Ja nie rozumiem...

Tutaj Bóg nie ma nic wspólnego. Tak jak byś oskarżała Boga iż jest jakimś złem. Bóg jest miłością.
To człowiek schodzi na złą drogę. Z punktu psychologicznego to takie osoby mają depresję, nigdy nie chciały mieć dzieci lub sytuacja powoduje do takich czynów.
Tak naprawdę ciężko zrozumieć taką kobietę, ciężko zrozumieć wogóle kogoś kto odbiera komuś życie. Nie ważne czy to dziecko czy dorosły człowiek.

A czemu cIę to nurtuje?

A dlaczego jedni ludzie jeżdżą na wózku a inni ryzykują życie i np. skaczą na główkę do jeziora? A dlaczego jedni są dość głupi i choćby chcieli nie pójdą na studia, a inni idą na nie i marnują swoje zdolności, nie ucząc się? Itd. Bo życie takie jest. Bo nie można mieć wszystkiego. Nie znam się na Bogu, ale zdaje mi się, że gdybyśmy wszyscy byli identyczni, życie byłoby dość nudne.
A te kobiety z problemami z zajściem w ciążę, które zadają takie pytania (a nie jesteś jedyna) to dla mnie przykład osób, które nie mają w życiu nic do roboty. Naprawdę uważasz, że jest jakaś zależność pomiędzy osobą sytą a głodną? Sądzisz, że syty odbiera głodnemu?

Nie dziękuje żeby nie zapeszyć... I dziękuje również za wyrażanie swoich pogladów.

To jakby pisać, że osoby chore na raka zrozumieją tylko osoby chore na raka, reszta nie powinna ię wypowiadać. Osoby niebieskookie, tylko osoby niebieskookie itd. Ale gwoli informacji, nie zaszłam w ciążę z łatwością, ponieważ było to jakiś czas temu to po kilku latach po protu doszłam do wniosku, że nie mogę ich mieć (ostatecznie okazało się to nieprawdą). Jednak przez ten czas nieudanych starań nie przyszło mi do głowy mieć pretensje do świata o to np. że są kobiety, które dokonują aborcji, a ja tak chcę mieć dzieci. Więc proponuję nie oceniać zbyt szybko. To też charakterystyczne, że kobiety, które sfiksowały na punkcie starań o dziecko nie dopuszczają myśli, że są tez kobiety chcące i niemogące mieć dzieci, dla których to nie jest koniec świata, bo mają inne życie oprócz perspektywy posiadania dziecka. Najsmutniejsze, że żyjemy coraz bardziej w kulturze, w której nie można takich rzeczy mówić na głos. Nie można powiedzieć na głos, że nie jest tragedią, że się stara jakiś czas o dziecko, podobnie jak nie są tragedią "poronienia" czyli tzw. ciąże biochemiczne, czyli to, że ktoś dostaje okres 4 dni po terminie, ale w międzyczasie robi test i odkrywa, że był w ciąży. A jak śmieszne są to problemy, wystarczy porównać z tragediami kobiet tracących dzieci np. w połowie ciąży. No ale jak się nie ma w życiu kłopotów, to się nie docenia tego stanu i drobne rzeczy urastają do ich rangi. I piszę to mimo wieloletnich starań o dziecko i wszystkich późniejszych życiowych doświadczeń, w kontraście do których takie problemy to po prostu fanaberie.

Cóż, może dlatego, że każdy człowiek jest inny, jedni chcą mieć dzieci, inni nie. Jedni mają psy, inni koty. Aborcji bym zabijaniem nie nazwała, bo to kwestia światopoglądowa. Bóg nie ma nic do tego, antropomorfizujesz go, nadajesz ludzkie cechy takim myśleniem. Myślisz, że co, że wygląda jak stary dziadek, ma siwą brodę i jak coś, to wyskoczy i... właśnie, co zrobi? Pobije, za rękę złapie, zabije kogoś? Myślisz jak dziecko. Słyszałaś o wolnej woli? Właśnie dlatego, że ją mamy świat jest tak bardzo różnorodny, każdy człowiek jest inny i podejmuje inne decyzje, również takie, które mogą wydać się innym kontrowersyjne. Możesz się nie zgadzać z czyimiś wyborami, ale nie ma to nic do rozumienia albo nie rozumienia.