nieśmiałość i samotność, problem nawiązywania kontaktów

Osoby nieśmiałe zwykle są sympatyczne. Są skromne, uczynne,nie narzucają się innym,
nie robią wokół siebie szumu, nie zamęczają swoim gadulstwem, swoimi problemami, nie przechwalają się swoimi sukcesami, potrafią wysłuchać z uwagą. Rzadziej się odzywają, ale nie paplają byle czego.
Zamiast bujnego życia towarzyskiego dużo uczą się, czytają, rozwijają zainteresowania.
Najswobodniej czują się w gronie podobnych pasjonatów.

dziękuję wszystkim za odpowiedzi

dwa cytaty mi przychodzą do głowy w kontekście nieśmiałości:

"Kto prosi nieśmiało uczy odmowy" Seneka
"nie chce królować ten co boi się być znienawidzonym"

Moim zdaniem właśnie wyimaginowany strach jest tu głównym problemem. Musisz samemu wypracować w sobie wewnętrzne przekonanie, że sobie poradzisz, nie ważne od tego co się stanie, co cię spotka. Wtedy nie będziesz się tak przejmować tym co mogą o tobie pomyśleć inni - bo znasz swoją wartość i wiesz że sobie poradzisz, z nimi lub bez nich. Nie jest to łatwe, ale naprawdę warto mieć takie wewnętrzne przekonanie, to bardzo solidny fundament, na którym można budować dalsze relacje międzyludzki. I jeszcze kolejna ważna rzecz - nie bój się pokazywać swoich wad, mówić o swoich niepowodzeniach itp - ktoś kto, chce by inni widzieli go jako idealnego nie budzi zaufania, za to jeśli potrafisz mówić swobodnie o tym, co Ci nie wyszło automatycznie stawiasz się w innym świetle, inni zobaczą że nie starasz się udawać by zdobyć ich sympatię, może trudno w to uwierzyć ale to naprawdę działa. Strach jest główną barierą ale da się ją zwalczyć, powaga

Kiedyś byłam nieśmiała...chorobliwie
Aż pewnego dnia stwierdziłam, że to głupota zamykać się na cały świat tylko i wyłącznie przez moje wymysły i obawy - co o mnie pomyślą, czy polubią itp.
Tak, tak. Są to wymysły. Teraz to wiem.
Nie było łatwo przełamać nieśmiałość, ale powoli małymi krokami udało się. Od samotnych wyjść w różne miejsca po kontakty z nowymi (nieznanymi sobie) ludźmi.
Dużo na ten temat (problemu nieśmiałości) czytałam (również na tym forum).
Udało się, trzeba tylko chcieć i wmówić sobie, że szkoda tracić czasu i życia na myślenie o tym co inni powiedzą, pomyślą. Ludzie zawsze mówią...A nam nie powinno zależeć na tym co inni myślą. Przecież zależy nam na tym by czerpać z życia jak najwięcej. Więc dlaczego miałabym zamykać się w domu i myśleć, ze jestem gorsza ? Poza tym nie raz się okazywało, że osoby, które na codzień spotykałam również były nieśmiałe w większym lub mniejszym stopniu...
To dopiero była heca.
Trzeba popracować nad sobą

dziękuje:) fajnie, że dalej rozwijacie temat, po tym czasie u mnie się nieco zmieniło, badziej się otworzyłam i mniej się przejmuję

Sama nieśmiałość nie jest problemem, gorsze są jak tu moi przedmówcy pisali obawa przed zranieniem, odrzuceniem i krytyką. A trudno otworzyć się na ludzi jak się nawet na ulicy często słyszy podśmiechujki dotyczące swojego wyglądu. A dla takich osób jest to o wiele większe uderzenie niż dla innych ludzi, takie są już wady bycia neurotykiem.