Trudna miłość czarno-biała

Kiedyś wierzyłam, że będę miała dom rodzinę, kochającego męża i psa:-) Niestety los wyprzedził moje plany i zamiast budować wszystko od podstaw pojawiło się w moim życiu dziecko. Kiedy zaszłam w ciążę strach i obawy przed jutremy były ogromne, mieszkałam na stancji, chłopak z którym się spotykałam także, a do tego był obcokrajowcem miał już synka, i był po rozwodzie. Pierwsze dni spędziłam w pokoju wyjąc do poduszki jak wielką głupotę zrobiłam. Kiedy powiedziałam partnerowi jaka jest sytuacja zażądał żebym usunęła dziecko, bo jego na drugie nie stać. Usunełam ale jego że swojego życia. Do końca ciąży byłam sama, w mieście gdzie nie było rodziny, a znajomi zapomnieli o jeszcze tak niedawno lubianej koleżance z którą zawsze wszędzie można było wyskoczyć. Pod koniec ciąży poznałam mężczyznę przez jakiś portal społecznościowy, był bardzo miły pięknie pisał po polsku mimo, że twierdził iż polakiem nie jest. Spotkaliśmy się po kilku dniach rozmowy pomógł mi kupić i przynieść kilka rzeczy dla dziecka. Tego dnia byłam radosna, wydawał mi się taki słodki i kochany... Zaczęliśmy się regularnie spotykać, po porodzie wyjechałam na wieś do mamy, ponieważ ciężko było by mi samej w Warszawie a mój nowy partner jeszcze studiował i to w innym mieście, ale regularnie nas odwiedzał. Dzisiaj mieszkamy razem synek skończył roczek , wynajmujemy kawalerkę w Warszawie, mój partner pracuje ja zajmuje się dzieckiem i . Nasze relacje stały się bardzo oschłe, nie ma już ciepła, wsparcia ani radości , właściwie to nie było go nigdy bo wcześniej nie mieliśmy się czasu dobrze poznać , a po zamieszkaniu razem zaczęliśmy działać sobie na nerwy i tak to trwa do dnia dzisiejszego. Chłopak jest od 2 miesięcy w szpitalu, ale nawet kiedy dzwonię do niego to mnie drażni swoim gadaniem, wiele rzeczy mi w nim przeszkadza a jemu we mnie. Zastanawiam się nad sensem tego związku, czy warto dalej to ciągnąć, boję się , że zostanę sama z dzieckiem a nikt mi nie pomoże, walczę żeby wskrzesić w nas choć odrobinę uczucia.... ale nie wiem czy jest to możliwe, czy ma jaki kolwiek sens skoro ludzie już na starcie nie mają ochoty być razem. Dzisiaj usłyszałam od niego, że jestem strasznie nie kobieca ponieważ zawsze mnie coś boli i zawsze wieczorami jestem zmęczona. Czy kobieta która ma wszystko na głowie, cały dzień sama zajmuje się dzieckiem nie ma prawa być zmęczona? Może to wina jego kultury? w końcu w Afryce kobiety nie mają prawa do niczego. Bardzo mnie to denerwuje, że człowiek nie potrafi docenić tego co robię dla niego, dla nas, obraża mnie i dokucza, a ja mimo to walczę o ten związek i ciągle mam nadzieję że coś pęknie, że coś się zmieni. Chociaż już dawno przestałam w to wierzyć, ale tak bardzo boję się jutra...