obsesja po zdradzie

Cześć. Do Twojej krótkiej historii mam takie krótkie rady:
1. Według mnie dobrym rozwiązaniem byłoby po prostu udanie się do jakiegoś specjalisty- to nie jest żaden wstyd ani nic dziwnego, poniżającego, gorszącego itd. Możliwe, że on najzwyczajniej w świecie pomoże Ci inaczej spojrzeć na świat i na samą siebie.
2. "We własnym zakresie" proponuję poczytać, postudiować, pomyśleć, głęboko zastanowić się nad znaczeniem słów: kocham, miłość, zakochanie; ich prawdziwą definicją, znaczeniem i odpowiedzialnością jaką przedstawiają

...A ja mam nadzieję, że nie. Powiem szczerze, że nie spodziewałem się tego typu "porad" od 32-letniej kobiety, no ale... Wiesz, Katarzynka- to że Ty masz takie a nie inne (dla mnie zupełnie wypaczone, ale to tylko moje skromne zdanie) poglądy na temat seksualności, cielesności i uczuć (jak widać także i negatywnych) jakie z nimi wiążesz to nie oznacza, że masz udzielać porad ze swojego tylko poziomu poglądowego osobie, która ewidentnie jest w bardzo trudnej sytuacji psychicznej i nikt nie powiedział, że ona te Twoje poglądy podziela i raczej Twoje chęci w tym momencie na dobre jej nie wyjdą.

Słuchaj, Żanetka: Jasne i oczywiste jest, że na ten moment powinnaś zadbać przede wszystkim o siebie, o swoje zdrowie psychiczne i fizyczne, odpocząć, nawet poszukać pomocy u lekarza, a na amory przyjdzie jeszcze czas. Z tego, co wyczytałem to jesteś w tej chwili już z nowym partnerem. Ja bym proponował po prostu dla Twojego dobra i dobra waszego związku paradoksalnie zdystansować się trochę, w krótkiej rozmowie w miarę bez emocji powiedzieć, że Ty potrzebujesz czasu i odpoczynku, a nawet olać trochę tego faceta ( ale nie zrywać) i dać sobie czas na ogarnięcie bałaganu w Twojej głowie. Jeżeli ten obecny gość faktycznie czuje cokolwiek więcej niż tylko zadurzenie, jest w miarę ogarnięty i jesteś dla niego na prawdę ważną osobą, zależy mu, to on to zrozumie i poczeka a nawet będzie Cię mimo wszystko wspierał.

Skad ta diagnoza?

Tak jak pisze Dominisia, pierwszym krokiem jest psychiatra, z którym musisz pogadac. Tez niestety znam temat z bliska...

Dobrze dobrane leki sa w stanie wiele pomóc. Czasem to trwa, ale warto. Jest duza szansa, ze w koncu bedziesz w stanie normalnie funkcjonowac.

Dziękuje wam wszystkim za rady, niestety internet mi nawala i nie mam szans tutaj zaglądać .
Co do psychiatrów psychologów itp. to już przerabiałam wszystko, miałam taki okres,że nawet brałam psychotropy i czekałam na wolne miejsce w zakładzie psychiatrycznym, ale się nie doczekałam bo termin ważności skierowania mi minął (powiem Wam,że nawet się ciesze.). 
Tłumaczyłam mojemu obecnemu chłopakowi, że nie dam rady z nim być, bo już się meczę (przy okazji jego zamęczam), nie mam sił, myśli mnie zagnębiają i świruje... I gdy już zrywaliśmy z sobą on nagle stwierdza, że nie zostawi mnie samą tutaj, i tyle po zerwaniu. Miło naprawdę z jego strony, ale to mi wcale nie pomaga, bo jak z nim jestem wszędzie widzę zdrade z jego strony choć nigdy tego jeszcze nie zrobił. I tak źle się z tym czuję, że nie mogę być normalna jak każda dziewczyna, że nie potrafie docenić kogoś kto dla mnie wszystko po święcił, to naprawdę smutne

Co do mojej schizofrenii- nie wiem skąd ją mam, ale to chyba pozostałości po dzieciństwie. Miałam dużo akcji i po tej pory mam dotyczące nie wiem jak to nazwać... może zwidów, o! Ostatnio jakieś dwa dni temu leżałam na łóżku i nagle patrze firanka zaczęła się ruszać, znaczy element jej (tak supełek zawiązany na końcu firanki, hehe) i to tak bardzo gwałtownie jak huśtawka i nagle przestała sie ruszać, nie ruchoma była, i za chwile czuję jak ktoś mnie dotyka(to akurat mam codziennie), mówi do mnie, to naprawdę było straszne, widzę, czuję i słyszę osoby, rzeczy, których nie ma- to też przeszkadza mi w normalnym funkcjonowaniu.

Próbowałam odpocząć od tego związku, chciałam się przez jakiś czas z nim nie spotykać i wgl ale on nie chce tego.
Mieszkam na wsi, brak tu jest czegokolwiek, nawet sklepu spożywczego nie ma, dobrze, że chociaż autobusy jeżdżą...
Męka, męka ale co zrobić. Miałam nawet mieć lekarza w domu ale nic nie widzę go jakoś, zresztą był taki czas, że chcieli dać mnie do egzorcysty po podejrzewali opętanie, ze mną wgl jest długa historia, jak na swoje lata dużo złego przeszłam.

Właśnie czekam na tego psychiatrę, ale coś doczekać się nie mogę.

Miesiąc czekam ale później już tyle nie czekam na psychiatrę tylko umawiam się w ten sam dzień i idę. A np jak do psychologa z początku miałam to dość,że czekałam miesiąc to jeszcze miałam tylko raz w miesiącu i to nie jest nic warte(najlepsze jest to,że psycholog skierował mnie do psychiatry, bo nie był w stanie mi pomóc). Dlatego to mi nie pomaga .