Obsesja po zdradzie z przeszłości... Jak sobie poradzić?

Witaj płomyk33

pamiętaj, że 'aby być szczęsliwym nie wolno grzebać w pamięci'.
Myślę, że większość się ze mną zgodzi.

posłuchaj,nie warto też wychodzic za niego jesli nie bedziesz wstanie o tym nie myślec,terapia nie pomaga? ale nie możesz bez niego żyć,więc chyba więcej czasu musicie sobie dać i chodzić na tą terapię,biedactwo,a sypiał z tamta?

mariantonina nie mamy ustalonej daty ślubu. Nie jestem gotowa, aby ją ustalić. Dlatego pierwszy raz zwróciłam się do WAS o pomoc. Partner to wszystko rozumie, wiem, że obwinia się za wszystko, że to również go boli, aczkolwiek rozmowy na ten temat to już przeszłość, a ja zostałam z tym 'sama'. Terapia wspólna i jednoosobowe wizyty u psychologa nie dały rezultatu...

Wiem, że spał z nią raz (bynajmniej do jednorazowego występku się przyznał). Co prawda po alkoholu i w trakcie naszego któregoś krótkotrwałego rozstania, ale nie można tego niczym usprawiedliwiać.

Dodam jeszcze tyle, że samą zdradę fizyczną jakoś bym chyba zniosła... ale tu chodzi o poważną zdradę emocjonalną, a to boli mnie dużo bardziej...

Witam ponownie. Dziękuję za odpowiedzi, aczkolwiek nie zgodzę się z tym, że jeśli ktoś zdradził raz, zdradzi i kolejny. Tego się trzymam, nie mogę przekreślić tego człowieka bo jestem z nim po prostu szczęśliwa, jestem go pewna jak nikogo innego. Znamy się jak 'łyse konie'... akceptuje go w pełni. Nasza 'teraźniejszość' jest cudowna i pragnę się tego trzymać. Już dawno mogłam podjąć decyzję o rozstaniu, ale nie teraz kiedy jestem zaangażowana w ten związek na maksa... Tu chodzi tylko o mój problem, o problem mojego związku, który chcę mimo wszystko ratować. Możecie wypowiadać się w sposób jaki chcecie, krytykować mnie za moje decyzje, (każdy jest indywidualnością)...

Jeśli chodzi o zdradę to w moim przypadku była to raczej zdrada emocjonalna, nie fizyczna, co boli mnie dużo bardziej. Staram się pogodzić z przeszłością i szczerze powiem, że wylewając swoje lęki i obawy tutaj na forum czuję się dużo lepiej...

Proszę piszcie cokolwiek- każda myśl i słowa (jakie by nie były) są bardzo cenne. Traktuję to jak prywatną terapię sama z sobą...

Jeśli ktoś wie co to jest wybaczanie proszę o posty... Czym różni się wybaczenie od 'pamiętania' i 'zapominania'?...  Wydaje mi się, że nie da rady zapomnieć dosłownie.

Dokładnie zgadzam się z kolezanka. Ja miałam to samo!

Kobietko zostaw go iszukaj innego bo nigdy nie bedziesz miała spokoju, a po ślubie tylko jeszcze gorzej. Przykro mi ale wspomniosz moje słowo. Puki jeszcze nie za póżno zerwij z nim~! Trzymam kciuki

Witam koleżanki i dziękuję za posty.

Jestem pewna jego uczuć, jestem pewna, że jestem tylko ja... nasze życie naprawde wygląda dobrze, a co najważniejsze on bardzo dobrze mnie traktuje i czuję się przy nim cudownie. Nasz związek (bez niej) trwa trzy lata... myślę, że po takim czasie mogłabym coś wyczuć, choćby w jego zachowaniu, dlatego nie chcę rezygnować z mojego osobistego szczęścia przez moje chore myśli z przeszłości... Myślę, że oboje ciężko pracowaliśmy na ten związek przez te trzy lata. Byłam świadoma w co się pakuje- znałam całą historię za każdym razem kiedy decydowałam się na powrót... (mój wybór)...

Jeśli chodzi o fakt, że się znamy jak łyse konie- chodzi mi o teraźniejszość. Oczywiście nie znałam go na tyle dobrze kiedy zaczynaliśmy ze sobą być... wracałam do niego za każdym razem z myślą, że on o niej zapomni i za każdym razem czułam jej 'obecność' z nami i akceptowałam to... (obsesja).
Teraz przez te 3 lata jest zupełnie inaczej, oboje dojrzaliśmy, może zrozumieliśmy życie, wartości i priorytety i szczerze mogę uznać go za partnera na dobre i na złe pomijając przeszłe krzywdy. Próbuję oddzielić je wielką grubą kreską. Nie wiem czy można łatwo zrezygnować z miłości mając ją w garści przez przeszłość... Może inaczej z tym walczyć? Boję się rozmawiać z partnerem o przeszłości żeby niczego nie zepsuć...

Właśnie dlatego się do Was odezwałam;) Dziękuję Wam wszystkim, to dla mnie bardzo ważne;) Z nikim bliskim nie rozmawiam o tym odkąd historia została 'zamknięta'... tylko w mojej głowie jest otwarta...

A moja przyjaciółka powtarza 'taka miłość się nie zdarza'... zna dobrze i mnie i mojego partnera od szkolnych lat.
Niestety nie mogę wyżalić się jej w cztery oczy bo dzieli nas obecnie 400km... dlatego czasem fajnie jest odezwać się na forum, wygadać się bądź prosić o radę doświadczonych, czy mniej doświadczonych życiem osób. Każda wskazówka jest cenna...

Ja tą historię widzę tak [dodam, że oczami zdradzonej kobiety]:

1.Związek z Toba
2.Poznał inną
3.Zdradzał Cię [mniejsza o to czy emocjonalnie czy fizycznie]
4.Rozstanie
5.Powrót [dlaczego? czyżby tamta mając faceta go pogoniła?]
6.Zdradzał Cię [czyżby tamtej się odwidziało?]
7.Rozstanie
8.Powrót[jest z Toba i dalej utrzymuje kontakt z tamta]
9.Zdradził Cię
10.Rozstanie
11.Powrót [ te wszystkie powroty wyglądają tak, jakby ona nagle miała dość romansu i go wywalała, a on potulnie wracał do Ciebie bo wiedział, że i tak go przyjmiesz]

I tak przez 8 lat. Nie mówcie mi więc, że facet zrozumiał, że ją skrzywdził i że więcej tego nie zrobi. Krzywdził ją cyklicznie, nawet jak wracał do autorki to nadal utrzymywał znajomość z sąsiadką, kasował wiadomości od niej! Nie interesowało go to czy autorkę to boli. Przez 8 lat ją zdradzał i co? Teraz nagle przestanie? Ustabilizował się i znormalniał? Niemożliwe.

Co do zapominania to miałam identyczną sytuację z eks - na początku były dwuznaczne tekściki do koleżaneczek, buziaczki, całuski, przytulasy - smsy, gg, etc. Ich korespondencja łamała wszelkie granice przyzwoitości. Też przepraszał, wracał mówił, że kocha, też planowaliśmy ślub, też wiele razy rozchodziliśmy się i wracaliśmy do siebie. Zawsze tłumaczył, że on tak z nimi żartuje, że ma taką naturę kobieciarza, że lubi "podrażnić się z koleżankami. I tak się drażnił, że w końcu mnie zdradził, też skomlał, błagał o drugą szansę, też z kwiatami, na kolanach, łzy w oczach, etc. Na szczęście [dzieki Bogu za rozsądek!] wywaliłam go na zbity pysk i teraz ma jakąs inną kobietę [od rozstania minelo 2,5roku], która żali się naszym wspólnym znajomym, że już dwa razy ją zdradził, a ona kocha i nie umie odejść. Tacy ludzie się nie zmieniają.

EDIT:

A co do Twojej obsesji - to rozumiem Cię w 100% - miałam identycznie.

Jak widziałam/słyszałam imię[nieważne czy w TV czy na uliczy czy od niego] dziewczyny z którymi chodził na piwka i wymieniał się dwuznacznymi wiadomościami to dostawałam białej gorączki, analizowałam czy on właśnie widząc ja czy słysząc gdzieś jej imię, własnie o niej myśli? Ba! zastanawiałam się co ona myśli o nim. Jedna z nich pracowała w pizzeri mimo, że tylko miesiąc to moja noga nigdy już w owej pizzeri nie postała, do dziś nienawidzę imienia Monika, Magda, Natalia, Karolina mimo, że już z nim nie jestem, ale nadal siedzi we mnie obrzydzenie. Wielokrotnie jeszcze będąc z nim w związku marzyłam, żeby dostać amnezji, nie pamietać tego wszystkiego, żebym mogła normalnie żyć, a nie szukać podtekstów w każdej sytuacji, widząc dziewczynę podobną, o tym samym imieniu.. To była mordęga - do czasu zdrady - 3lata męczyłam się z tymi myślami i dopiero jakiś czas po roztaniu się z tego wyzwoliłam, ulżyło mi kiedy przestałam z nim być, wtedy poczułam się taki jakby spadł ze mnie wielki ciężar, dopiero wtedy poczułam się wolna. Ja nie umiałam zapomnieć w trakcie związku i uważam to za niemożliwe.

Czy faktycznie jest z tobą bo tak mu wygodnie czy to milość - nie mnie oceniać bo nie znam was -ale faktem jest że byłam za młodych lat w związku podobnym do twojego rozstania i powroty przez 3 lata (w trakcie rozstań on inne kobiety) i powiem ci szczerze że po 3 latach sama jak i przez rozmowę z przyjaciółmi uświadomilam sobie że ja jestem dla niego jak koło ratunkowe w momencie gdy jest sam i jest mu to wygodne i na szczęście zakończyłam to wreszcie całkowicie i poznałam wtedy milość mojego życia (mojego męża) i dopiero wtedy miałam porównanie jak zachowuje się naprawde zakochany facet. To tylko taki przykład ale daje do zastanowienia. A co do zazdrości ja byłam na poczatku małżeństwa o byłe mojego męża ale uswiadomiłam sobie że jest to spowodowane moją niską samooceną - strachem że pone były lepsze, ładniejsze niż ja i w momencie gdy zaczęłam pracować nad sobą i zmieniać się moja zazdrośc z obsesyjnej przerodziła się w normalną delikatną tak jak to powinno wyglądać. Jeśli będziesz pewna siebie, świadoma swej wartości to żadna flądra z jego przeszlości nie będzie już twoją obsesją bo ty jesteś od nich lepsza i to musisz sobie uswiadomić.

A ja wierze w to że ludzie się zmieniają , wiem również jak ciężko odbudować stracone zaufanie ale uważam że z czasem jest to możliwe.
Pisałaś że byliście na terapii razem i mimo to nie dało to żadnych rezultatów problem w tym że to ty masz problem z własnymi uczuciami i na początku sama powinnaś się określić. W tym przypadku dobrze by było gdybyś sama zaczęła chodzić do psychologa który pomógł by ci pogodzić się z przeszłością. Mówisz że go kochasz a jednak się wahasz ciągły strach dominuje w twoim życiu wybaczyć nie znaczy powiedzieć że się wybacza.  Jeśli zależy ci na tym związku spróbuj to ratować w taki sposób może również się okazać że nie będziesz umiała tego udźwignąć ale to chyba lepiej przekonać się o tym teraz.

wybacz ..ale nie wierzę ci że jesteś tylko w tym jednym przypadku zazdrosna..
i co z tego że on miał 19 lat a ona 26? a cóż znaczy taka ró,znica...niestety my kobiety zawsze potrafimy faceta usprawiedliwic...bo..kochamy i patrzymy przez zupełnie inne ,,czarodziejskie'' okulary na nich...

Chciałas od nas własciwie czego? potwierdzenia że to był jednorazowy wybryk?
nikt ci tego nie potwierdzi...kiedys kłamał i to dosyć długo-patrząc ci w oczy...to ty musisz podjąć decyzję...
czy tak jak teraz te wątpliwości nie bedą w Tobie narastały...

Piszę, bo jestem wściekła, rozżalona, zdołowana...

Przeprowadzamy się z partnerem w inne miejsce i podczas pakowania i porządków w ówczesnym mieszkaniu natknęłam się wśród rzeczy mojego partnera na płytę z jej imieniem.... [kołatanie serca i przeraźliwy strach] !!! Czym prędzej ją wrzuciłam w kompa i okazało się, że to płyta z ich zdjęciami...... Poczułam się zdradzona ponownie Nie wiem czy celowo trzymał tę płytę, czy zwyczajnie o niej zapomniał ?! Może to dziecinne- zwykła płyta, stare zdjęcia... a jednak co ona robi w naszym domu?! Rzuciłam wszystko i przyjechałam do rodziców... Muszę wszystko przemyśleć... poskładać... już teraz wiem, że ta obsesja doprowadza do choroby... boję się tego, boje się tego życia, boję się, że kiedyś spotkam 'ją' w mojej szafie...

(???!!!)

Witaj fenix. Nie wiem czy przeczytałaś mój post, mój pierwszy wpis tj. moją historię. Wiem, że pamiątki takie jak zdjęcia czy liściki to nic złego, ale nie w tym przypadku. On zdradził mnie z ową 'panią' ze zdjęć i ciągnęło się to cyklicznie. Sama porada psychologa mówiła, aby pozbyć się tego co przypomina przeszłość z tym związaną. Możliwe, że to przeoczył, albo zrobił to celowo (zostawił sobie po niej pamiątkę)... Zabolało poraz kolejny. Nie wmawiam mu zdrady, już nawet o tym nie mówimy. To moja psychika mnie męczy, wiele mi się z tym kojarzy, wiele mi przypomina. Teraz to... Nie wiem czy potrafię żyć z taką chorą wyobraźnią w tym związku. Ranię siebie a prędzej czy później zranię Go, Nas jako parę. Póki co odpoczywam od tego domu, od Niego. Nie wiem czy dobrze robię. Sama muszę się podnieść, aby iść dalej.

Witaj zazdrosc. Nie wiem czy jestem gotowa zrezygnować z Niego, nie wiem też czy jestem na tyle silna, aby ciągle w tym tkwić. Nie wiem nic. Jestem rozdarta. Nie umiem ułożyć naszego życia, aby 'żyć'.

Pracuje na moje zaufanie- tj- Nasz związek się zmienił, jest bardziej dojrzały, on ma w końcu określone cele, nie daje powodów do zazdrości, jest dobry, stara się, dużo rozmawiamy. Kiedyś, gdy wracał było mu wszystko jedno, a ja byłam bo kochałam, dlatego teraz czuję te zmiany tak mocno. Trwa to już 3 lata i chyba czułam się pewnie (piszę chyba) bo już niczego nie jestem pewna. Boję się sama siebie, tych chorych przeszywających myśli, już teraz wywołujących łzy po owym wczorajszym wydarzeniu... Niby nic- dla mnie to za wiele....

zrob sobie testy http://www.kobieceserca.pl/psychotesty.html

Czytalam wszystkie Twoje wpisy.
Wybralam tylko to co niechcacy odslanialo prawde o Waszym zwiazku.
Uwazam, ze manipulowanie partnerem polegajace na zatajaniu prawdy, odgrywaniu szopki z wybaczeniem to zabojstwo na Tobie samej.
To jest Twoje zycie i najlepiej zeby wszystko bylo klarowne.
On zrobil Ci krzywde. Mozna go tlumaczyc wiekiem, hormonami etc. Skoro teraz jest juz dojrzaly to chyba zrozumial wreszcie krzywde jaka Ci wyrzadzil... a jesli kocha to dolozy staran by odzyskac utracone zaufanie.
Drazni mnie jak ktos domaga sie wybaczenia z powodu niedojrzalosci zwiazanej z wiekiem... ok! mozesz wybaczyc ale nie mozesz zabronic mu ponoszenia konsekwencji niedojrzalych czynow.
Bo to tak jakby nadal byl dzieckiem, ktore nie ponosi za nic konsekwencji.
Poazwol mu ponosic konsekwencje. Kobiety kwoki czesto chronia partnerow przed konsekwencjami ich czynow i nie okazuja swego cierpienia i poswiecenia, zeby tylko ochronic "jajo"

Pamieci nie da sie zresetowac... choc podobno elektrowstrzasy moga wiele zdzialac

Czy bylo miedzy Wami ustalone, ze on ma pozbyc sie wszystkich pamiatek, i on to zaakceptowal?
Jesli tak, to znaczy, ze Cie znow oszukal.

Czy dobrze zrozumialam, ze jego cudownosc polega na tym, ze jest przecietnie-normalny?

Zazdrosc nie rozumiesz mojego przekazu. Ja nie odgrywam szopki z wybaczaniem- ja wybaczyłam, bo jednak jestem z nim. Ja nie zapomniałam, bo się nie da- o to chodzi i tylko o to. Powtarzam również poraz kolejny, że ponosił konsekwencje (terapie, psycholog, wypominanie, osądzanie go, zmiany nastroju i moja niepewność). uwierz mi, że się 'działo' i on to również przeżywał. Jesteśmy razem, czasami moja obsesja znikała, ale ostatnio znowu się pojawiła sama z siebie z nasiloną siłą... niby już wracaliśmy do normalności, oboje wierzyliśmy, że to już 'za nami', a tu nagle 'klops'.
Tak, było ustalone, że pozbywa się wszystkiego co jest z nią związane. Było tego sporo. Znalazłam płytę, popłakałam się jak małe dziecko i uciekłam. Może jestem tchórzem, może boję sie prawdy, może sama sobie coś wyimaginowałam. Jestem zwolenniczką 'rozmów' na spokojnie, bez zbędnych emocji dlatego jeszcze z nim nie rozmawiałam, choć nalega, tłumaczy. A jego cudowność polega na tym, że dla mnie jest 'inny niż inni', a dla innych jest 'przeciętnie normalny'.
fenix i o to właśnie chodzi- znowu ta pieprz*** niepewność. Może histeryzuję, ale to mój problem, mój indywidualny, dla mnie poważny, dla innych błachy- 'skoro inni żyją bez rąk, to nie znaczy, że mamy bagatelizować grypę'.
Pozdrawiam

Nie zgodzę się z ZAZDROSCIA. Nie koniecznie partner Cię oszukał w sprawie tych zdjęć. Możliwe, że rzeczywiście o płycie zapomniał, bądź gdzieś się zawieruszyła... Przecież sama napisałaś, że było tego sporo i nie był by na tyle 'głupi' żyjąc i mieszkając z Tobą żeby w waszym wspólnym mieszkaniu trzymać sobie pamiatkę z jej zdjęciami. gdyby bardzo chciał coś takiego zachować zapewne trzymałby płytę w innym miejscu... Nie zadręczaj się chorymi myślami. Opowiedz mu o wszystkim i żyj! Żyj i nie trać czasu na zamartwianie się. Otwórz się na problem, krzycz, mów o tym głośno, a z czasem będzie mijać. Jedni uporają się z takim problemem w miesiąc, rok, dwa... Tobie widocznie potrzeba więcej czasu, a partner powinien to zrozumieć i być, być mimo wszystko. Nie poddawaj się, walcz o swoje. Decyzja należy do Ciebie, Twoje życie, Twoje szczęście. W życiu spotka nas jeszcze wiele zakrętów, ale nie chodzi o to aby chodzić na skróty bo mozna przeoczyć to co naprawdę ważne. Życzę powodzenia.

'skoro inni żyją bez rąk, to nie znaczy, że mamy bagatelizować grypę'  i moje ulubione powiedzenie

Płomyku, a czy jak już ta płyta zniknie to się uspokoisz? Nie sadzę, bo tamta dziewczyna pozostanie w Jego pamięci, a ty bezustannie bedziesz tropic jej ślady w kazdym Jego słowie i wyrazie twarzy. Dręczyć cie będą pytania o Jego sny! To się może nigdy nie skończyć, bo nikt nie da ci pewności, że On NA PEWNO nie zdradzi, że NA PEWNO wszystko bedzie dobrze. Nie ma nawet gwarancji, że dożyjesz jutra! Co w związku z tym? Nie angażować się, bo może nie warto? Nie cieszyć się milością, bo może nas zawieść? Nie planowac przyszłości, bo może jej nie być? To oczywiste, że wszystko to może się stać, pozostaje tylko UFAĆ, że się nie stanie i zyć pełnią życia mimo bolesnej swiadomości że jest kruche, a ludzie ułomni.

Pełnia życia to pełnia, całość, wszystko! A więc gotowość do  przezywania radości, miłości i tych wszystkich uczuć, ktore nas uskrzydlają, ale też  gotowość na cierpienie i klęskę. Chodzi o to by nie unikać pierwszych bo są te drugie i UFAĆ, że tych pierwszych będzie więcej niz drugich.
To nie chodzi o to Płomyku, ze masz ufac swojemu partnerowi, skoro nie ufasz. Chodzi o to, żebyś zaufała sobie, dała prawo do wszystkiego co czujesz i uwierzyła, że to co czujesz jest w porządku! Żebyś dała sobie prawo do wyrażania siebie w PEŁNI, bo to co czujesz nie jest wstydliwe ani irracjonalne, jest NORMALNE. Więc jeśli boli, to krzycz głośno, bo masz do tego prawo. Jeśli nie ufasz partnerowi, wyraź to, nie bój się, nie udawaj, że nie czujesz tego co czujesz. Jaki to może mieć skutek? Różny! Rózny, w zależności od formatu twojego partnera i głębi jego zaangażowania oraz od twojej gotowości do prawdziwego wybaczenia.  Ktos tu napisał, że mu wybaczyłaś, bo przeciez z nim jesteś, ale to nie prawda.  Oboje musicie zmierzyć się ze swoimi lękami i ograniczeniami. To was zbliży, albo......rozdzieli na dobre.

I jak tam płomyczku po terapii?

myślę że mój problem będzie pasował do tego tematu....
mam problem z zaufaniem a czasami wydaje mi sie że to jakas choroba.chodziłam z chłopakiem rok i byłam  taka zakochana że nie zauważałam tego co wokół mnie się dzieje... to był cudowny rok. wielka miłość, uczucia, namiętność, plany, czekanie.... puki był w Polsce było idealnie. częste spotkania, imprezy, wesela rodzinne, smsowanie i dzwonienie prawie cały dzień.... na sam koniec jego łzy że musi mnie tutaj zostawić w Polsce a on musi wyjechać na 4 mies zarabiać we Włoszech. mieliśmy plany na przyszłośc...kasa była potrzebna. potem dzwonił tylko raz na tydz- wiadomo koszty z zagranicy do Polski sa duże....
minęło 4 mies a spadł pech na mnie .... chłopak zerwał - pretekst że musi sie wyszaleć... ja znów poczucie oszukanej i wystawionej. do głowy mi nie przychodziło ze ten chłopak który płakał jak dziecko przed wyjazdem mógł ze mną zerwać....zaczęłam wypytywać. czemu? jak? dlaczego? odpowiedź- Już Cię nie kocham....ja łzy, ból....myślę świat mi się zawalił. przez mies łudziłam się a może jednak wróci... po mies słyszę że ma inna kobietę... ja wtedy staje sie wrakiem....czuje że nic nie ma sensu, nie chcę go znać...
trafiają się ludzie którzy co jakis czas opowiadają szczegóły z Włoch,że on tam mnie zradzał co tam wyprawiał itp.... poczułam że go nienawidzę....że nienawidzę facetów. staję się feministką....on koontynuje wielką nową miłośc z kobietą która tam z nim pracowała.... jestem sama , chcę odpoczać. faceci jak szaleni nie dają mi spokoju... co trochu jakiś do mnie " startuje". ja wszystkich odpycham więc nazywają mnie PANI NIEDOSTĘPNA. nikt nie rozumie mnie.... jedynie mama mówi że to za wcześnie na nowego chłopaka... ja czuje identycznie... mija pół roku... czasami jak przypomne sobie o byłym lecą mi łzy ale czuję że już czas że jestem gotowa miec kogos... i trafia się. fajny facet ... ale jest problem ja mu nie ufam.... na każdym kroku wydaje mi sie że to że nie ma czasu to ze juz do innej jezdzi, że jak nie ma jak się spotkac to że nie chce mu się... on dobrze wie co przeżyłam , mówi ze na zaufanie trzeba poczekać... ciągle powtarza żebym sie nie denerwowała....mianął już mies odkąd się spotykamy a ja nadal nie umiem zaufać. czy to normalne?????