Niewystarczające uczucie

Ja uważam, że każdy kocha inaczej - w sensie inaczej pokazuje swoje uczucia, inaczej mogą być odbierane, ale wcale nie znaczy, że kochasz mniej. Nie ma mniej - bardziej, jest miłość i pożądanie. To, że boisz się, że Twoke uczucia są niewystarczające, że możesz nie zapewnić mu szczęścia jest dowodem na to jak bardzo go kochasz - nie chcesz mu psuć życia, bo boisz się, że będzie z Tobą nieszczęśliwy! Jeśli Cię kocha, to będzie szczęśliwy. Może jesteście inni i inaczej wyrażacie miłość, może on jest lepszy w okazywaniu emocji i Ci się po prostu wydaje, że Cię kocha bardziej? Ja powiem Ci jedno - miłość dla mnie to nie fajerwerki, tylko przyjaźń. Miłość to nie jest kwiat, który zakwitł - tylko ten owoc, który z niego powstaje. Ja tak widzę miłość, a w dzisiejszych czasach i tak wszyscy mylą miłość z fizycznym pożądaniem. Nie zostawiaj go ze strachu. Ty cierpisz i on. Kochacie tak samo, tylko macie inne emocje.

To co przed chwilą napisałaś - tak wg mnie wygląda miłość. Nie znam dobrze sytuacji, ale twierdze, że zbyt pochopnie podjęłaś decyzję.

Wiesz, ciężko to powiedzieć, nie znając Cię. Ja po swoich doświadczeniach, w ogóle nie wyobrażam sobie siebie z kimś, ślub? Mam 23 lata a nie widzę tego, jestem za dziecinna. Może i Ciebie przeraża bardziej obowiązek i odpowiedzialność jaka za tym idzie a nie fakt spędzenia z nim reszty życia?

sa tak piene sentencje na facebooku o milosci np jedna z nich opisuje,ze jezeli sie klocisz i godzisz, placzesz,smiejesz,rozstajesz i wracasz,itd to znaczy ze dorslo sie do milosci ,jezeli jest sie w stanie pogodzic te wszystkie rzeczy razem... obawy beda zawsze , taka prawda, ze ponzasz kogos lepszego ,ktos lepszy ci zawroci w glowie, ktos bedzie ciekawszy w rozmowie itp ale wtedy sobie powiedz ile ten ktos zrobil dla ciebie czyli twoj facet,za co go kochasz,szanujesz itp., i wtedy obawy znikną
co z tego ze macie inne pogoady,uczcie sie siebie, uczcie sie szanowac,inspirowac sobą, szanujcie swoje potrzeby i nie narzucajcie zdania jedno drugiemu... na pewno razem macie tez sporo wspolnego , porozmawiaj z nim szczerze dlaczego sie rozstalasi moze mozna to odobudowac

Tak to chyba jest, jak ktos sie stara to ty nie wiesz zy chcesz z nim byc ... jak by to nazwac  hmmm... taka pewnosc siebie i niepewnosc czego sie oczekuje od zycia,a on sie stara ,aaa mi juz nie zalezy, szkoga chlopaka ,... tego typu przemyslenia zawsze sie pojawia... ja tez tak miewam ,jak moj facet byl dobry dla mnie, gotowa, sprzatal ,cos tam robil ,to j siedzialam na kanapie i patrzac na niego zastanawialam sie czy chce z nim byc smutne ale prawdziwe
mysle ze powiinas zajac sie czyms,miec wiecej zajec i nie rozmyslac ,serio , spotykac sie z nim od czasu do czasu ,nie codziennie, wiesz isc pobiefgac, z psem ,kotem na spcer , cokolwiek ,kiedy przestaniesz siedziec i myslec ,wszystkie obawy miną

Wynika z powyższych, że potrzebujesz faceta. kttóry Cię weźmie pod but. Takiego który Cię nie będzie szanował, ani przejmował sie Twoimi pragnieniami. No to jesteś w dobrej sytuacji, bo dupków jest wielu na świecie. Na pewno któryś się zainteresuje jeśli nic nie zrobisz, by wam pomóc.
Nie wiem jak można taką sytuację uratować, ale sądzę, że na Twoim miejscu próbował bym zmienić siebie.

alfaalfa
Mówiłam mu o tym. Od kiedy zaczęły się pojawiać problemy męczył mnie rozmowami o naszym związku codziennie. Dopuszczam do siebie taką świadomość. Było mi przykro z tego powodu początkowo. Dwa dni później przeszło. Teraz zostały tylko wątpliwości.

Tak, było mi zbyt dobrze złośnico, bo pewnie o to Ci chodzi. Dopasował się do mnie aż za dobrze. Tak dobrze, że cały czas w głowie mi siedzi to, że zmieniłam go nie usiłując go zmieniać - ubrania, sposób zachowania, bardzo duża wrażliwość na moje nastroje, związana z zastanawianiem się co może powiedzieć, a czego nie powinien - choć wcale tego nie oczekiwałam.

Uważam, że nie masz racji N4VV. Nie oczekuję braku szacunku i ignorowania potrzeb. Wręcz przeciwnie. Chciałabym raczej kogoś o kogo mogę zabiegać, kogoś kogo głównym zainteresowaniem nie jestem ja sama. Doskonale zdaję sobie sprawę, że wina leży w moim nastawieniu, podobnie jak Ty nie widzę sposobu na "ratowanie sytuacji". Dlatego tu napisałam.

Mogłabym zaproponować mu spotkanie, pójść na nie z pozytywnym nastawieniem. Porozmawialibyśmy, może zrobili razem coś fajnego i pewnie miło spędzilibyśmy czas. Tylko że z mojej perspektywy to nie w porządku, bo dla mnie byłoby to tylko spędzenie razem czasu, testowanie czy kocham czy nie kocham (choć pewnie i tak nie doszłabym do żadnego wniosku). On z kolei myślałby, że to powrót i wszystko już będzie ok. Jednak co jeśli doszłabym do wniosku, że to nie jest to uczucie, że po prostu bardzo go lubię i cenię, ale to wszystko? Wówczas on znowu będzie miał poczucie, że jego nadzieje zostały zawiedzione, a jego uczucie podeptane. Bawienie się w ten sposób (kiedy nie jestem pewna co czuję i co jest właściwe) wydaje mi się szczeniackie i nieodpowiedzialne.

Ska
Bardzo dobrze zrobiłaś rozstając się z twoim chłopakiem.
A oto dwa niezależne uzasadnienia mojego zdania:
Sama byłam w podobnej sytuacji jak miałam 20 lat, tylko ja wytrzymałam z moim kilka miesięcy. Na początku byłam wniebowzięta, bo mój nosił mnie na rękach, był wpatrzony jak w obrazek, ja się też na początku starałam bardzo,szczególnie, iż byłam po toksycznym związku, w którym facet mnie nie szanował. Na początku była euforia, która przeszła szybko w stan stabilny, a po pewnym czasie zrozumiałam, iż tak naprawdę to ja do niego nic nie czuje głębszego i jego obecność w moim życiu coraz bardziej mnie złościła. Ochota na seks z mojej strony zmalała do zera, pojawiła się niechęć do jakiejkolwiek  bliskości. Pod koniec facet mnie tak irytował, że nie mogłam ścierpieć jego obecności. W końcu zostawiłam go, a on o strasznie to przeżył, ale ja mu tez powiedziałam, że na pewno znajdzie kogoś kto będzie miał mu dużo więcej do zaoferowania niż ja. Obecnie on jest już dawno żonaty, ja jestem sama, a to był jedyny mój chłopak, który naprawdę był zaangażowany w związek ze mną. Ale ja nigdy nie żałowałam rozstania. Szczególnie, iż 5 lat później poznałam swoja wielką miłość. I po mimo, iż związek nie przetrwał, jestem wdzięczna, że los dał mi szansę na bycie choć przez pewien czas z kimś z kim łączyła mnie prawdziwa bliskość, chemia i wielka namiętność. Prawda jest taka, że związek nawet z najlepszym partnerem jeśli go nie kochamy przeobraża się w koszmar i to dla obu stron. Jedna strona czuje się winna, że nie jest wstanie odwzajemnić uczuć, a ta druga, kończy z przekonaniem, że co by nie zrobiła to i tak nie jest wystarczająco dobra by zadowolić obiekt swoich uczuć. Poza tym zawsze istnieje zagrożenie, iż się spotka prawdziwą miłość mając już ułożone życie z niekochanym partnerem.

Druga historia.
Mam znajomego, który ma ukochaną żonę. Zabiega o nią, zaprasza na romantyczne kolacje, kupuje drogie prezenty, pomaga w czym może, troszczy się, zabiera w interesujące podróże. Poza tym jest atrakcyjny, inteligentny i sympatyczny. Co dostaje w zamian? Żona nie jest zainteresowana w ogóle spędzaniem z nim czasu, właściwe poza wspólnym podróżowaniem nic razem nie chce z nim robić, w ogóle nie okazuje mu czułości, nie powie mu nic dobrego, seks już dawno się skończył. Ostatnio żona nie miała nawet ochoty iść z nim na kolację w celu uczczenia 6 rocznicy ślubu. Do ślubu żona była zaangażowana, potem jej przeszło(ewidentnie to na ślubie jej zależało, a nie na nim).
Oboje są nieszczęśliwi choć pozornie uchodzą za zgraną parę,szczególnie, iż on spełnia wszystkie jej zachcianki. Tak naprawdę on jest strasznie samotny i na skraju depresji, a ona jest po prostu wygodna, choć w głębi duszy marzy o miłości.
Wpisz sobie do wyszukiwarki "nie kocham męża" i poczyta sobie historie kobiet, które wyszły za mąż bez miłości. Po kilku latach wspólne życie to dla niech męczarnia, wieczne udawanie i krzywdzenie partnera, którego się odrzuca.
Nie warto.
Twój chłopak nie kręci Cię nie dlatego, że jest uległy i dobry, tylko dlatego, że Cię nie kręci. I już. Na miłość nie ma algorytmu.

A w kórym miejscu napisała, że obecny nie ma własnego zdania czy potrzeb? Z tego, co zauważyłam napisała tylko, że bardzo ją kocha, stara się o nią, chce żeby była szczęsliwa i jest w związku z tym gotowy pójść na kompromis. Jednym słowem facet, który ma ją na samym szczycie listy priorytetów.

Zrobiłaś, jak uważasz, Ska, nikomu nic do tego, jeśli tak właśnie się czujesz, ok. Ale jeśli już pytasz o zdanie, to moje jest takie, że za jakiś czas założysz inny wątek, w którym będziesz utyskiwać na faceta, dla którego jest wiele rzeczy o wiele ważniejszych od ciebie, a ty nie wiesz jak przebić się na szczyt listy. Bo na początku jest fajnie - musisz się starać i w ogóle. Ale po kilku miesiącach bicia głową w sufit ci się znudzi. A tak w ogóle to mi to wszystko pachnie malkontenctwem.

A może to nie jest kwestia tego, że jest za dobry ani tego, że nie kochasz go zbyt mocno. Może po prostu czujesz się osaczona ponieważ nie jesteś pewna, czy jesteś gotowa na takie zobowiązanie (na resztę życia) i to nie konkretnie z nim, ale w ogóle. Mnie to się najbardziej rzuca w oczy. I to, że nie jesteś gotowa powiedzieć sobie -i autentycznie tego chcieć - "To jest facet mojego życia. Chcę się z nim zestarzeć". Piszesz, że nie chcesz brać za niego odpowiedzialności, nie chcesz, żeby się dla ciebie zmieniał, żeby się do ciebie dostosowywał nie dlatego, że drażni cię to samo w sobie, ale dlatego, że cię zobowiązuje - do wdzęczności, przyszłości, poświęceń? A ty, choć niekoniecznie chcesz być sama, wolałabyś mieć jeszcze drzwi i okna pootwierane. Albo przynajmniej świadomość, że są otwarte.

Ja się zgodzę z Szarlotkanagorąco, chociaż sama podjęłam inną decyzję. To znaczy, w niezupełnie takiej samej sytuacji. Wyszłam ze skrajnie toksycznego związku i z czasem, gdy coś zaczęło się dziać między przyjacielem a mną (a raczej z jego strony), zaczęłam wpadać w panikę, dlaczego czas mija, a ja nie czuję tego, co poczuć bardzo chciałam. Dlaczego człowiek dobry, odpowiedzialny, szczery, lojalny, dojrzały, z którym świetnie mi się rozmawia i spędza czas, nie pociąga mnie jako mężczyzna?
Z perspektywy czasu myślę, że przyczyną był po pierwsze - poprzedni związek. Miłość kojarzyła mi się z bardzo silnymi emocjami, również negatywnymi - ciągłą wielką tęsknotą, walką, zasługiwaniem... To sprawiło, że w atmosferze spokoju i szacunku nie potrafiłam się odnaleźć. Po drugie być może chciałam nowej relacji nieco za szybko -nie chodzi o czas, który obiektywnie upłynął pomiędzy jednym związkiem a drugim - raczej o gotowość psychiczną i emocjonalną, przepracowanie siebie, swoich ran i złych decyzji.
W każdym razie - ja nie zrezygnowałam, choć nie wymagałam od niego, by czekał na mnie. To była jego decyzja. Dziś jesteśmy małżeństwem, śmiem twierdzić, że szczęśliwym Kocham męża całą sobą, jest dla mnie pełnowartościowym przyjacielem, partnerem, kochankiem. Nie żałuję tego związku, nie wzdycham za wyobrażeniami, choć nie jestem w stanie powiedzieć, czy będziemy razem już zawsze. Nie wiem tego, zawirowania emocjonalne mogą się zdarzyć zawsze. Również w związku, który zaczyna się od tej wspomnianej wielkiej chemii (ta chemia z czasem ulatuje). Z pewnością musiałam popracować nad sobą i zaakceptować to uczucie, zupełnie inne, którym darzę męża (ale ono również jest dla mnie i dla niego miłością).
Natomiast - dlaczego zgadzam się z Szarlotką...Problem zatracania przez drugą osobę swojej osobowości w zabieganiu o nas jest bardzo istotny - bo przecież mamy kochać konkretną osobę, jej cechy, wady i zalety, to kim jest. Jeżeli to się rozmywa, nasze uczucia nie bardzo mają punkt odniesienia. Mojemu partnerowi zależy na mnie bardzo, ale nadal jest sobą - człowiekiem, który idzie ze mną przez życie, natomiast mną nie oddycha. Zgodzę się, że trudno szanować i kochać człowieka będącego bluszczem.
Ponadto, jeżeli jesteś Autorko w tym związku dla tego mężczyzny wszystkim, trzymanie go w niepewności takiej, iż on by z nadzieją słuchał każdego Twojego oddechu wypatrując oznak zakochania, krzywdziłoby i jego i Ciebie. To straszne - bardzo chcieć kochać, a nie móc... Straszne też być z osobą, która nie wie, czy kocha.
Bazując na moim przypadku, uważam, że związek zaczynający się w ten sposób nie musi być skazany na porażkę i krzywdę dla partnerów. Ale bardzo wiele zależy od całkowicie indywidualnych cech obojga, od ich podejścia, od doświadczeń, od natury i inteligencji emocjonalnej. Ryzyko tego, że się nie uda - jest, ale ono jest w każdej bliskiej relacji międzyludzkiej. Kochając "głęboko" również można zauroczyć się po latach kimś innym. Co się z tym zrobi jest już kwestią decyzji. A dla mnie ta początkowa chemia jest po prostu...chemią. Nie przedstawia sobą aż takiej wartości. Miłość i tak przychodzi z czasem. Miłość się buduje.
Co jest w tym wszystkim pewne - absolutnie nic na siłę.

Zauważyłem, iż nikt nie wie, na czym miłośc polega.
Natomiast niemal wszyscy wiedzą, na czym ona nie polega.
Dziwne.

Mogę się pochwalić że mój ojciec taki sam. Dobrym rozwiązaniem będzie psycholog, ale wiadomo że w dzisiejszych czasach to luksus. Myślę, że chodzi tu o dojrzałość emocjonalną. Polecam Integracja emocjonalna. Jak uwierzyć, że jesteś kochany i potrafisz kochać. Anna A. Terruwe, Conrad W. Baars

Teo: 24
N4VV Może Ty wiesz? Chętnie się wyedukuję w tym zakresie.

kendy i enya Nie zawsze, ale czasami czułam się osaczona. Na przykład kiedy dzwonił do mnie po kilka razy dziennie zapytać jak się czuję, czy nic się nie zmieniło, czy działo się coś ciekawego, itp. W końcu zaczęłam odbierać co dziesiąty telefon - wiem, to chamstwo, tylko że nie można tłumaczyć braku potrzeby tak częstego kontaktu (wystarczyłyby mi dwie rozmowy dziennie i kilka SMS-ów w tzw. "międzyczasie") w kółko co kilka dni.
Albo gdy pytał mnie o czym myślę, a już szczególnie kiedy ja zbywałam odpowiedź bo zastanawiałam się np. czy wszystko w pracy wykonałam poprawnie, jakie rzeczy jeszcze mam do zrobienia, albo myślałam o kimś kto mnie zirytował i jak powinnam się wobec tej osoby teraz zachowywać, jednym słowem: drobnostki. Drobnostki którymi nie czułam powodu się dzielić i w których rozwiązaniu w żaden sposób nie mógłby mi pomóc, a on dalej dopytywał i wiercił (zamiast najzwyczajniej odpuścić), a na koniec pytał co przed nim ukrywam.

Nie wiem czy ogólnie jestem, czy nie jestem gotowa na związek. Wyobrażam sobie jakoś rzeczy takie jak to jaką chciałabym mieć sukienkę ślubną, w jakiej przestrzeni miałoby się to odbyć, jakie grono ludzi, jak chciałabym mieszkać, jakiego podziału obowiązków się spodziewam, jakie powinny być zasady wychowywania potencjalnego kolejnego pokolenia itp. (chyba jak spora część populacji). Potrafię sobie wyobrazić siebie w związku. Potrzebuję jednak przestrzeni, miejsca żeby nie być ciągle z kimś. Nie wiem czy takie wyobrażenia oznaczają gotowość na bardziej zaangażowany związek. Prawdopodobnie nie. "Zwykły" związek polegający na spotykaniu się, miłym spędzaniem czasu i poświęcaniem sobie uwagi - raczej tak. Umiem chyba funkcjonować w takich związkach, żaden nie był krótszy niż 2 lata. Nie jestem pewna czy to odpowiada na pytanie...