potrzebuje waszej opini i porady

Myślę, że pomysł z pójściem do psychologa nie jest zły. Na pewno pokaże Ci sposoby na radzenie się z Twoimi uczuciami, z żałobą. Bo sama zdajesz sobie sprawę, że Twoje reakcje są nieracjonalne, że będą Ci przeszkadzać w dobrych relacjach z bliskimi. A samemu chyba bardzo trudno sobie z czymś takim poradzić. Bo rozum mówi co innego a uczucia i tak zazwyczaj wezmą górę.
Może w chwili szczerości powiedz też o swoich odczuciach szwagierce. Powinna zrozumieć. I nie mieć pretensji gdy np. coś Ci się wypsnie pod wpływem żalu i "zazdrości". Albo jak niespodziewanie się rozpłaczesz przy jej dziecku. Bo dla osoby która nie wie o co chodzi może to się wydać dziwne. Tym bardziej, ze skoro po samej stracie zapewniałaś, że wszystko jest ok, to otoczenie może dalej tak myśleć. I to nie ze złej woli.

No właśnie... dla otoczenia to jest nic. Dla Ciebie wszystko.
I nie mówię, że rodzina jest nieczuła. Po prostu jeżeli się czegoś samemu nie doświadczy, to wydaje się ze to nie istnieje. Że to fanaberia.
Że wystarczy nie myśleć a problem zniknie. Może rzeczywiście jak nie będziesz myślała, to się z tym pogodzisz. Tylko trzeba się nauczyć o tym nie myśleć. A to nie jest proste.

Idz kobieto do psychologa i uporaj się ze swoimi myślami.
Jakoś nie zauwazasz faktu, ze twój facet TEŻ stracił dziecko. Nie rob z siebie pępka świata. Owszem, poroniłas, to jest tragedia, niemniej traggedia zdarzająca się dość często. Masz dziecko. Masz kochajacego cię faceta a marnujesz czas na rozdrapywanie jakiejś blizny. Trudno - stało się! Nie wystarczy ci tragedii? Czcesz jeszcze coś stracić?

A może po prostu lubisz grać taka nieszczęśliwa, bo ci się spodobało, ze wszyscy dookoła się z tobą jak z jajkiem obchodzą?

No więc właśnie dlatego idź do psychologa!
Jak długo masz zamiar czekać? Jak zaczniesz ubierać misie w dziecięce ubranka? Skoro otoczenie ci mówi, ze masz problem, skoro sama czujesz, ze masz problem to ROZUM ci powinien podpowiedzieć, ze pora coś z tym zrobić. Albo zbierzesz się do kupy sama, albo skorzystaj z pomocy.

Albo się zacznij starać o kolejne dziecko.

Moim zdaniem nie masz prawa nakazywać facetowi co ma robić. Skoro tak boli Cię to że szwagierka będzie miała dziecko,czemu sama się o nie nie strasz tylko się nad sobą użalasz. Dźwignęłaś wielki ciężar(dziecko z gwałtu),osobiście ja bym tak nie mogła,z poronieniem sobie powinnaś tym bardziej poradzić.Nie ma co rozdrapywać ran,skoro pragniesz drugiego dziecko,bierz się do roboty Patrząc na to z boku wydaje mi się że trochę histeryzujesz.Jesteś w moim wieku,jesteś młoda masz jeszcze czas na kolejne dziecko,ja nawet o dziecku w tej chwili nie myślę,bo dzieci mieć nie chcę(gdyby okazało się że jestem w ciąży bez żadnych wyrzutów usunęłabym ciążę).

Ja nawet nie chce nakazow zakazow dawac mojemu....poprostu mi z tym wszystkim ciezko partner pracuje 6/7 dni po 10-14 godz dziennie...nie mamy czasu dla siebie bo jak juz jest wolne to z znajomymi czesto spedzamy czas...bo on tak chce...prawie ze soba nie rozmawiamy sypiamy ale tez jakby juz z mniejsza ochota ..zadziej...chyb od forum oczekiwalam wiekszego wsparcia zrozumisnia moze od osob ktore przeszly podobne sytuacje .... psychologa odwiedze napewno choc...chpdzilam i dawalo to krotkotrwale efekty takie gadanie bla bla tu z wami mam to samo...czasem madrzej wyrazicie zdanie bardziej z sensem niz psycholog...chcialabym byc normalna dziewczyna cieszyc sie zyciem umiec odciac sie od przeszlosci a przynajnniej pogodzic sie z nia....tylko jak ? gubie sie coraz bardziej i zamykam w sobie ...bo nie znajduje tego wsparcia zrozumienia kopa w tylek ale z wiara ze bd dobrze....brak mi tego

niewiem ....wrocil naprany i spi...oklamal mnie pow rano ze jedzie do pracy nprmalnie wyszedl....okazalo sie ze znakomi od 17 imprezke se zrobili dla "relaksu"...zamiast wrocic do domu jak skonczyl szybciej zostal z nimi...niedawno naj*****ny jak o ludzie 1 raz tak go widze 1 raz mnie tak perfidnie oklamal....wyrzucil mi tylko tyle ze on ma wszystkiego xosc i zasnol.....jakbym mogla to se cos zrobie ale niewarto...jest nadia....

niepoznaje go....tak jakbysmy sie rozdtawali

Porozmawiaj z nim jak najszybciej,co cie boli,czego oczekujesz. Facet ewidentnie zaczął topić smutki w alkoholu,widocznie jemu też jest bardzo ciężko(o ile się nie opamięta,droga do alkoholizmu nie daleka ) Nawet nie miej takich myśli żeby sobie coś zrobić,to nic w Twoim życiu nie zmieni,a może odbić się na Twoim dziecku.Jeżeli gin tak mówił,to zacznijcie się starać za rok,a teraz nie ma co rozpaczać,bo tego nie wrócisz.Nigdy nie byłam w takiej sytuacji więc może ciężko zrozumieć w jakim stanie teraz jesteś.Niedawno moja siostra cioteczna poroniła jedną córeczkę(miała mieć bliźniaczki),ale po niej nie zauważyłam żeby ją to jakoś wzruszyło,nic nie mówiła,a jest dosyć wylewną babką.Widocznie każdy na swój specyficzny sposób przechodzi takie przeżycia.

Ja też nigdy nie poroniłam, ale moja dobra koleżanka przeżyła traumę - obumarcie płodu. Również nie wiedziałam jak pocieszyc, jak wesprzec. Te 20-lat temu nikt nie szedł do psychologa, a już z pewnością psychiatry, a szkoda. Ona też się męczyła poniekąd sama. My przyjaciółki, koleżanki mogłyśmy jedynie słuchac, jeszcze raz słuchac. Jej mąż nie tylko jej nie pomógł, ale pytał: długo jeszcze? Miał na myśli jej wynurzenia.

Teraz już wiem, że słowa: nie ty jedna, postarajcie się o następne - są okrutne i nie tylko sprawiają ból, powodują jeszcze większe rozżalenie.
Madziu nie czytaj tego, idź za radą Wielokropka. Musisz to przepracowac, przeżyc stratę po swojemu i jeśli masz możliwosc - przy pomocy fachowca. Mężowi powiedz szczerze co czujesz, może i on się otworzy przed Tobą. Przeżywanie razem, wzajemna życzliwosc, wejscie w cudze położenie,  pozwala  wyjsc z traumy bez większych ran czy wzajemnego obwiniania.

Niedawno zajrzałam na forum o poronieniach ( dotyczyło wątku jacka sparowa ). Byłam trochę zaskoczona, tyle lat mija od poronienia koleżanki, a reakcje mężczyzn nie ulegly znaczącej zmianie. Stało się, wyczyścili ( jak to określiła jedna forumka: wymietli miotłą, posprzątane), problemu już nie ma, wracamy do normalności zaraz, natychmiast.Kobiety polecają sobie terapeutów, wspólnymi siłami wychodzą z dołka. Niestety nie ma wielu takich jak mąż Małpy69 ( bardzo Ci współczuję). Mężczyznom trudno wyrażac uczucia ( tylko to działa na ich obronę).

szwagierka urodziła....choć widok malca mnie ucieszył .... to jednak i zasmucił....a chyba najbardziej to że mój partner mnie nie rozumnie nie poświęca czasu....wiecie ja tak sobie dużo ostatnio myślałam na ten temat....to że straciłam ciąże ok to boli bardzo boli...ale mnie chyba zdołowało to co się stało z moim związkiem...to chyba jest przyczyna /powodem mojego zachowania...ten brak rozmów przytulenia zrozumienia...czy użalania ? NIE...tego nie oczekuje po prostu słów " kochana bd dobrze" "nie martw się poradzimy sobie " itp ...TO sprawiło że nie potrafię się cieszyć dniami życiem ..żyje jak robot z dnia na dzień posprzątać ugotować pobawić się z córka spać....i ta monotonia...brak partnera w moim życiu.. czy ja go odepchnęłam czy on sam odszedł na bok? tego nie wiem ..chyba i to i to...No bo ile tak można...? ILE ?!
bo ja już mowie STOP ...tylko co po tym stop? co dalej .....tego nie wiem...i chyba dlatego potrzebuje was waszych opinii rad ..psycholog za 2tyg termin mam umówiony....

silna ....?  wiesz ... tak naprawde jestem bardzo słaba...i terax to wszystko nagromadzone zaczyna pekać przerastać mnie ... nie mam siły już na nic ....

a teraz ze swoja "siłą i ujściem emocji " jestem sama ... mojego faceta nie ma ... ii to jest oparcie ? no raczej nie ....prawda jest taka że zostałam sama z Nadia ... bez partnera bez znajomych bez rodziny.... bez nikogo ...tylko dziecko....

rozstaliśmy sie już dawno chyba...dziś zostało to powiedziane....nie ma go ... dziecko tak...ale nie zdajesz sobie sprawy jak ciężko jestwychowywać dziecko z gwŁtu.....choć mogłam oddać....ale jest to trudne...dla mnie nadal

mh ... to czemu tak sie di cholery dzieje ... jak opisalam

eh koniec dołowania muszę sobie poradzić.....jakoś trzeba prawda ? mam nadzieje że tu chociaż znajdę to czego szukam ( dziewczyny które wesprą wymienia się swoimi doświadczeniami ) ... a ty jak?

no trzeba . nic na to nie poradzisz już niunia .... a mnie jtr czeks wizyta u msleństwa

eh...bo że tak powiem terapia szokowa ...nswrzeszczałam wywaliłam z domu na noc i wg odeszłam (tak mi sie wydawało) ... a on przyszedł przeprosił porozmswiał..1 raz jak długo jesteśmy razem rozmswialiśmy długo i szczerze prosił bym dała druga szanse...zaproponował nawet że RAZEM pójdziemy do psychologa...wiec ...tym mnie przekonał..kocham go mimo tego że mi go brak że jest ciężko.. może to naiwne z mojej strony ale chce to naprawić-oboje chcemy. a nie umiemy...dlatego psycholog powinien nam obojgu pomóc ....

no i do niego może też wiecej trafii jak ktoś mu powie obiektywnie co robi nie tak ...bo moje argumenty czesto nie trafiały di niego . Mam nadzieje że bd już dobrze...napewno nie raz bd cieżko ...ale ze ON bd przy mnie ! a nie obok....a ty jak tam ?