szukam bratniej duszy ktora uleczy ma dusze po tragicznych przezyciach

hej ewelinko jak tam dzidzia?jak życie ci plynie? pracujesz, masz rente po chlopaku na dziecko?
pozdrawiam

Cześć:) Musisz przeżywać bardzo trudny okres, fajnie, że tutaj piszesz, z tego co widzę, bardzo dużo dziewczyn/kobiet odpowiada na posty i widać po historiach, że każda z nas coś przeżyła. Jeśli chcesz pisz, ja chętnie odpiszę.

Ja jestem pewnie trochę młodszy od Ciebie i widzę to też troszkę z innej strony, ale miałem można powiedzieć podobną sytuację. 3 tygodnie temu zginął mój najlepszy przyjaciel. Czy popełnił samobójstwo, w zasadzie nikt nie wie. Na prostej drodze nagle skręcił i uderzył w drzewo. Sam bardzo się obwiniałem za to, bo miałem wtedy jechać z nim ale z jakiegoś głupiego powodu nie mogłem i pojechał sam. Jego dziewczyna w tej chwili ma do mnie cały szereg pretensji o to co się stało i jeszcze o kilka głupich nie ważnych w twoim przypadku rzeczy. Oczywiście, nie mogę sobie wyobrazić nawet bólu który czujesz, bo stracić kochającą osobę, kiedy jeszcze oczekujecie dziecka a stracić przyjaciela. Tego nie da się porównać i nawet nie wiesz, jak bardzo ci współczuję. Co do twojej przyjaciółki, to jeśli zerwała z tobą kontakt w takim momencie to tylko pokazuje, jaką była przyjaciółką. Jeśli nie usłyszałaś od nikogo będzie dobrze to słyszysz ode mnie. BĘDZIE DOBRZE. Na prawdę. I nie nie chodzi mi o to, że kiedyś zapomnisz o tym co się stało albo o narzeczonym bo takich rzeczy się nie zapomina i przede wszystkim jeśli się kogoś kochało, to nie zapomni się nigdy. Z czasem ból będzie jednak mniejszy i mniejszy. Mówisz, że stoisz w miejscu, nie masz cel i żadnych perspektyw ale nawet ja wiem, że to nieprawda. Jesteś z tego co wywnioskowałem dość młodą osobą, dużo się jeszcze może w życiu zdarzyć a przede wszystkim masz dziecko więc nie mów, że nie masz w życiu celu. Co do tego, że brakuje ci bliskości drugiej osoby to zrozumiałe po takiej stracie, ale co do tego, że całe życie będziesz sama to na prawdę nie ma co przekreślać dalszego życia w takim jego momencie.

ewela - dzięki bardzo za miłe słowa. Masz rację, twój chłopak był dorosłym człowiekiem i to była jego decyzja a jeśli ty nie masz sobie nic do zarzucenia (sama wiesz najlepiej czy tak jest czy nie), to nic nie mogłaś zmienić. Mówisz, że chciała byś kogoś pozna ale z dzieckiem i z takim bagażem doświadczeń nikt cię nie zechce. Myślisz, że z dzieckiem nikt cię nie zechce a to bzdura. Mało jest takich sytuacji? Dziecko może nie jest magnesem na partnerów ale też przecież niczego nie przekreśla. A co do bagażu doświadczeń to przecież nie chodzisz z transparentem: "Mój chłopak popełnił samobójstwo" prawda? Jeśli komuś zaufasz to mu o tym powiesz, sama będziesz wiedziała kiedy. A na takie coś normalną reakcją jest raczej współczucie i chęć zaopiekowania się taką osobą a nie ucieczka.

To, że mnie dziewczyna mojego przyjaciela obwinia to jedna sprawa, jakoś to jestem w stanie zrozumieć i przetrwać. Większy problem jest taki, że to był mój przyjaciel więc chcąc lub nie, z nią też miałem zawsze bardzo dobry kontakt. Z resztą na prawdę świetna dziewczyna. Po jego śmierci właściwie przesiedziałem z nią i jej rodzicami 2 noce trochę wspominając trochę się wzajemnie pocieszając itp. Po 2 tygodniach ją na siłę z jej koleżanką wyciągnęliśmy na jakieś mini zakupy, żeby tylko nie siedziała sama zrozpaczona w domu. Po czym kilka dni temu nie wiem co jej się stało, wyobraziła sobie, że "ja się do niej dobieram i nie wiem jak mogę to robić i jemu i jej". To mnie na prawdę zabolało dużo bardziej, niż obwinianie mnie za jego śmierć. Tłumaczyli mi już różni ludzie i tutaj na forum i normalnie, że to taka reakcja na ból. Mimo wszystko...

Maila sprawdź