Walczyć z problemem czy sie pogodzić-czyli co z piciem alkoholu

nie
chce cię zalamywac ale dobrze to nie wygląda teraz znika a co będzie
jak się dziecko urodzi. ty w ciąży w domu a on się bawi. ja miałam tak
jak ty tylko że się u mnie okazało że nie tylko koledzy byli ale też
bliższe koleżanki. a ty się nie zastanawiałas że w jego życiu może być ta druga?

Nie zajmujmy sie twoim panem. On sobie swietnie radzi . Zajmijmy sie Toba. On jest alkoholikiem, to jest choroba ktora sie leczy ineczaj bedzie coraz gorzej. Co zrobisz z malym dzieckiem, jak bedziesz musiala isc do pracy a tatus bedzie akurat na tygodniowej popijawie? Co zrobisz jak bedziesz miala rodzic a tatus bedzie na popijawie? Przygotuj sie na samotne choroby dziecka, na to, ze sama bedziesz musiala rozwiazywac problemy, na to, coraz to wiecej pieniedzy bedzieszlo na alkoholol, na to ze coraz czesciej bedziesz slyszec ze jego picie to twoja wina. Przygotuj sie na to, ze bedziesz sama. Nie jeszcze gorzej ze bedziesz marzyc o tym by byc sama.
On jest alkoholikiem Ty jestes wspoluzalezniona. Chcesz sobie pomoc idz na terapie dla wspol. Tam jesli zechcesz skorzystac naucza Cie jak dbac o siebie i dziecko, jak postepowac z alkoholikiem, jak nie zniszczyc sobie zycia.

Przeczytaj to sobie

      Nie wychodź za mąż za takiego, co pije. Nawet gdyby był najcudowniejszy na świecie. Nawet gdybyś miała zostać starą panną. Spośród wszystkich polskich tragedii małżeńskich najczęściej występuje ta. Mąż pijak. Taka jest nasza specyfika. To trzeba sobie powiedzieć, z tego trzeba sobie zdawać sprawę. Dlaczego do tego doszło, że staliśmy się narodem rozpitym, dużo by o tym mówić, ale faktycznie tak to już jest. Tu nie wystarczają statystyki, ile na głowę Polaka przypada rocznie alkoholu. Nie potrzeba się powoływać na to, jak Hitler starał się za pomocą swoich sposobów wepchnąć nas jeszcze głębiej w pijaństwo. Jak to od tamtych czasów parokrotnie podwyższyliśmy ilość wypijanego alkoholu, spełniając jego marzenia z naddatkiem. Wystarczy przejść się ulicami naszych miast i miasteczek, żeby zobaczyć, do czego doszliśmy. To nie jest prawda, że my nie umiemy pić. My pijemy po to, aby upić się szybko i gruntownie. To jest niepojęte dla człowieka Zachodu. Ci też piją i może nawet stoją wysoko w statystyce światowej, ale oni się nie upijają. Byłem w Rzymie przez parę lat. Chodziłem po mieście w dzień i w nocy i nie spotkałem pijanego człowieka. Oni inaczej piją. W innym celu. I nie można po prostu zestawiać ich z nami.
     A więc nie wychodź za mąż za człowieka, który pije. Możesz zrobić dość ryzykowny eksperyment: zażądaj od niego, aby przestał pić. W imię najwyższej wartości, jaką powinnaś ty być dla niego - w imię miłości ku tobie. Jeżeli to spełni, jeżeli przestanie pić w sposób zdecydowany, bez żadnych nawrotów, to możesz ryzykować. Bo to świadczy, że nałóg nie poszedł tak daleko, że jeszcze go stać na to. Ale i tak nazywam to ryzykiem, ponieważ wisieć będzie nad nim i nad tobą niebezpieczeństwo nawrotu. Wszelkie tłumaczenie, że on przestanie pić wtedy dopiero, gdy się z tobą ożeni, oceń jednoznacznie - to znaczy, że musisz zrezygnować ze związku z nim. Bo takie tłumaczenie to tylko dowód, że on już nie potrafi nie pić, a to oznacza, że uczyni cię nieszczęśliwą, tak jak sam będzie coraz bardziej nieszczęśliwy.
     Wiedz o tym, gdy spotkasz na swojej drodze człowieka, który pije. On będzie się upijał na śmierć. Będzie przychodził nocą, dobijał się do drzwi, zarzyga ci całe mieszkanie dziesiątki, setki razy. Jeżeli przyjdzie w bardziej przytomnym stanie, będzie ci robił awantury na cały dom, będzie cię przeklinał, przezywał, uderzy cię, zbije cię, będzie niszczył meble, tłukł naczynia. Będziesz wzywała na ratunek jego ojca czy brata. A potem już pogotowie, policję. Po awanturach zaśnie wreszcie pijanym, bydlęcym snem. Gdy się w nocy przebudzi - wciąż jeszcze śmierdzący wódką i wymiocinami - będzie chciał z tobą współżyć, a jeżeli odmówisz, dojdzie do kolejnych awantur, a może nawet rękoczynów. Rano, gdy powróci do stanu normalnego, może nawet będzie pokorny, przepraszający, będzie się tłumaczył, że zachowywał się tak nie wiedząc o tym. Może będzie obiecywał poprawę, mówiąc, że już nigdy nic podobnego się nie zdarzy. Ty będziesz razem z nim płakała nad jego i nad swoim losem, wierząc w to, co on mówi.
     Ale to tylko na początku. Bo potem już się przekonasz, że to wszystko nieprawda. Że nieprawdą są te wszystkie przyrzeczenia i przysięgi, że nie upłynie więcej niż parę, kilka dni i wszystko powtórzy się na nowo. Nawet może się zgodzi, abyś ty odbierała za niego pensję, choć to są wypadki bardzo rzadkie i na krótki okres przeważnie.
     Może go będziesz usiłowała ratować i będziesz chodziła po barach, restauracjach, knajpach, melinach, aby go znaleźć i zabrać stamtąd. Będziesz się narażała na śmiech, drwiny, lekceważące spojrzenia, obelżywe słowa. Wreszcie, gdy go znajdziesz, nie zawsze cię posłucha. Nie będzie chciał wracać do domu. Już podpity ubliży ci, wyśmieje, sponiewiera.
     Może nawet tak będzie, że cię zawiadomią, żebyś sobie swojego męża zabrała, bo leży na chodniku nieprzytomny. Może będziesz szła z nim przez miasto, z najwyższym trudem utrzymując jego i siebie w jakiej takiej równowadze, starając się, żeby nie upaść.
     Z biegiem czasu nie będzie lepiej, ale gorzej. Działanie alkoholu na psychikę pogłębi się. Coraz rzadziej będzie czuły, przepraszający, przyrzekający poprawę. Coraz bardziej będzie brutalny, ordynarny, chamski, niebezpieczny, groźny. Będzie wydawał swoje i twoje pieniądze. Będzie wynosił z domu rzeczy, by spieniężyć je na wódkę. Będzie okłamywał cię na każdym kroku.
     Ale jeżeli sama sobie taki los wybrałaś, twoja rzecz. Tylko jeżeli będziesz chciała mieć z nim dzieci, to wtedy już co innego. Nawet jeżeli ci się uda, że urodzą się zdrowe, to będą uczestniczyły w tragedii twojego małżeństwa. To przeżyją gehennę, która zaciąży na ich psychice w sposób nieodwracalny. Bo tego, co się będzie działo w twoim domu, nie ukryjesz przed twymi dziećmi. A to wszystko, na co ty będziesz patrzyła, co dla ciebie będzie trudne do zniesienia, widziane oczami dziecka urasta do rozmiarów katastrofy. Dzieci twoje będą patrzeć na swojego ojca, którego będziesz wlokła po schodach do mieszkania, którego będzie zabierać policja. Będą patrzeć na ciebie bitą i poniewieraną przez ich ojca. Będą słyszeć z jego ust słowa, których ty sama nie jesteś w stanie słuchać. A może nawet będziesz musiała porywać swoje dzieci i uchodzić z mieszkania, gdy twój mąż wpadnie w pijacki szał, aby was wszystkich nie pozabijał albo nie uczynił kalekami.
     Gdy już będziesz miała za sobą nieudane próby leczenia męża antabusem i innymi nowszymi środkami odwykowymi, wcześniej czy później dojdziesz do wniosku, że ponieważ nic się nie poprawia, a jest coraz gorzej, musisz wziąć rozwód i odejść z domu, żeby jako tako zabezpieczyć życie swoje i dzieci, żeby jakoś jeszcze ocalić ich psychikę przed ostatecznym zniszczeniem. A to jest następny rozdział w twojej drodze krzyżowej. Bo on niełatwo będzie się chciał od ciebie odczepić i będzie cię nachodził, szantażował po pijanemu i po trzeźwemu.
     A więc nie wychodź za mąż za człowieka, który pije.
     W zasadzie na tym powinienem skończyć, ale nie mogę. Muszę napisać jeszcze jedno ostrzeżenie: nie żeń się z dziewczyną, która pije. Doszliśmy do takiej sytuacji, że trzeba i to zdanie napisać. I nie myśl, że piszę to gwoli jakiejś równowagi albo z powodu mojej męskiej solidarności. Wystarczy wejść w środowisko kobiet. Już panie pociągają z butelki. Już nie chcą być - już nie są gorsze od mężczyzn. Już wychylą niejedną seryjkę. I znowu zaczynają zbliżać się do ideału męskiego made in Poland - piją po to, żeby się upić. Wystarczy przyglądnąć się, jak przebiegają wyjazdy autobusowe na weekendy, jak żyją ludzie w domach wczasowych. Już są kobiety, które piją codziennie, "do lustra". Codziennie "pół metra". Zresztą to nie spada z nieba. Wystarczy przejść się po domach studenckich dziewcząt. Boże, jeszcze wcześniej. Wystarczy pójść na parę prywatek młodzieży szkół średnich, a nawet ostatnich klas szkół podstawowych. A więc nie żeń się z dziewczyną, która pije wódkę, jeżeli chcesz mieć prawdziwą żonę, prawdziwą matkę dla swych dzieci, prawdziwy dom.

Moim zdaniem ten Twój post dowodzi tego, że jesteś współuzależniona. Szkoda tylko, że z powodu własnej słabości emocjonalnej wciągniesz w to gówno niewinne dziecko.

Dziękuje Wiem że macie racje i że tak naprawdę muszę tylko podjąć decyzje... Bardzo kur** nie przyjemną...  Poprostu chyba żyje nadzieją że to sie da wyleczyć i że zda sobie z tego sprawę i da sobie pomóc... wiem że powinnam być egoistką dla siebie i dla dziecka ale boje sie ze stoczy sie całkowicie i wtedy nikt mu nie pomoże...

Pomóc to mu możesz twardą miłością, stawiając warunki, konsekwencją, żądając natychmiastowego leczenia. Jakby był chory na inną chorobę, to jakbyś pomogła? Pomaga lekarz, w tej sytuacji terapia, ty jesteś bezsilna wobec choroby, nie uzdrowisz go, jedynie razem będziecie szli na dno. Nie jesteś pierwszą kobietą z takim problemem, wierz mi, jesteś jedną z wielu, które na początku, też chciały pomóc, ale tą pomocą wbijały i sobie i partnerowi gwoździe do trumny.
Szukaj informacji, pomocy u specjalistów, edukuj się, masz na to jeszcze trochę czasu zanim dziecko przyjdzie na świat.
Potraktuj to poważnie,sama sobie nie poradzisz. To straszna choroba, rozwija się i niszczy wszystko wokół. Poszukaj terapii dla współuzaleznionych, grupy edukacyjne pomogą Ci realnie spojrzeć na problem. Na ten czas, bagatelizujesz.
Ach i Twoje pytanie: Czy walczyć z problemem... Moja odpowiedź brzmi NIE, nie walczyć, bo od razu będziesz na przegranej pozycji, nie wygrasz. Tu trzeba uznania bezsilności i zwrócenia się po pomoc do innych. Wygrałabyś sama z rakiem? Nie, udałabyś się do lekarza, prawda?

Gdy będzie dalej pił - będzie z nim coraz gorzej. Wódka zawsze będzie na 1 miejscu, nawet przed Tobą i dziećmi. Zacznie się okradanie Ciebie. Zaczną się awantury. Być może będzie Cię bił, niszczył sprzęty, zaczniesz się go słusznie bać. Później przerwy, coraz krótsze. Gdy słyszałam wyliczankę "nie piję już 9 dzień" dostawałam białej gorączki bo już wiedziałam co się święci. Przerabiałam to 4 lata. Jak bardzo chciałabym cofnąć czas... Teraz mój eks ma już przerwy tylko czterodniowe w czasie których leży i wymiotuje, wstaje i idzie chlać nadal. Ma tylko 26 lat. Nie sądzę, żeby dożył 40. Smutne, ale prawdziwe.
A, na terapię nie pójdzie, bo "on nie ma problemu z alkoholem" ;]
To już nie moja sprawa.

Narazie postanowilam przestac sie zamartwiac gdy wychodzi i ostatnio gdy byl na 4 dniowym melanzu ja spotykalam sie ze znajomymi robilam zakupy dla maleństwa i nie lamentowałam jak wcześniej... Chyba był barfzo zdziwiony bo codziennie pisal meldowal gdzie jest i wrócił planowo w czwartek rzecz jasna trzeźwy czystu ogarniety. Nie okazałam zbyt wielkiego optymizmu i czułam sie z tym dobrze... Teraz do końca marca spokoj i harmonia a w marcu wraca kolega i bedzie trzeba go zapewne kilka dni witać:) Poprostu staram sie byc jak najbardziej niezalezna i kiedy naprawde jego dolegliwosc zacznie sie poglebiac poprostu pakowanko i pożegnanko!

Facet nie pracuje, nie robi nic w domu, żyje na Twój koszt, wpada w ciągi alkoholowe i Ty twierdzisz, że tak ogólnie to Ci z nim dobrze? I jeszcze beztrosko z nim w ciążę zaszłaś i snujesz wizję szczęśliwej rodziny? Kobieto, opamiętaj się! I spakuj mu walizki póki jeszcze czas, bo wpadasz w do bagno coraz głębiej. I Ty, jak Ty, dorosła jesteś masz prawo wybrać sobie życie w gnoju, ale nie masz prawa skazywać na to dziecka.

Ale ja nie mówilam ze nie pracuje... pracuje jak każdy normalny obywatel jest kierowca. Może i to tłumaczenie ale zycie z nim naprawde wyglada zupelnie normalnie. Nie jest takim Ferdkiem Kiepskim jak wiekszosc chyba sobie wyobraza. Ma syna z pierwszego zwiazku z ktorym spedza wiele czasu poswieca mu wiele uwagi pracuje i  stara sie prowdzic normalny tryb zycia. Owszem nie biega z odkurzaczem czasami zapropuje przygotowanie jakiegos dania ale w innych codziennych sprawach jest jak kazdy normlany czlowiek. Naprawde dobry człowiek. Tylko czasami pojawia sie własnie ten problem ktory przekresla mi wizje tych dobrych dni...