Jak odzyskać narzeczonego? :(

To nie do końca jest tak, że go idealizuję... Wiem, że oboje popełniliśmy wiele błędów. Wpadliśmy w jakieś błędne koło. On coś zrobił, ja miałam o to pretensje, ale zamiast porozmawiać, jak robiliśmy to kiedyś, wolałam się obrażać i czekać aż sam się domyśli. Efekt był taki, że oddalaliśmy się od siebie coraz bardziej. Jak dzieci...
Paprotko, piszesz, że Twój były miał problem z alko. U nas też pojawił się ten wątek. Tzn. niby w trakcie tygodnia było ok. Ale po jakieś imprezie, jak P. wypił, to podczas powrotu do domu zaczynał mówić, co mu we mnie nie pasuje. A jak rano chciałam do tego nawiązać, to za każdym razem powtarzał, że nic nie pamięta, że był pijany. Bolało mnie to. Ale przez pierwsze 2 lata nie było takich akcji. Nie wiem skąd i dlaczego potem zaczęły się pojawiać...
Przepłakałam chyba 3 tygodnie, zanim się rozstaliśmy, bo czułam, że nie jest dobrze, że coś między nami pękło. Pytałam co do mnie czuje. Odpowiadał tylko, że jeśli nic by nie czuł, to nie byłoby go przy mnie. A potem powiedział, że to się nie uda
Może za bardzo to wszystko analizuję, rozkładam na części pierwsze...
Podczas naszego ostatniego spotkania ta bariera zniknęła. To było dziwne. Zachowywaliśmy się tak, jak podczas początkowych spotkań, zanim zaczęliśmy być razem. Po raz pierwszy od dłuższego czasu było dobrze, bez żadnych pretensji.
Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. Mam nadzieję, że do siebie wrócimy, ale z drugiej strony nie chcę się nakręcać...

Czytając Twoją historię Sabrino widzę po części swój związek.Zrobił coś nie tak obrazałam się i czekałam aż sam zrozumie próbowałam też tłumaczyć że to co robi mnie rani ale było to jak grochem o ścianę.Nie rozumiał nic bo przeciez nie robił nic złego według niego.Podam Ci przykład:Jest umówiony na kręgle ze znajomymi z pracy(pomijam to że nawet nie zaproponował mi żebym z nimi szła)ma wrócić o 23 o tej godz.dzwoni i mówi że nie wróci bo musi jeszcze gdzieś iść w jedno miejsce.Bez słowa gdzie i z kim idzie.Potem takich wyjść zdaża się coraz więcej.Informuje mnie za jakiś czas że musi zawieść koleżanki z pracy do galerii w innym mieście i ma nadzieje że nie będę mu robić problemów.Ja się go tylko zapytałam kiedy mnie on gdziekolwiek zabrał,jego odp.to że nie ma kasy na takie rzeczy.My też oddalaliśmy sie od siebie,nie potrafiliśmy ze sobą spokojnie rozmawiać.Na moje próby rozmów o tym co się dzieje i gdzie znika wieczorami nic mi nie odpowiadał.Potem znikał już i na noce a ja ryczałam.Jeszcze tak wielkiego lęku nie czułam nigdy,wiedziałam że go tracę i że on już nie chce być ze mną.Zapytał mnie o termin wyprowadzki bo....chciałby kupić nowy telewizor bo wiedział że zabiorę swój.Super nie?Ja czułam że ktoś jest on zaprzeczał do końca.Ja po prostu nie mogłam uwierzyć w to że on mógłby zrobić mi coś takiego.
Jeśli masz pewność że nie ma innej i to nie ona miesza mu w głowie jak to było w moim przypadku to myślę że szczere rozmowy mogą naprawić jeszcze wasz związek.Jeśli oboje wiecie jakie błędy popełniliście i nie chcecie ich powtórzyć to jesteście na dobrej drodze.Mój ex podobno zrozumiał wszystkie błędy jakie popełnił i już wie że o związek należy dbać ale teraz tę swoja wiedzę ma niby zamiar doskonalić w nowym związku.

Wiesz Sabrino każdy związek jest inny nie ma złotej recepty na naprawę go.My dwa razy rozstawaliśmy się co prawda na krótki czas i ja zawsze słyszałam od niego że czas pokaże czy będziemy razem.Teraz przypominają mi się strzępy jego rozmów ze mną i uświadamiam sobie że on też chciał rozluznić nasz związek bo jak stwierdził możemy się nadal spotykać mieszkając oddzielnie.Jak można zaproponować coś tak głupiego komuś z kim było się 5 lat?Nie wiem jak było w Twoim wypadku ale mi się wydaje że mojemu znudziła się zabawa w dom,przestraszył się widma rodziny na którą nie był gotowy.Więc po co marnował mój czas,po co teraz w ostatnich smsach zwalił winę na mnie bo to ja byłam niedojrzała w związku i to ja nie doceniałam jego starań.Ona jest inna no i jak stwierdził gust mu się polepszył.
Moim skromnym zdaniem powinnaś teraz dać mu spokój niech wszystko przemyśli,bo jeśli zaczniesz sama zabiegać o kontakt z nim on może poczuć się osaczony.Ale to Ty zrobisz co zechcesz,bo to twój związek i Twoje życie.

nie byłam bez winy to fakt ale chciałam to naprawić,starałam się a on się zaciął i już mnie nie dopuścił do swojego życia.Wybrał ucieczkę i nowy związek tak od razu postanowił że koniec i nie myslał już o moich uczuciach i tego że może mam jeszcze nadzieje na to że będzie lepiej.Działał na 2 fronty i jeszcze ma czelność składać na mnie całą winę.Wiem że nie powinnam brać tego do głowy co pisze ale tak strasznie boli mnie fakt że ja go tak unieszczęśliwiałam.

Jak zaczęło sie walić na calego u nas nie było rozmów.Nagle zrobił się chamski,obojętny i nic mi nie mówił.Miał swoje tajemnice z nią,robił co chciał nic mi nie tłumacząc.Jak zapytałam go kiedy miał zamiar powiedzieć mi że się z kimś spotyka on odpowiedział,że mieszkanie z kimś to nie to samo co bycie razem i jakim prawem wnikam w co robi i z kim?I ty swoim ironicznym głosem zapytał że chyba nie łudziłam się że do siebie wrócimy.
Wprost mi tego Sabrino nie powiedział,tylko napisał smsa bo na tyle było stać tego tchórza,że teraz jest z kimś kto go rozumie i docenia starania.I że zawsze żałował że nie miałam doświadczenia w byciu w związku przed nim.Wspomniał też ze rózne charaktery mieliśmy i dlatego się nie udało.A o tym że próbował wciskać mi kit że zaczął się z nią spotykać długo po naszym rozstaniu.On ma mnie chyba za kretynkę.Jedno jest pewne nie spotkam się z nim i nie bedzie mi nic wyjaśniać,my juz nie mamy o czym rozmawiać a jego tłumaczenie nic nie da.No chyba że on ma jakiekolwiek wyrzuty sumienia i chce jej załagodzić.

Znów z nim dziś rozmawiałam. Głupia jestem, ale powiedziałam, że mi go brakuje... Powiedział, tylko, że wie...
I znowu płacżę

Sabrina ja też czuję że wrócicie do siebie. Nie śpiesz się z wyznaniami, bądź taka jak chciałaś. Miła, przyjazna. I cierpliwa. Wykorzystaj ten czas na przemyślenia dotyczące swojego zachowania, pomyśl jak można by kobiecą sztuczką  obejść pewne jego niewłaściwe zachowania,   ucz się rozmawiać spokojnie i konkretnie. Bez kłótni. Będzie  dobrze

A póki co powinnam się chyba zająć sobą, nauczyć się radzić sobie bez Niego...

Wiem, że to, co piszecie ma sens i jest najlepszą rzeczą, jaką w tej sytuacji mogę zrobić.

Zastanawiałam się czy wysłać mu życzenia na nowy rok lub zadzwonić. Rozwiązał mój dylemat - zadzwonił pierwszy. Co to jest z jego strony? Rzeczywiście nie chce stracić ze mną kontaktu? Chciałabym wiedzieć, co on o tym wszystkim myśli.

I druga kwestia, dopóki zajmuję się bieżącymi sprawami i staram się nie myśleć o tym, że nie jesteśmy razem to jest ok. Da się wytrzymać. Ale ten dzisiejszy telefon znów mnie rozłożył na łopatki. Całe szczęście, że chociaż nie wyskoczyłam znów z tekstem, że za nim tęsknię, tak jak to zrobiłam w Wigilię.

Czasem mam wrażenie, że jestem zbyt sentymentalna

Myszko, trochę ostro to ujęłaś, ale w takich przypadkach to przeważnie pomaga. I właściwie utwierdziłaś mnie tylko w tym, co sama sobie obiecałam kilka godzin zanim napisałaś tego posta.

Dziś specyficzny dzień, może banalnie zabrzmi, ale postanowiłam zacząć żyć na nowo, bez niego. Mam nadzieję, że wytrwam, ból kiedyś przecież musi minąć.

Myszko, masz całkowitą rację z tą gorzką prawdą.

Posłuchałam, zaczęłam żyć tym, co jest teraz. Spotykać się ze znajomymi, bawić, cieszyć tym, co mam. Spodobało mi się Twoje porównanie do sklepu. Co prawda nadal pojawiają się chwile, kiedy wracają wspomnienia, które bolą, ale wierzę, że w końcu sobie z nimi poradzę.

Co do ex, wcześniej odbierałam każdy telefon od niego, mimo rozstania. Teraz jak zaczęłam budować swój świat na nowo, nie ma mnie na każde jego zawołanie, dzwoni częściej, jakby poczuł, że mu się wymykam. Koleżanka powiedziała, że zachowuje się jak przysłowiowy pies ogrodnika. Najpierw się wycofał, a teraz chce mieć kontrolę nad tym, co robię.

Hello! aż mnie zamurowało.Jak to Cię nie kocha ale chce ratować związek?To się przecież wyklucza.Chociaż pewnie ma rację już cię nie kocha a to tylko przyzwyczajenie i jego strach przed samotnością.Nie ma miłości nie ma związku i na bycie na siłę z kimś ja bym się nie zdecydowała.Zrobisz co zechcesz ale ja kopnęłabym takiego w d.....Poczekaj myszka postawi cie do pionu jak tylko to przeczyta

on nie wie co dalej?to po co ci głowę zawraca?bo co?bo widzi ze sobie radzisz,że nie błagasz o cień zainteresowania z jego strony?przestraszył się że masz życie bez jego osoby?Kurcze to tzw syndrom psa ogrodnika.Pewnie niezle pomieszał ci w głowie i znowu za dużo o nim myślisz.Nie daj się Sabrino nie popełniaj mojego błędu i nie dawaj drugiej szansy.Mój ex poczekał aż zacznie znowu bardziej mi zależeć ,jak się zaangażuję i mu znowu zaufam żeby bardziej mnie zranić.Pomyśl sobie na spokojnie co ci nie pasowało w nim i czy dalej będziesz umiała z nim być.Mi zabrakło tego wyłączyłam rozum poszłam za głosem serca i teraz jestem sama a on z inną.Gdybym posłuchała tez głosu rozumu a nie tylko serca nie cierpiałabym tak.Kurcze 5 miesięcy zajęło mi powiedzenie a raczej napisanie tych słów ale lepiej pózno niż wcale.

Nie mam siły, było już w miarę dobrze, a teraz znów mam mętlik w głowie. Mówi, że tęskni, a ciągle ma do mnie o coś pretensje, że zachowuję się nie tak, jak wg niego powinnam. I mam wrażenie, że widzi tylko moje wady - nie twierdzę, że ja byłam idealna w tym związku, ale swoich nie dostrzega. Cały czas słyszę tylko, że jego zachowania były reakcją na moje... Ale jak w towarzystwie rzucał jakimiś głupimi tekstami pod moim adresem, albo podrywał jakąś inną dziewczynę, to przecież miałam prawo się złościć o to. Nie jestem z kamienia. A i tak na koniec to zawsze ja przepraszałam.

o właśnie lepiej bym tego nie stwierdziła :)przecierpiałam 5 miesięcy i pewnie jeszcze nie raz na chwilę poryczę ale jak napisała mi koleżanka na innym wątku ty pewnie podobnie jak ja kochasz i pielęgnujesz w sobie lustrzane odbicie swojego chłopaka.Trochę potrwało zanim zrozumiałam że ten którego kochałam umarł dla mnie a tym kimś kim się stał nie chce być i nie mam zamiaru pozwolić żeby pojawił się w moim życiu.Sabrino wiem jaki masz zamęt w głowie ja to przerabiałam 1 miesiąc temu kiedy mój ex po 4 miesiącach odezwał się i zaproponował spotkanie w celu wyjaśnienia mi wszystkiego.Na które się nie zgodziłam oczywiście i nie mam zamiaru w dalszym ciągu.Ale co mi namieszał w głowie i ile znów sie naryczałam to tylko ja wiem.Najgorsze że znowu poczułam się tak jak na początku kiedy wszystko jeszcze było na świeżo.Nie popełniaj mojego błędu,odżyłaś idz naprzód i jak ktoś mi ostatnio powiedział'' nie kładż zdrowej głowy w chore łóżko''-mądre i jakie prawdziwe

Trochę chciałam odświeżyć ten wątek...

Postanowiłam dać mu szansę. Po ostatnich rozmowach odniosłam wrażenie, że w końcu coś zrozumiał. Tylko tutaj pojawia się kolejna kwestia... Podczas naszego rozstania zaczęłam szukać pracy w innym mieście. Wiadomo, że sytuacja na rynku pracy kolorowa nie jest, więc na razie polega to tylko na rozsyłaniu CV. Powiedziałam mu o tym, że zaczęłam szukać, ale teraz skoro postanowiliśmy spróbować jeszcze raz to na razie temat zostawiam. A on automatycznie zamknął się w sobie, że jak ja to sobie wyobrażam, bo on w ogóle. Wcześniej też mu mówiłam, że jeśli nie będę mogła znaleźć lepszej pracy w mieście, w którym mieszkamy, to będę chciała poszukać czegoś poza nim. Zawsze miał argument, że on tutaj ma dobrą pracę, a ja w końcu coś znajdę. Na moje argumenty, że nie chcę całe życie robić tego, co teraz, bo ani mi to nie sprawia żadnej satysfakcji, ani konkretnej kasy z tego nie ma, a jestem młoda i chcę osiągnąć coś więcej, nie reagował. Że przecież możemy przeprowadzić się razem, tylko on też musiałby chociaż spróbować poszukać pracy w swoim zawodzie w innym mieście. On nie przyjmuje takich argumentów. I tutaj moje pytanie. Czy to w porządku, że nie próbuje zrozumieć mojego punktu widzenia, tylko od razu jest na NIE? Czy to może ja znowu przesadzam i wyolbrzymiam? Bo znów mam wyrzuty sumienia Tym razem obyło się bez pretensji, powiedział tylko, że jest mu smutno i że sobie tego nie wyobraża. Może odebrał to tak, że nie biorę go w swoich planach pod uwagę... Już sama nie wiem. Próbowałam mu to wyjaśnić, po raz kolejny i nie wiem czy zrozumiał.

Postanowiliśmy spróbować odbudować nasz związek. Boję się, nie ukrywam, ale nie potrafię inaczej...

Niestety, ale Teo ma rację.