Wizja przyszłości z chorą osobą.

Nawet tak myślałem żeby w przyszłości z nią zamieszkać, taka wspólna próba i zobaczyć jak będzie, czy damy sobie radę przez np pół roku. Przyjeżdżam do niej 2-3 razy w tygodniu bo mam tylko kilka km. Narazie mieszkamy z rodzicami. Myślę o niej na poważnie i o wspólnej przyszłości jak to będzie dalej i czy to się nie rozleci.

A co do pracy Twojej dziewczynie należy się opiekuńcze po przyznaniu tych pięniedzy może starać się o rentę od Zusu to jakieś chyba 500zl a do pracy też może iść.Teraz dużo pracodawców chce takich pracowników z grupą,ponieważ nie płacą za nich podatku :-)

Ale powinna mieć zniżkę na leki,ja nigdy nie płaciłam 100% ceny.Nie wiem czemu akurat Twoja dziewczyna musi tyle płacić,radziłabym zmiane lekarza,a Twoi rodzice przesadzają,jakoś ja nigdy nie musiałam płacić za swoje leczenie ani grosza choć nie mówię,ze na początku swojej choroby moje wizyty w szpitalach to jakies 2 tygodnie.Tam zrobili mi wszystkie badania,zawsze i ona może iść do lekarza po skierowania na leczenie szpitalne.

Jest zarejestrowana w UP, była tam nawet ostatnio, kilka dni temu. Ja też jestem myśli że nie ma co się poddawać i walczyć do skutku o przyznaną rentę na jej miejscu. Możesz mi podać ile płacisz za leki?? Głównie za Lamitrin i jakie są pełne ceny tych leków nawet tak w przybliżeniu?? Dziękuję za wypowiedzi, naprawdę sporo wyjaśniłaś i mnie pocieszyłaś

Twoje podejscie jest takie troche egoistyczne
Bo chora bo nie wiesz czy bedziecie mieli z czego zyc,zgadza sie pieniądze gdy ktos choruje są wazne ale...
No własnie,jaką masz pewnosc ze ty bedziesz zdrowy ,ze nie przytrafi ci sie wypadek ktory zrobi z ciebie kalekę? Skad wtedy wezmiesz kasę na leczenie? Czy rodzice wymienia cie na zdrowy model? Bo po co komu chory czlowiek

Lamitrin kosztuje 65 zl a ja kupuje za 10 zl :-) Twoja dziewczyna jesli ma stwierdzona chorobe musi miec znizke nie ma innej opcji :-) Nie ma za co,cieszy mnie to bardzo,ze moglam Ci pomoc :-D

Nie uważam, że jesteś egoistą. Obawy w tej sytuacji są normalne. Zastanów się czego w życiu pragniesz. Jest wielu mężczyzn, których oddałoby wiele za kobietę, która chciałaby się opiekować domem. Dzisiaj raczej pełno jest karierowiczek, które nie mają czasu na takie banały jak ciepło rodzinne. Dodatkowo są też prace w domu, lub tak jak wcześniej napisano w zakładach pracy chronionej.

Sam stwierdzam że to co napisałem o próbnym wspólnym zamieszkaniu jest okrutne tak samo na patrzenie przez pryzmat pieniędzy (czy ona będzie miała przyznaną rentę albo ktoś ją zatrudni - źródło dochodów tak jak i rozchodów koszty lekarstw, ogółem leczenia). To wszystko wygląda jako ultimatum tego czy będziemy razem czy nie. Ja nie mówię o pensji jak moja, nie wypycham do pracy na siłę, może zajmować sie domem ale gdyby miała przyznaną rentę z ZUSu wysokości 500zł (jak to napisała Nninka) byłoby nam lżej, zawsze to jakiś dodatkowy dochód. Jestem jeszcze osoba młodą, nie doświadczoną życia, bez bagażu doświadczeń i z tego tytułu wyciągniętych wniosków ale myślę bardzo dużo o tym i to mi nie daje wewnętrznego spokoju. Nie chcę się poddać bez walki, staram się myśleć optymistycznie że będzie dobrze. Ona też mi tłumaczy że mnie nigdy nie zostawi, że będzie mnie wspierać jak będzie mogła, że jej bardzo zależy na mnie, z niedoczekaniem czeka kiedy przyjadę i widze jej bezcenny uśmiech na mój widok. Nie chce jej zranić, chce jej zapewnić opiekę, poziom brnąc wspólnie przez życie.
Ja nie mam gwarancji i nikt jej nie da że będę zdrowy. Czasami wystarczą ułamki sekund nieuwagi żeby stało się coś złego i przykuło do wózka inwalidzkiego albo do łóżka na całe życie.   

Dziękuję wam wszystkim za przeczytanie moich wypocin i wypowiedzi

pryzmat pieniedzy?
oj to nie jest okrutne.jestes bardzo dojrzały, znasz życie.
życie. wiesz mamy 1500zł na 3 osoby, mamy tez zdrowie(odpukać) i ciągle awantury o brak pieniedzy.
a na leki kto da?rodzice? a jak umrą, to kto da, ty????

Nie wiem czy to Ci pomoże i ja co prawda nie mam padaczki (właściwie wyszła mi na eeg ale ataków nie mam, na szczęście) natomiast choruję na astmę, cukrzycę i mam chory kręgosłup który zaczyna rzutować na lewą nogę, mam bardzo słabą odporność przechodzę kilka razy w roku ciężkie i bardzo kosztowne zapalenia płuc (koszt leczenia takiego zapalenia to nawet +1200 zł).

Mam partnera, kiedy mnie poznał byłam jeszcze zdrowa, krótko potem zaczęłam chorować, słabłam, dusiłam się lekarze bardzo długo mnie diagnozowali. Nie pracuję, bo nawet jeśli zacisnę zęby i mimo bólu pracuję to i tak wcześniej czy później pojawia się zapalenie płuc i zostaję wyrzucona . Renty nie mam, nie mam lat pracy bo pracowałam na czarno, a naukę przerwałam. Zajmuje się domem i czasami coś robię aby dorobić. Jest mi ciężko bo nie lubię siedzieć ciągle w domu nie lubię być chora, zawsze miałam dużo sił, teraz ich nie mam, nie raz nie jestem w stanie się ruszyć bo kręgosłup nawali w takim stopniu że nawet oddychanie sprawia ból. Jestem właściwie w całości na jego utrzymaniu, oczywiście pomagają mi rodzice, ale to on jako jedyny u nas w związku zarabia, ja jedynie zajmuje się domem i pomagam mu w jego pracy o ile jest to możliwe.

Różnie bywa, ale lata lecą jesteśmy razem, on zadowolony bo w domku czyściutko (bo swoim tempem porobię) obiad zrobiony i w razie coś mu pomogę, on tak pokierował tym co robi że zarabia więcej niż na etacie i jakoś sobie radzimy Staram się jak mogę i robię to co mogę, chyba ja znoszę to gorzej od niego bo nienawidzę czuć się bezradna.

Z padaczką można żyć, nie da rady zapanować nad nią zupełnie, ale można żyć, tata Mojego ma padaczkę pourazową, pracuje, mieszka sam i świetnie sobie radzi.

Mnóstwo ludzi jest na coś chorych i mnóstwo z nich radzi sobie dobrze.

Po za tym jaką masz pewność że wiążąc się z nową i zdrową kobietą ona kiedyś nie zachoruje? żadnego... możesz być z kimś 20 lat potem okaże się że ten ktoś zachorował np na raka, ty masz tylko 1500 zł, ale chyba nie powiesz kochanie zostawiam cie bo za mało zarabiam. Jeśli się kogoś kocha to pieniądze się znajdą to tak jak z pieniędzmi na chore dziecko, z pod ziemi się wyjmie...

Musisz tylko sobie odpowiedzieć czy na prawdę ją kochasz, bo bez miłości nie dasz rady, a jeśli tak, nie bój się nie takie gó*** można przejść

pewnie tak jest, ze leki refundują, może to z 50zł...

od mezczyzny wymagamy aby pracowal utrzymujac rodzine, malo ktora z nas chce tkiego co nei pracuje, ktorego trzeba utrzymywac.
twoja dziewczyna potrzebuje zawodu, ktory da jej mozliwosc pracy z jej choroba.
trzeba zaczac gadac.

Język to żadne ajwaj dzisiaj.
Osoba z orzeczona grupa wcześniej czy później znajdzie prace w zakładzie pracy chronionej.Nie musi nic umieć. U nas jest tak, ze pracodawca dostaje na takiego delikwenta więcej kasy niż mu wypłaca. Pracownik jest tylko po to, żeby był. Nic nie musi robić ani umieć. Pic na wodę.Owszem, wymyśla się tam jakieś bzdurne zajęcia, szkolenia itp, żeby można było zrobić fotki do folderów i potem trąbić jak to u nas w gminie/mieście/powiecie zajebiście dbamy o osoby niepełnosprawne.

rozszczep podniebienia, zajęcza warga, zrośnięte palce.
takie dziecko ma kolezanka mojej siostry, pierwsza ciąża zdrowa, druga okazała się z takimi wadami.
takie ryzyko niesie padaczka.

jakoś zakony nie mają tyle skrupułów co autor wątku, znam 2 przypadki gdzie zakonnicę odesłano z zakonu do domu(po wielu latach) oraz nie przyjęto do zgromadzenia z powodu padaczki.
celem jest służba, praca, skoro więc Pan Bóg odsyła to czemu autor ma być inny?

a wiecie przypomnialo mi sie,jak to niektóre moje koleżanki zdobyły grupę, aby dostac dobrą prace.
"poszłam dwa razy na basen, na korekcyjne i juz mam papierek że sie lecze, dal mi grupę"-mówi tak moja znajoma.
szkoda że na solarium nie poszla:) joke!
w efekcie jest sprzątaczką 7godzin dziennie od 6-13.
pozazdrościc godzin pracy i samej pracy.
zwlaszcza przy malym dziecku,bylabym o 13.30 w domu.
schorzenie nie jest powazne, wiem że dziewucha dobrze jara fajki i biega po dyskotekach. nie wyglada na chorą.

ja znam kobietę która ma orzeczona niepełnosprawność na kręgosłup a jezdzi Niemcom tyłki myć..
ale nie generalizujmy
nie kazdy potrafi w ten sposób, nie każdy wie jak sie do tego zabrać i nie każdy wie że ma taki przywilej..
bo wielu nie wie np że wystarczy mieć orzeczenie o niepełnosprawności, nie trzeba mieć świadczeń aby pracować w zakłądach pracy chronionej

Witaj,
Smutne, ale prawdziwe. Mam pełno znajomych, którzy zarabiają po studiach tyle i nawet nie myślą o założeniu rodziny czy pójściu na swoje.
A co do choroby Twojej dziewczyny to bliska mi osoba również ma padaczkę, ale skroniową. Ataki ma przynajmniej raz w tygodniu- a jak się zdenerwuje to nawet kilka pod rząd. Podobnie reaguje na zmiany ciśnienia i samopoczucia. Mimo to osoba ta pracuje i funkcjonuje normalnie, lecz nie obnosi się ze swoją chorobą (nie starała sie też o grupę). I tak robi większość osób- ostatnio mój mąż wyczaił atak u swojej koleżanki w pracy, która błagała go o dyskrecje. Tak to niestety jest w Naszym porabanym kraju. Ludzie często ukrywają choroby i pracuja na własna odpowiedzialność. Z tego co pisałeś Twoja dziewczyna ma rzadko ataki. Myślę, że powinieneś porozmawiać z nią o kosztach leczenia, bo widze że wiesz zbyt mało. Póki co z takimi zarobkami nie ładowałabym się w spólne życie. Może coś poszukaj lepszego? Zresztą Twoja dziewczyna może pracować w domu, np. własny biznes czy korepetycje (ja tak zarabiałam na studia)

Przyznam szczerze bez bicia że nie przeczytałam wszystkich postów, ale chciałabym sie odnieść do autora nie mam zbyt wiele czasu wiec nie czytam poprzedników - wybaczcie.

Drogi Ja90 gdyby wszyscy ludzie myśleli tak jak Twoi rodzice i dziadkowie mojego męża to ja nie miałabym teraz ani męża ani dziecka. Nawet nie wiesz co sie w takich sytuacjach czuje. Ja też jestem chora na epilepsje. Dziadkowie mojego męża też go przekonywali że powinien znaleźć sobie zdrową dziewczynę a mnie zostawić. 

Co prawda nie jest kolorowo z kasą ale to nie jest kwestia mojej choroby. Też mam grupę i też nie pracuję (chociaż mogę tylko z ograniczeniami - niestety szukam pracy ale moi potencjalni pracodawcy sie mnie boją jak się dowiadują że mam padaczkę).

Nigdy nie masz pewności że ktoś jest całkowicie zdrowy, bo nawet jeśli teraz będzie to nie wiesz co będzie jutro, za tydzień, za 3 miesiące  czy 5 lat.

w dzisiejszym świecie miłośc w cienkich rajstopkach chodzi...
a tu trzeba solidnej pdstawy.

Nawet na przykładzie Mojego, jako dziecko miał stwierdzoną astmę, ale właściwie do dziś głowimy się co to było, bo choroba zniknęła, ale na tą samą astmę której ataku nie miał do dziś, wymigał się od wojska.

Co prawda teraz z kolei dostali jakiegoś świra i żeby mieć refundację na leki co roku trzeba odnawiać zaświadczenie o chorobie, ponieważ nfz stwierdził że astma czy cukrzyca to nie są choroby do końca życia, mimo że jak wiemy są. Problem zaczyna się na owym etapie odnowienia zaświadczenia (ja powinnam swoje odnowić jeszcze w zeszłym roku) dalej tego nie zrobiłam, bo czekam na spirometrię i nie wiadomo kiedy w mojej poradni będzie wykonywana. U nas leży system i jest jeden wielki bajzel na kółkach i dziwne rzeczy ogółem się dzieją.

Witam wszystkich po mojej dłuższej nieobecności, jestem bardzo mile rozwojem mojego wątku, na początku myślałem że ilość ilość odpowiedzi będzie można policzyć na palcach jednej ręki a jednak..:)
Staram się absorbować wszystko czego się dowiem od dziewczyny na temat jej choroby. Sam dużo czytam i szukam ogólnych informacji w sieci.
Nie jest przyjemne ani dla mnie ani dla mojej dziewczyny rozpoczynanie i wgłębianie się w temat jej choroby co jest oczywiste, lepiej porozmawiać o czymś przyjemniejszym jak o takich rzeczach i sobie psuć nastrój przez taką rozmowę jednak to jest nieuniknione i trzeba sobie wiele wyjaśnić kilka rzeczy. Uważam że dobrze zrobię jeśli poczekam aż rozpocznie się temat z jej inicjatywy bo sam nie mogę się skłonić do rozpoczęcia poważnej rozmowy, wykorzystam odpowiedni moment. 
Ludzie odpychają od siebie chorych na padaczkę, brzydzą się i boją. Uważają że to jest choroba psychiczna, nie mają pojęcia o chorobach neurologicznych. Dziewczyna mówiła że w szkole osoby się od niej izolowały, odpychały ją, uważali za dziwaka i dogryzali.
Mieszkamy w mniejszych miejscowościach gdzie każdy każdego zna i dochodzą do mnie sygnały o tym że ludzie pukają się w czoło, plotkują (taka wiejska mentalność) i twierdzą że w bagno się pakuje ale ja się nie tym zrażam.
Czasami mam pewne obawy że złapie ją atak kiedy będziemy między ludźmi co nie będzie przyjemne (to jest ulokowane w głębokiej podświadomości i się ma to wtedy na uwadze ale staram się o tym nie myśleć).
Ostatni, duży atak jak już pisałem w jednym z poprzednich postów miała w marcu prawie rok temu. Wracała ze sklepu domu i ją złapało. Świadek zadzwonił na pogotowie, było to 20 minut drgawek prawostronnych.
Obecnie miewa małe ataki (kilkusekundowa utrata świadomości i kręcenie na boki głową z takim grymasem na twarzy) których dostała kilka razy w mojej obecności. Dziwne że wcześniej do ostatniego ataku większego minął rok a wcześniej miała mniej więcej raz w miesiącu. Boję że to taki tryb uśpienia choroby i po takiej rocznej przerwie może dostać w każdej chwili dużego. Kiedy dostaje małych ataków za każdym razem w tych chwilach przygotowuje się do następstwa słabszych objawów ataku w te duże.

malinowy elfie ciesze sie, ze twoje dziecko jest zdrowe a ty dajesz radę z chorobą.
co do autora postu- zapytaj swoją dziewczynę jak ona to widzi.

ja wam powiem ze my oboje zdrowi ale pracy nie ma, a brak kasy potrafi zabic kazde uczucie.
chocby socjal was wymęczy

Każde. Mozna się spierać co do czasu jedynie.

Dokładnie ludzie nie taki syf razem przechodzą i nadal razem.

Myślę, że jednak to zależy od człowieka i siły uczucia.
Widzisz moi rodzice przeżyli śmierć dziecka - chowali niespełna 3 letniego syna (wówczas jedynaka), potem wychowywali jeszcze 4 dzieci, oboje nie pracując przed dość długi czas. Tatuś się rozchorował i miał rente. Wyżywić 6 osobową rodzinę z jednej renty inwalidzkiej uwierz mi że nie jest łatwo. Tym bardziej że wszyscy byliśmy już w wieku szkolnym (tzn ja szłam do zerówki, a jestem najmłodsza). Uwierz lekko nie było. I jakoś dali rade...dlaczego?

Bo byli dla siebie ważni i kochali się nawzajem.

A mi się wydaje, że nie ma co na siłę dorabiać ideologii. Każdy człowiek kieruje się innymi wartościami. Dla jednych będzie najważniejsza miłość i będą święcie wierzyć, że ona pokona wszelkie trudności, dla innych jest ważne poczucie bezpieczeństwa i racjonalne podejście do własnej przyszłości.

Jeśli ktoś ma obawy czy sobie poradzi w związku z chorą osobą - powinien właśnie realnie ocenić czy da sobie radę i jest skłonny do pewnych poświęceń. To nie jest tak, że osoba chora jest skazana na samotność. Całą sztuka w tym, żeby znalazła sobie takiego partnera, dla którego jej choroba nie będzie żadną przeszkodą - a nawet będzie czerpał radość i satysfakcję z możliwości bycia pomocnym. A że nie będzie to pierwszy lepszy partner? Trudno.

Dzisiaj byłem u dziewczyny i miałem okazję zajrzeć w taką książeczkę-kalendarzyk w której zapisuje każdy swój atak (obok daty wpisuje porę dnia i jaką czynność wykonywała w chwili ataku). Zamieszczone wpisy były jakoś od sierpnia do dnia dzisiejszego - w którym dzisiaj w mojej obecności dostała mniejszych, kilkusekundowych 2 ataków- jej mama powiedziała że ilość ataków bardzo zależna od pogody). Wracając do książeczki sprawdzałem częstotliwość występowania ataków). Naliczyłem że najdłuższa przerwa od ataków to 17 dni, najkrótsza 3x w ciągu dnia, ataki powtarzały się 2 dni pod rząd). Jest to padaczka lekoodporna nabyta w 6 roku życia wskutek reakcji na lek po którym wszystko się zaczęło, była w śpiączce. 
Vinnga napisała ,,..a nawet będzie czerpał radość i satysfakcję z możliwości bycia pomocnym.,, - Ja właśnie tak mam, nie odczuwam strachu ani zdenerwowania podczas ataku i to że mnie podczas ataku trzyma za rękę daje mi takie bardzo przyjemne wzmożone uczucie bliskości i potrzeby mojej osoby które sie w tej sytuacji potęguje.
Bardzo dużo kalkuluje, rozmyślam jakby wyglądała nasza wspólna przyszłość, przemyślam różne okoliczności np. myślę o tym kto by został przy niej podczas mojej nieobecności gdybym był w pracy, przytoczony przykład. 
Niezapominajka9: Nie chcę nawet myśleć o rezygnacji tylko dlatego bo jest chora kiedy cała reszta do tej pory się bardzo dobrze układa.  W wielu kwestiach mamy podobne poglądy, mamy dużo wspólnych tematów do rozmów, znamy swoje żarty, zawsze osiągamy jakiś kompromis, nie dochodzi między nami do kłótni itp.
Dziękuję wszystkim za odpowiedzi sprecyzowane mojej tematyce:)

Tak, zwolnił mnie bo się dowiedział, że jestem chora.
W zasadzie mam mało ograniczeń jeśli chodzi o pracę...nie powinnam pracować w nocy, i lepiej żeby nie była to firma gdzie byłabym jedynym pracownikiem (takie też są). No i w moim przypadku odpadają wszystkie z wymaganym prawkiem, bo nie mogę go zrobić. Nawet jak jadę z mężem autem i stoimy na światłach, a przed nami jest auto z włączoną sygnalizacją skrętu to muszę zamykać oczy, tak samo mam jak jedziemy między drzewami i tak miga słońce. Ja reaguję na migające światło.
Generalnie szukam pracy raczej jako sprzedawca (tu mam doświadczenie), ale sprzątaczką też bym nie pogardziła. Niestety pracodawcy cieszą się jak widzą że mam orzeczenie bo będą mieli dofinansowanie, ale jak zobaczą że na padaczkę to od razu oddają mi dokumenty, nawet nie udają, że sie zastanowią i zadzwonią. Tylko od razu. Potrafisz sobie wyobrazić co wtedy człowiek czuje?

Jak udało mi się ukryć chorobę? W zasadzie nie musiałam jej ukrywać...ponieważ jak zaczynałam tam pracę to byłam po kilku latach leczenia, bez ataków, wyniki też miałam w miarę dobre...w związku z tym neurolog podjął decyzje o stopniowym wycofywaniu leków, uznając że jestem zdrowa (czasami padaczkę można wyleczyć). No i przez te 2,5 roku pracy, na początku byłam na odstawianiu, a potem już w ogóle bez leków. Ale niestety okazało się, że ja zdrowa nie jestem i atak wrócił. Właściwie nie tyle atak co stan padaczkowy - czyli kilka ataków jeden po drugim. Byłam nieprzytomna ok pół godziny. Moje ataki zawsze tak wyglądały, mam je rzadko ale konkretnie. Nie pamiętam prawie nic z tego dnia, tylko jakieś urywki, po każdym ataku bardzo długo śpię kilka godzin. W moim przypadku wszystkie ataki kończyły się hospitalizacją.

Cieszę się, że mojego męża to nie przerażało...jak zaczynaliśmy się spotykać to już się leczyłam neurologicznie, hematologicznie i neurochirurgicznie. Byłam właśnie przygotowywana do operacji jamistości rdzenia (to nie jest związane z padaczką, miałam taką wadę wrodzoną). Operacja miała mnie uchronić przed wózkiem, ona sama w sobie również mogła doprowadzić mnie do paraliżu. On nigdy w nas nie zwątpił. Także troszkę doświadczeń mamy za sobą jak na 7 lat bycia razem - a jednak zawsze się trzymamy.

Tak uznał bo miał do tego podstawy, nie było ataków, a eeg wyszło w normie. Pracę straciłam nie przez lekarza tylko przez człowieka, któremu nie chciało się zapoznać z problemem. Tamten szef akurat wychodził z założenia, że jak któraś z nas jest chora to ma siedzieć w domu żeby nie zarażać innych. Więc jak widział że jesteśmy chore to wysyłał nas do domu - i mu to nie przeszkadzało. Pamiętam jak zmarła moja Mamusia, zadzwonił wtedy złożył kondolencje, i powiedział żebym wzięła tyle wolnego ile potrzebuje i nawet zaproponował, że może mi pożyczyć pieniądze, jeśli brakowałoby na zorganizowanie pogrzebu i stypy. Zawsze był w porządku, poza tym jednym razem. Chyba go to przerosło.

Co do dzieciątka, jak już uda mi się znaleźć jakąś pracę to jestem umówiona z dziewczyną, która jest siostrzenicą mojego szwagra. Ona ma świadomość że wiele u mnie nie zarobi, ale zgodziła się bez wahania, a dodatkowo jest osobą zaufaną.

Niestety trzeba sobie jakoś radzić, ja tą dziewczynę bardzo dobrze znam i sama mi zaproponowała, że chętnie mi z małą zostanie jak będę potrzebować. To będzie raczej z jej strony przysługa, nawet nie oczekiwała pieniędzy, ale ja nie chcę tak czuję się w obowiązku jednak jakąś drobną zapłatę jej dać.

Ty jej raczej nie zostawisz i to jest w Tobie fajne. Podchodzisz racjonalnie do sprawy i szukasz konkretnego rozwiązania.

Co Twoja dziewczyna mówi o przyszłości? Ma jakieś plany czy żyje z dnia na dzień? Chce się usamodzielnić od rodziców czy np nie myśli o tym w ogóle?

Spotykałam się kilka miesięcy z facetem chorym na padaczkę. Jego ataki też były lekkie i nie przeszkadzały w codzienności. Jego ojciec miał księgarnie i on w niej od czasu do czasu pomagał. Poza tym był wolontariuszem w MOPSie. Tak to wszystko wyglądało z boku. W praktyce facet był przerażony codziennością, zniechęcony do wszystkiego i wszystko było na nie. Prawie całkowicie zależny od swoich rodziców. Był pogrążony w tak czarnych myślach że na dłuższą metę nie wytrzymałabym z nim. Wiem że to straszne i egoistyczne ale ja w przeciwieństwie do Ciebie nie kochałam tego faceta. Po prostu zaczęliśmy się spotykać i z mojej strony stanęło tylko na początkowym zauroczeniu. Jego charakter mnie odstraszył. A właściwie pewne jego cechy. I wiem teraz z perspektywy czasu że to wszystko wynikało z jego choroby. Gdyby dostał potężną dawkę miłości i akceptacji byłby w stanie to wszystko pokonać. Tylko że ja mu tego nie potrafiłam dać i z tego co widziałam jego kolejne partnerki też nie dały rady.

Ty masz ciut inną sytuację. Masz większe możliwości zarobkowe niż ona i jeśli zdecydujesz się na wspólne życie z nią to na Tobie będzie w większości ciążyć odpowiedzialność za utrzymanie rodziny. Teraz zarabiasz 1500zł. To w sytuacji gdybyście mieli swoje lokum nie wystarczy na życie bez stresu przed kolejną wypłatą Jakie Ty masz możliwości rozwoju? Czy masz szanse na lepiej płatną pracę?

Wiesz, tak naprawdę jeśli oboje mielibyście nastawienie pt: "jedno troszczy się o drugie" to kasa nie byłaby aż takim problemem. Gorzej jeśli ona jest podobnym typem do gościa którego opisałam wyżej. Wtedy masz przewalone