jak mam dalej żyć??

witam!! chciałabym krótko opisać moją historie i prosić o ewentualne rady, właściwie  to nie wiem co mam robić.Chciałabym poznać zdanie innych, jak postąpilibyście na moim miejscu.? żyję z mężem 30 lat, od 25 lat przebywa za granicą przyjeżdża czasami. Mam dorosłe dzieci już na swoim. Chodzi o nasze małżeństwo  w którym od samego początku  zamiast uczuć  ze strony męża była tylko złość, nie odzywał się do mnie czasami tygodniami, nie  mówił o co mu chodzi, wieczorem jak zwykle małżeński sex czy miałam ochotę czy nie ale musiałam, czułam się czasami poniżona, ale jakoś wytrzymywałam, nie chciałam  robić awantur bo dzieci,  aby był spokój. gdy  wpadał w złość wyskakiwał z łóżka i  pędził, ubierał się, mówił ze musi skonczyć, że się powiesi. Nie rozumiałam w ogóle takiego zachowania. Gdy pytałam dlaczego tak robi  odpowiadał że nie wie dlaczego. Często jego zachowania były dla mnie co najmniej dziwne.Wynosił z domu co się mówiło. Najbardziej brakowało mi czułości , miłości i szacunku z jego strony, okazać  uczucia  to było  zupełnie nie możliwe. Ostatnio gdy przyjeżdżał  zrobił się jeszcze  bardziej nieznośny  zaczynał wstawiać się do bicia, krzyczał chciał mnie zastraszać jeszcze bardziej  bo  wiedział, że już nie wierzę  w jego wieszanie, mówił też że wysadzi  dom w powietrze odkręci  gaz. w sumie  tego sie bałam  bo nie wiedziałam czy  zrobi to naprawdę czy nie. I w ogóle jego zachowania czasem trudno mi opisać i nazwać. Nie mówię już o pieniądzach dlatego, że juz 3  lata w  wcale nie wysyła kiedyś  to cos tam przywoził ale zawsze coraz mniej i nigdy nie wiedziałam ile, pieniądze to było tabu, milczenie.Żyłam w ciągłym strachu. Może  ktoś zapyta dlaczego tak dlugo z nim żyłam? poprostu dla dzieci. Z  boku patrząc nikt by mi nie uwierzył, że  mam takie coś w domu, wobec ludzi to pracowity ideał. Spłaciłam i spłacam dlugi które były zaciągnięte, daję dzieciom pieniądze  ponieważ się kształca. Na szczęście pracuje i finansowo nie jestem zależna. Mieszkam u siebie  w  moim domu  od rodziców. Ostatnio poznałam mężczyznę, przeciwieństwo do  mojego męża, spokojny miły facet, wolnego stanu. Nie wyobrażałam sobie innego zycia jak moje, ale teraz  zupełnie wiem że można  żyć w szacunku i w spokoju czego bardzo pragne. Ale trochę mam wyrzuty, czasem. I nie wiem co mam  robić jak dalej zyć, popadam  w  nerwice i depresje. To co opisałam to tylko mała cząstka, kropelka zachowań mojego małżonka, zarys życia w moim małężeństwie.  Poszukuje  podpowiedzi, zdań mądrych osób. Myślę, że Państwa  wskazówki będą dla mnie cenne.Proszę o uwagi.