wypaliło się...

Najpierw zapytam czy on o siebie dba czy może jednak wygrzewa się na kanapie w oczach tyje nie ćwiczy nie dba o nic.
Chce by wszystko mu podsuwać pod nos jeśli tak to już koniec
Może po prostu odejść rozwód ale być na zasadzie konkubinatu, wtedy nawet zdrada aż tak bardzo nie zaszkodzi bo będzie to zdrada partnera a nie męża któremu ślubowałaś.
Jeśli by nawet do czegoś doszło, chyba znasz konsekwencje głupoty?
Ja doradzam na chłodno bez owijania w bawełnę pseudo moralności bo sama znam życie, nic nie jest całkiem czarne ani całkiem białe.

...

Postaram się odpowiedzieć na wasze pytania:

Mąż jest ogólnie dobrym człowiekiem (miewa problemy z alkoholem, ale widzę że walczy z tym dla nas). Ogólnie pracuje do późna, ale w weekendy chętnie spędza z nami czas... Na dbanie o siebie (siłownia itp.) nie ma czasu, ale to przecież nie jest ważne. Uwierzcie, że ja to wszystko doceniam, ale coś się zmieniło we mnie

Nie zawsze, ale to przecież mężczyzna, więc myślę że narzekać na to nie mogę. Jak ma dobry dzień to mi pomaga.

Ja w domu jestem ok 16, on wraca późno. Koło 19. Siadam przy nim jak je obiad i pytania co u niego, co u mnie, staramy sobie opowiedzieć nasz dzień. Potem telewizja i kładziemy się spać. Kiedyś mógłby codziennie uprawiać seks, jednak ja ostudziłam jego temperament, bo na seks ochotę mam bardzo rzadko. Teraz kochamy się średnio 2-3 razy w tygodniu. Ale i tak to on zawsze wychodzi z inicjatywą

Nie wie o niczym. Mówię mu często, że go kocham, że jest dla mnie wszystkim. Chyba chcę zagłuszyć własne wątpliwości

Już się zastanawiałam nad tym... Jednak nie umiałam odnaleźć uczucia jakie wtedy bym czuła. Czy byłaby to tęsknota, czy ulga... Nie czuje nic jak o tym pomyślę. Jedyne to strach przed zburzeniem życia jemu i naszej córeczce.

Dodam jeszcze, że byłam bardzo młoda jak się poznaliśmy. A gdy zaszłam w ciąże wzięliśmy ślub. Wtedy powinnam poczekać i zobaczyć jak życie nam się ułoży, a nie od razu przed ołtarz...

Tak, mąż jest moim jedynym partnerem. I masz rację to pewnie również ma wpływ.

Dzięki za wasze porady. Musiałam się komuś z tego wyspowiadać. Muszę się ogarnąć, poukładać sobie wszystko w głowie i chyba jedynym rozwiązaniem jest rozmowa z nim. On pewnie panicznie na to zareaguje, no ale tłamszenie tego w sobie może przynieść złe skutki.

Ostatnio odezwał się mój przyjaciel, który zaprosił mnie na kolacje, zgodziłam się. Jednak poszłam po rozum do głowy i w dzień spotkania odwołałam wszystko. Pomyślałam: po co Ci to? Czego oczekujesz od tej znajomości? Zrozumiałam, że to spotkanie byłoby tylko po to żeby poczuć zainteresowanie innego mężczyzny. Ale nigdy nie chciałabym się z nim związać, ani tym bardziej żeby doszło do zdrady. Sumienie nie pozwoliłoby mi na to. Ze względu na siebie, tego mężczyznę oraz naszych rodzin zrezygnowałam.

Napiszę tak: weź długi rozbieg i z całej siły walnij głową w ścianę. Jak nie pomoże to powtarzaj do skutku...
Krzywdzisz trzy osoby: nr 1. dziecko, nr 2. mąż, nr 3. Ty sama.
Porozmawiaj ze swoim mężem. Powiedz, że coś pęka, powiedz, że chcesz coś zmienić... walczcie o Wasz związek. Walcz póki masz o co.
Później zostanie tylko płacz i wielka pustka... warto dla chwili uniesienia? Odpowiedz sobie na to pytanie.
"Starzy przyjaciele" mącą w głowie i emocjach baaaaardzo. Stary mąż nie ma szansy konkurować z "czymś nowym"...
Pamiętaj, że każde nowe staje się starym i co dalej???

Może to nie jest pocieszające co napisze,ale masz to na co zasłużyłaś...Ja nie wiem co tymi ludźmi kieruje,brak w was empatii? Jak ty byś się czuła na miejscu męża?Jednak czytając wszystkie te tematy widzę że moje obawy przed ślubem są błahe,bo to nie ślub rujnuje związek tylko ludzie swoimi głupimi decyzjami,dodatkowo krzywdząc przy tym dzieci.

Weź pod uwagę, że mąż żył tak samo jak Ty, ale to Ty zdradziłaś :-(

Tak, ale on w tym czasie siedział w pracy po to żebyś miała za co jeździć z synkiem na rehabilitacje, po to żebyś miała za co wykupić leki. Życie wszystko na końcu weryfikuje pod bankomatem ;-)) Nie chodził na L4, bo wiedział, że więcej na tym macie do stracenia. Po prostu odpowiedzialny facet ;-))

Trochę to przykre,ale masz pewnie rację ze strony męża zero zainteresowania skoro zamiast wspólnie z tobą przeżywać chociażby wspólne kąpiele dzieci,przewijanie,zajmowanie się,zabranie od czasu do czasu na jakąś randkę(przecież małżeństwo tego nie wyklucza ),do kina,wolał siedzieć przed TV
Myślę że zanim doszło do zdrady powinnaś(jeśli tak czujesz) kopnąć męża w tyłek,miałabyś wolną rękę,a tak no cóż winna jest osoba która zdradziła.

Kopnąć? Łatwiej zdradzić? Wcale nie  łatwiej..
Źle napisałam, mąż kąpał maluchy. A potem przed tv. Może za mało widział we mnie kobietę  żeby komplementy prawić. A starałam się. Na randkę też chciałam go zabrać to powiedział żebym nie kupowała biletów na koncert z okazji naszej rocznicy bo nie ma pieniędzy. Ok. Sytuacja wtedy może nie była super,ale taka odskocznia dobrzeby zrobiła.i

Czyli facet, który dba o dom, dba o dzieci, dba o finanse, nie pije, nie pali dostaje wpierdziel, bo w pogoni za zapewnieniem bytu rodzinie nie znalazł miejsca na "odskocznie". Za to jego wspaniała żona - mimo ogromu dobra, które mąż czynił dla rodziny widziała tylko niezaspokojone ego i własną próżność... i znalazła własną odskocznię ;-)
Tak to z boku wygląda z tego co piszesz ;-)

Ale faktycznie, myślę że jak wyciągniesz wnioski z tej lekcji to dacie radę ;-)

Dobra rada...

Jestem tego świadoma. I dlatego dałam z tym spokój. Tego człowieka znam dłużej niż mojego męża. Mieszkamy daleko od siebie, jednak ciągle mieliśmy kontakt poprzez tel (to się ciągnie jakieś 9lat). Mąż oczywiście o tym nie wie. Gdy zaczęłam związek z moim przyszłym mężem, on zaczął walczyć o moje uczucia, jednak ja już wtedy wolałam stchórzyć i schować głowę w piasek zamiast coś z tym zrobić. Dodam, że nie był mi obojętny. Byłam na jego ślubie (również w tajemnicy), mimo że mąż odrzucił jego zaproszenie. Myślałam, że może po tym wydarzeniu on jakoś również będzie chciał uciąć te kontakty, jednak cały czas daje mi do zrozumienia, że dla mnie mógłby zostawić żonę. Tylko, że ja tego nie chcę! Z perspektywy czasu widzę, że to co do niego czuję to wyłącznie sentyment. Nie chcę być z tym człowiekiem. Nie szukam zastępstwa za mojego męża. Problem tkwi we mnie, w mojej głowie, nie w nim.

Czy gdy zdobędę się już na rozmowę z mężem, to mam mu powiedzieć o tych wszystkich tajemnicach? Żeby zacząć z czystą kartka... Czy lepiej żeby on o tym nie wiedział (zaoszczędzić mu nerwów), a ja po prostu muszę konsekwentnie zamknąć rozdział "przyjaciela"?

Wczoraj się dowiedziałam, mąż planuje wypad za granicę na sylwestra... Ktoś by powiedział zajebiście, a mi to jest obojętne nawet szukam powodów żeby nie jechać... Ma z nami się zabrać jego matka z partnerem. Teściowa! Rozumiecie? Ta głupia baba.