i co tu robic...:(

witam!
postanowilam tutaj napisac bo juz nie mam sie komu pozalic i nie wiem co robic.
Jestem mezatka od 5 lat, a znamy sie ok. 8 , miedzy nami zawsze byly jakies zgrzyty ale jakos szlismy razem...moj problem z mezem zaczal sie chyba w czasie pierwszej ciazy czyli ok 5 lata temu, pracowalam wtedy na umowe zlecenie no i wpadlismy, nie mialam umowy wiec bylam na jego utrzymaniu, co oczywiscie prawie codziennie mi wypominal...bardzo mnie to bolalo bo jednak zawsze myslalam ze jak jestem jego zona to raczej nie powinnam takich slow od niego slyszec, tym bardziej ze nie bylam jakis leniem, w ciazy tez nie narzekalam ze cos mnie boli czy cos, w domu zawsze obiad czekal, posprzatane, na zakupy nawet te wielkie dzwigajac proszek 5kg i jeszcze torbe zakupow chodzilam sama z wielkim brzuchem,zeby nie zawracac mu glowy, i znowu nie sluchac ze musi "na mnie za******lac" wszystko jakos przezylam bo myslalam ze sie zmieni po porodzie. No i niby byl spokoj jakis czas moze miesiac,dwa bylam po cc wiec troche mi pomagal i myslalam ze bedzie juz normalnie, ale po pewnym czasie znowu to samo, zdarzylo sie pare razy ze powiedzial ze musi robic na mnie i na dziecko, nieraz mialam ochote odejsc, rzucic to wszystko, ale zawsze mialam nadzieje ze sie zmieni, nie mialam nigdy normalnej rodziny( jestem z rozbitej, ojciec byl alkoholikiem) i marzylam o tym zebym ja i moje dziecko mialO fajna i zgrana rodzine...w koncu udalo mi sie zapisac mala do przedszkola kiedy skonczyla 2,5 roku a ja sie wzielam za szukanie roboty,ale ze bylo ciezko, do tego corka zaczela chorowac wiec szlo mi to topornie, nie dosc ze mialm wiecznie chore dziecko, wyrzuty ze nie moge znalezc roboty to jeszcze meza ktory zamiast jakos mnie wspierac to potrafil jeszcze dobic, ze nie umiem znalezc pracy, ze jak tak dalej pojdzie to sie wyprowadzimy do jego rodzicow, bo nie bedzie nas stac na wynajmowanie mieszkania itd. pozniej zaczal tez byc w stosunku mnie agresywny szczegolnie jak wypil potrafil mi naublizac przy wszystkich, wykrecac rece, czy popychac, nie wiem czemu sobie na to wszystko pozwalam...ale ok ok.poltora roku temu znalazlam prace, mala zaczela w miare regularnie chodzic do przedszkola, ja zarabialam na mieszkanie, bo mieszkanie w miescie na wynajmowanym to moj wymysl, bo moglibysmy "za darmo" mieszkac na wsi u jego rodzicow(od razu zaznacze ze nie wyobrazam sobie mieszkac z tesciami z powodu o ktorym nie chce tu pisac), zgodzilam sie na to wiedzac ze ze swojej wyplaty nie zobacze ani grosza, ale cieszylam sie ze bede miec jakis wklad w nasz budzet domowy. No ale zawsze trzeba sie do czegos przyczepic, no i oczywiscie wg. meza za malo zarabialam, nic przez to moje mieszkanie w miescie nie moglismy niby odlozyc i takie tam....w sumie wiem ze to glupio zabrzmi,ale sama nie wiem skad we mnie tyle sily ze tyle lat tego slucham. pozniej on stracil prace bylo troche ciezko, ale wierzylam ze jakos sie pouklada dorabial na czarno i jakos wiazalismy koniec z koncem, pozniej stalo sie cos czego sie nie spodziewalam. Nadchodzily ostatki dawno nigdzie nie bylismy, (bo ja wiecznie w pracy po 12 h dzien i noc jak mialam wolne to chcialam poswiecic czas dziecku) a ze siostra wybierala sie na jakis koniec karnawalu w lokalu to i my sie skusilimy, boze zebym wiedziala to nigdy bym na nie poszla, a ja nawet specjalnie wolne wzielam w robocie...przed impreza prosilam meza zeby nie pil za duzo bo wiedzialam jaki jest jak wypije, obiecal ze nie bedzie. No ale na obietnicach sie skonczylo jeszcze przed dwunasta byl juz tak nawalony, ze szkoda slow oczywiscie ze mna nic sie prawie nie bawil zabawial innych gosci, a jak juz zobaczylam ze chodzi i zaczyna wiec wyjelam telefon przy stoliku i napisalam do osoby ktora miala po nas przyjechac zeby jak moze po nas przyjechala nie wiedzialam ze on stoi za mna, no i przy tych wszystkich ludziach mnie uderzyl ja wybieglam, w szoku, a on szarpal sie z jakimis co staneli w mojej obronie...malo z tego pamietam choc nie pilam za duzo bo bylam zmeczona o 19 zeszlam z pracy o 21 juz bylismy na sali, bylam w szoku. Po tym wszytskim wyprowadzilam sie na jakis czas od niego, zdalam sobie sprawe ze tak byc nie moze ze za czesto sie to zdarza, to co pisalam wczesniej te popychanie, wykrecanie rak,a w swieta bozego narodzenia bylam na antybiotyku bo mialam cos z nerkami i zrobila mi sie straszna grzybica w buzi od tego taka ze nie moglam nic jesc ani prawie mowic a on za to ze cos nie tak powiedzialm, zlapal mnie tak mocno za twarz ze az sie poplakalam, no i pozniej to ze mnie uderzyl przy wszystkich powiedzialm dosc....zapisalam sie na terapie, zaczelam wierzyc w siebie, i w to ze moze uda nam sie uratowac malzenstwo, poprosilam zeby poszedl ze mna na terapie oczywiscie zgodzil sie, mial zapisac sie do AA no wlasnie mial, ja mu wybaczylam corka jest za nim bardzo czesto sie pytala o tate i wrocilam, a on nie zrobil nic...nie pil jakis czas, pozniej dostal robote na tirach wiec praktycznie sie nie widzielismy jakis czas niby bylo lepiej, pojechalismy nawet na wakacje, jakos powoli zaczelo sie ukladac, w wrzesniu dowiedzialam sie ze jestem w znowu w ciazy, niby sie cieszyl. Poszlam na zwolnienie bo zle sie czulam, i do teraz siedze w domu, no i oszaleje, jezdzi na tych tirach na tych pauzach pije rowno, bog wie co robi bo przeciez jest zagranica, i rzadko dzwoni. A ja siedze i sie zamrtwiam czy aby czegos nie odwali po pijaku. Prosilam go zeby zmienil prace, ale ma caly czas wymowki, ze nigdzie tyle nie zarobi itd. najgorsze jest to ze boje sie ze jemu takie zycie zaczelo sie podobac, ma troche wolnosci, spokoj, nikt mu nie marudzi ani ja ani dziecko. Ja nie watpie ze praca moze i ciezka, ale skoro sie tak zali wszytskim jak to ma zle to czemu nie znajdzie nic innego tym bardziej ze dla kierowcow pracy duzo...Ja siedze calymi dniami sama z corka za 5 miesiecy nastepne dziecko a on nawet nie chce slyszec o zmianie pracy:( przepraszam ze tak pisze chaotycznie, ale teraz tez mam nerwa bo zadzwonilam, a on juz nawalony z jakimis kolesiami...nie mam sily ja wiem sama sobie jestem winna, ale czasami mysle czym sobie na to zasluzylam? Mam 26 lat, nikomu nic nie zrobilam, nie puszczalam sie, zawsze patrze najpierw na innych pozniej na siebie. Czuje sie czasami jak rzecz, ktora moj maz nabyl, i ma . Teraz tez pluje sobie w twarz stalam wczoraj nad garami jedzenie mu gotowalam do roboty chociaz nie mam sil, mam skurcze biore leki i na co mi to? na to zeby dzis moj maz sie dobrze bawil i jeszcze rzucal mi sluchawka, jak mu powiedzialm zeby w koncu zmadrzal i wlasnie slysze jak ciezko pracuje? Nie wiem, nie wiem jak mam do tego czlowieka dotrzec? odeszlam nie podzialalo, nawet to ze bedzie mial w koncu upragnionego syna nie dziala, nie wiem rece mi juz opadaja...