zamki wymieniłam, już następnego dnia.
Na sam koniec usłyszałam również od niego, ze bardzo go zraniłam wyrzucając go z domu, i że on chciał być wolny. No cóż, nie wiem zatem o co te żale, bo ja mu po prostu wolność zwróciłam. Czyż nie?
Ach i on bardzo chciał mieć dziecko, bardzo. Miał nawet wizję jego wychowania, a była ona taka.... Ja rodzę on siedzi z dzieckiem na wychowawczym. Kiedy ja wracam z pracy, on idzie na treningi, i spotykamy się o 22 w domu:) No żałosna dla mnie była ta wizja, a jak to podsumował na kurę domową to ja się nie nadaję. Wiec, czym ja miałam się zająć utrzymywaniem całej trójki?
Dzięki za komentarze, delikatnie zmywające mi głowę, ale przynajmniej nikt mnie nie obraził:)

Życie z różami.....

Bardzo serdecznie dziękuję Ci za ten post, przyznam szczerze, że niezmiernie miło mi było go przeczytać.
Trafiłaś/łeś w dziesiątkę, tak szukam związku partnerskiego, opartego na szczodrości, ale absolutnie nie szczodrości finansowej, ale na takiej zwyklej dobroci. Na dbaniu o siebie nawzajem, zaspakajaniu potrzeb obu stron, poczuciu posiadania wsparcia, namiętności, wspólnym zaangażowaniu w sprawy domowe i rodzinne, robieniu razem też rzeczy fajnych, i dawaniu sobie nawzajem kopa do działania, jeśli to konieczne. Tak chce mieć obok siebie kogoś, kto mi pomoże jeśli będę tej pomocy potrzebować, ale przede wszystkim dla mnie relacja oparta tylko na tym, że ktoś jest obok, to żadna relacja. I żeby mnie tu wszyscy dobrze zrozumieli, nie o ekwiwalentność w związku mi chodzi, bo tak to nie ma. Zawsze jedna strona daje coś więcej niż druga, ale do cholery nie można tylko brać!

Jestem już dojrzała kobietą, nie potrafię się bez pamięci i rozsądku w kimś zakochać, zakochuje się w kimś, w kim wyczuwam chęć stworzenia relacji, takiej jak opisałam powyżej.

Może jestem w tym wszystkim wyidealizowana, a może moje dotychczasowe relacje z facetami ukształtowały mnie w taki sposób, że doskonale wiem co chcę zbudować z drugą osobą. I może, po prostu kiedyś trafię na kogoś, co może nie tyle mnie doceni, ale będzie chciał tego samego.... I myślę, że w tym cała filozofia.

Ja wiem, że ze mną może być facetom trudno, bo...... mam wrażenie, że pod sufitem mam całkiem nieźle poukładane, jestem niezależna finansowo, mam kolegów, którzy w drobnych sprawach (tych męskich) mogą i chętnie mi pomagają, mam swoje zainteresowania i potrafię zorganizować sobie czas. No ponoć można ze mną też o wszystkim pogadać.

Więc niby po co mi ta druga osoba? A no do stworzenia bliskiej relacji, bo nie o samotność tutaj chodzi, tej się nie boję (może tak mi się życie ułoży), zobaczymy, a może nie...

I jeszcze dwie konkluzje....

"O robak!, uczepil sie mojego rekawa! ah! stracam go i juz jest mi lepiej".

Wiesz co, jak sobie o nim pomyślę, bo dość często myślę, to nasuwają mi się dwa słowa PASOŻYT I PATELNIA, bo to był właśnie ten prezent, który mi dał, a może raczej kupił sobie, bo przecież to on gotował;). Bosze.......jak ja miałam ochotę walnąć go tą patelnią w łeb, to sobie nawet nie wyobrażasz:)

I mimo wszystko jest mi przykro, ale nie dlatego, że jego już nie ma, bo wiem, ze byłabym z nim nieszczęśliwa, a on by się nigdy nie zmienił, ale dlatego, że zostałam emocjonalnie wykorzystana, i tyle. I z pewnością potrzebuję trochę czasu, by te negatywne emocje we mnie się uspokoiły. Z dnia na dzień jest jednak lepiej, po fazie żalu, przeszłam w fazę złości, teraz jestem raczej oburzona, że ktoś w ogóle może wobec drugiego człowieka tak się zachowywać. Z utęsknieniem czekam na fazę obojętności:)

Ale wiesz co jest dziwne?, on wyciągnął w miesiącu, w którym ze mną był około 10 tys. zł na rękę. To bardzo dużo pieniędzy, ale te pieniądze były jego...i PATELNIA nie miała ochoty zrobić spożywczych zakupów, szkoda mu było wyjść do kina, teatru, na kolację....eh nie ma co tego roztrząsać. Życie z kimś takim to koszmar....

Uwierz mi, mi na tym facecie bardzo zależało, to wcale nie jest dla mnie takie proste, bo jak zawsze w życiu bywa, były i fajne momenty. Ale trzeba się pogodzić z tym, że trafiłam na tzw. "różnice nie do pogodzenia", przynajmniej dla mnie.

A teraz "wzięłam" się za siebie i spełniam jakieś swoje drobne marzenia. I tak, zaczęłam biegać, bo przymierzam się do rzucenia palenia, a nie chce przytyć, bo lubię swoje ciuchy, i garderoby nie zamierzam wymieniać:). Zapisałam się na kurs tanga, i mam nadzieję, że znajdą  tam dla mnie jakiegoś partnera:), może być ciekawie. Choć akurat na tango zawsze chciałam się zapisać ze "swoim partnerem", ale trudno, będzie inaczej. Wracam do jeżdżenia na nartach, bo z przyczyn bardzo osobistych przestałam jeździć, a jeździłam 25 lat, tak tak kupa czasu. I nadrabiam zaległości w literaturze, bo ostatnio czytałam doktorat, dobrze, że tylko jeden rozdział został przeze mnie poprawiony:)

Więc żyję dalej, z przeświadczeniem, że jak z kimś się kiedyś zwiążę, to zacznę od tego, że w 100% zaufam i będę patrzeć, czy pojawiają się sygnały, że ufać nie powinnam. Że osobie, z którą będę budować relację, nigdy nie odmówię pomocy, o ile będę potrafiła pomóc. Że tempo każdej następnej znajomości będzie tempem takim jakie wyjdzie z tej znajomości, naturalnym dla dwóch stron, bez gierek i zastanawiania się czy wypada. A czemu tak będzie? Bo JA taka jestem, to jest mój "szkielet" i ja się nie zmienię. Mogę pewne cechy w sobie przytępić, ale moja prawdziwa natura zawsze ze mnie wyjdzie.

I mam prośbę, piszcie, wypowiadajcie się w tym wątku. Mnie wasze opinie po prostu bardzo interesują.

Wiecie co mnie wkurza, tak maksymalnie irytuje?

Jak to jest możliwe, że niby wszyscy (oczywiście bez generalizowania), tak bardzo chcą partnerskiego związku, może inaczej mówią, że partnerski związek to jest to. No ja to za każdym razem słyszę od facetów:), a tak niewiele osób jest w takich związkach. Czy MY tego nie potrafimy zbudować? Tu jest problem?
Faceci wymagają, czy oczekują by kobieta mała  swoje pasje, zainteresowania itd. i aby przede wszystkim  tym przysłowiowym "bluszczem" nie była, bo oni chcą być wolni. Mieć czas dla swoich pasji, i ja to wszystko rozumiem, naprawdę. Czemu zatem się potrafią czepiać, że ich kobiet nie ma w domu kiedy wracają z pracy?

Zastanawiam się jednak ostatnio nad jednym. Może warto nauczyć się odrobiny "gry" i dawkowania tego "dawania z siebie". Bo z przykrością zauważam, ze faceci to często jednak takie duże dzieci. Im więcej im się daje, tym więcej chcą i co gorsze im się wydaje, że tak ma być, bez względu na wszystko. (doświadczenia ostatniego związku).

Ale czy warto grać? Czy ucząc się tej "gry" zostanę jeszcze sobą?
jakby to powiedziała Scarlett, pomyślę o tym jutro:)

Czesc Milutka,

Ja tez czytam twoje wypowiedzi z wielkim zainteresowaniem, bo jestes wrazliwa ale silna, madra, ale szukajaca odpowiedzi. To ta pozycja ciekawosci, odkrycia i pytan jest u ciebie fajna.

Twoja plaszczyzna intelektualna jest olsniewajaca. Jestes w tak zwanej "quete" zyciowej i to normalne dla takiej osoby jak ty, ze zadajesz sobie pytania, a na wiele pytan jest wiele odpowiedzi czesto relatywnych, zwiazanych z kontekstem sytuacji. Mysle tez, ze dojrzewaz zyciowo.

Na przyklad zastanawiam sie nad tematem "gry" w zwiazku. Ja bardziej urzylabym slowa "dostosowanie" i jest to dosc skomplikowane, bo aby zyc z kims chyba jest konieczne zlanelzdz odpowiednia rownowage, ktora obejmuje dynamizm pary. Co dla niego, dla niej jest wazne? Pasja jest bardzo wazna, bo ona jest motorem do zycia danej osoby, i jezeli partner lub partnerka maja gdzies pasje innej osoby, z ktora zyja to szczerze mowiac na dluzsza mete zwiazek nie utrzyma sie. Nie sugeruje, by partner musial pokochac pasje partnerki, ale by przynajmnie ja probowal zrozumiec i poznac troche.. Czesto pasja partnerki lub partnera moze byc otwarciem drzwi do wzbogacenia sie emocjonalnego, intelektualnego a co za tym idzie do lepszego postrzegania siebie dla siebie i innych, do wzbogacania zycia no wlasnie.
Chyba nie jest mozliwe, tak jak piszesz, zyc z kims obok tego kogos bez dawania i wymiany. Chociaz z obserwacji jest bardzo duzo par, ktore sa ze soba, bo nie widza innego wyjscia ( dom, dzieci, wspolne kredyty, problemy zdrowotne, oj mnostwo przyczyn, uzaleznienie emocjonalne tez). Ale ty w takiej sytuacji  nie jestes. I aby zycie mialo poziom nie mielizniany, chyba warto nie pomijac pasji dla innego czlowieka, bo to ona zostaje na cale zycie, niestey tak, tak, co ci pozostanie jak samotnosc zajrzy do zycia?, jak problemy przyjda roznej formy problemy, to kto ci tak na prawde pomoze jak nie ty sama? A z pasja jest latwiej, bo ona jest kreatywana i nie czesto stanowi balsam i dobra terapie na bol.

Film kult " Przeminelo z wiatrem", och nie wiem ile razy go ogladalam!

Zastanawiam sie nad doborem partnera i miloscia nad romantyzmem, nad wieloma aspektami zyciowymi.
Rozumiem, jak piszesz, ze zakochac sie "na slepo" nie umiesz, no i bardzo dobrze, trzeba myslec o jutrzejszym dniu. Mysle, ze dobrze by bylo oddzielic czas od etapu zauroczenia, fajnej wibrujacej fali i od etapu bardziej dlugodystansowego pary, ktory jest zwiazany z konstrukcja wspolnego zycia z budowaniem milosci. Bo wlasnie milosc to chyba partnerstwo, przynajmniej dla mnie i mam wrazenie ze  dla ciebie tez.
Klucz znajduje sie w naszej sile i ludzkosci, w milosci do siebie, bo najwazniejsze to zrozumienie tego, ze nic nie stoi w miejscu i my sami musimy poddac sie zmianom, ale tym dobrym zmianom, tym co stwarza, ze po latach zycia z partnerem mamy ochote trzymac sie za rece jak to czasami widac u staruszkow a to takie piekne.

Dluga droga przed toba jest tak jak przed wieloma z nas, ale to dobrze, bo na tym polega nasze zycie, nic nie jest osiagniete do konca!
A swera uczuc pozostanie wiecznym odkryciem.
Oczywiscie, nie ma tak, ze w parze dawanie jest w jednakowej w dawce, bo coz, to zalezy od innosci partnerki, partnera i jej lub jego libido, ale pomysl o jednym, ze para to zyjaca komorka i ona tez sie modyfikuje w czasie. Na przyklad, dzisiaj to ty dajesz wiecej, w sensie relatywnym, bo to zalezy do natychmiastowych potrzeb, typu potrzeb materialnych, ale sa tez inne potrzeby, emocjonalne, psychologiczne, a jutro to on przejmie paleczke, bez specujalnej prozby, bo zrozumie, ze potrzebujesz jego wkladu w ta czy inna sytuacje. Na tym polega partnerstwo prawda?
Idealizm? Na pewno troche, ale warto jednak dazyc do ralizacji marzen, nawet jezeli nie tak potoczy sie zycie, bo estetyka i etyka zycia sa ze soba zwiazane a one stanowia baze do witalnosci.

Nie jestem z osob, ktore maja kategoryczne odpowiedzi na wszystko, i nie znosze krytyki, ani tego co inni probuja mi wmowic z ich punktu zycia, ani tak zwanje co powinnam a co nie, bo mam wlasciwy dystans na zycie i na tym forum nie prosze o rady bo wiele jest tutaj odpowiedzi bez sensu konkretnego, a sens sama probuje odnaledz jak mam dylemat odnoszac sie do mojej wlasnej wrazliwosci.
I mam wrazenie, ze ty tez jestes takim czlowiekiem i dlatego mam przyjemnosc z toba dyskutowac.

Z usmiechem

Zycie z rozami

Czesc Milutka,

"Z przykrością jednak coraz częściej dochodzę do wniosku, że jak się dzieje coś poważnego, coś złego, to każdy jest z tym sam, i sam musi sobie poradzić ze sprawami go nurtującymi. W niektórych chwilach nawet to, że mamy kogoś obok siebie jest bez znaczenia, bo pewne emocje przeżywamy sami, i nikt ich nie zrozumie. Czyż, nie?"

Bezwarunkowo stwierdzam, ze mam do czynienia z mysla filozoficzna. Gdyby nasz swiat byl idealny, filozofia stracilaby "posade".
Absolutnie sie z toba zgadzam i to co piszesz nie wchodzi w zakres wiedzy uniwersyteckiej, jest najwyzsza wiedza empiryczna.

Piszesz, o samotnosci jaka kazdy z nas ma w srodku, a ktora pojawie sie zazwyczaj u normalnych ludzi przed lub po czterdziestce jak juz sobie troche przezyjemy roznych chwil nie prawdaz? Jak kartki naszych ksiazek zycia zostana troche zapisane, to wtedy tworzy sie czlowiek z jego historia osobista i z jego dialogiem nieustajacym miedzy "mna" i "ja" i ten dialogue jest wlasnie intymny i inni nie moga w nim uczestniczyc, poniewaz nie maja do konca dostepu do nas samych. Natomiast jest mozliwe interpretowanie naszych odczuc i mysli jesli ma sie wlasciwa osobe przy sobie, ktora rozumie ten jezyk wrazliwosci. Wtedy lzej idzie sie przez zycie. Swiat wrazliwosci jest jak trybunal sam w sobie tyle tylko taki niewidzialny w nas samych i to my jestesmy zarazem sedzia i adwokatem dla nas samych.

W problemach zazwyczaj jestesmy sami, lub mamy takie wrazenie, bo nikt za nas decyzji nie moze podejmowac jestesmy dorosli i odpowiedzialni. Jak nam cos zlego sie dzieje, to czujemy sie zaminowani strachem, pewnego rodzaju strachem, nieslusznoscia naszej opini u innych i szukamy rozpaczliwie wyjsc, ale takich, ktory nam sa potrzebne. Poniewaz jestesmy sami ze soba i z naszym osobistym swiatem uczuc jak przychodza problemy "serca", to nikt nie moze tak na prawde nam pomoc w ich konkretnym rozwiazaniu, ale za to moment "oparcia glowy" na czyjms ramieniu i mozliwosc obrania w slowa tego bolu i uformowania go dla posluchu innej osoby jest po prostu darem, ktory bardzo pomaga. Wlasciwie tak duzo nam nie potrzeba jak cierpimy i przechodzimy ciezkie chwile uczuciowe, chodzi tylko o to by osoba ktora jest przyjacielem potrafila zrozumiec nasza prawde nie krytykujac zrobic tak, by  ulzyc tej drugiej osobie prowadzac ja delikatnie do odkrycia, ze tak naprawde, nawet z naszymi wadami mamy za co siebie kochac i wtedy nam jest lzej i mniej boli to, ze ktos nas wykorzystal, potraktowal jak przedmiot czy oszukal.

Twoja wrazliwosc jeszcze cierpi po tej historii swiezej i to normalne, ze przezywasz, bo ty juz taka jestes. Jak jestes z kims to z pasja, oddajesz siebie i nie grasz zadnej roli. A on co teraz, jest mu zle, bo skonczylas? Mialas prawo, skoro ci nie odpowiadal. Nie daj wystawic sie z twojej prawdy widzac go. Dobrze robisz, z klasa i spokojnie, bo to ze go spotkasz jeszcze na terenie pracy to jest do przewidzenia. On moze jest w stanie po "zimnym prysznicu" i w zlosci po prostu.
Ale najwazniejsze to ty jak sie czujesz? Czy jeszcze jest ci tak bardzo przykro, czy po malu zaczynasz odzywac?
Dobry pomysl mialas z tymi odwiedzinami kolezanek, zmienilas sobie troche mysli, troche zycia wesolego cie podbudowalo?
W kazdym badz razie mam nadzieje, ze tak i zycze goraco bys zapomniala szybko, bezbolesnie ten rozdzial i otworzyla sie moze na nowa znajomosc, ale to jak sama czujesz, bez pospiechu ale z energia taka jaka w sobie masz.

Pozdrowienia

Twój wątek wywoał u mnie uśmiech, ale nie daltego, że historia mnie rozbawiła- tutaj nie ma nic śmiesznego, wykorzystana kobieta, stracony czas, bezpruderyjny facet.
Rozbawiło mnie takie nasze babskie kryterium, taka naiwność trochę, łatwowierność. Jak łatwo do nas czasem trafić... też taka jestem. Nie jest to złe, dopóki się nie trafi na nieodpowiednią osobę, tak jak Ty, lub ja w przeszłości.
Powiem ci szczerze, nie masz w ogóle czego żałować, prócz swojego własnego czasu. Nie zniechęcaj się jednak, po prostu uważaj podwójnie. Tacy faceci jak on byli, są i będą. W ogóle dla mnie to trochę obciach dla faceta, jak się wporwadza do kobiety. A jeśli nie płaci za nic? To w ogóle katastrofa. Zwracaj uwagę na takie rzeczy. Nie podchodź materialnie, po prostu to normalne, że facet powinien poczuwać się do zapewnienia stabilności finansowej,  A SZCZEGÓLNIE jeśli w ogóle zachodzi taka opcja, jak WPROWADZENIE SIĘ DO KOBIETY.