Chlopakowi nie śpieszy się do pracy

Ze wie że musi iśc do pracy, wie ze mu nie będą nie wiadomo jak długo dawać. Jemu rodzice tez truja zeby i sie obronił i szukał pracy. Po prostu wie ze musi, ze powinien a i tak nie idzie. A co do fizycznej pracy to nie bedzie pracowac- tak mówił, chyba nie rozumie ze czasem trzeba od czegos zaczac. A jak pytam co trzeba robić żeby poszedł do pracy to sie nie odzywa...

A teraz nic. Pije w niektóre weekendy. No i niby pisze prace ale cieżko mu to idzie. Właśnie nie ma konkretnej wymówki. Tez myślę ze muszą go odciąć kase. W wakacje miedzy rokiem akademickim to tez raczej piwko i prace jakies w domu nic wiecej. Ale deneruje mnie tez ze ma wymagania ze fizyczna nie, az sie boje pytać czy o wysokość płacy tez ma takie wymagania

Jesli tak, to nie wyglada to dobrze. Chyba przydaloby sie jakies ultimatum - albo sie bierze do roboty, albo adieu. Namawianie i przekonywanie "po dobroci" odnosi chyba odwrotny skutek, - chlopakowi sie wydaje, ze łaskę robi...

Powodzenia.

tajemnicza, samo straszenie niestety nie wystarczy To latwo mozna wyczuc i dalej sobie bimbac.

Wspolczuje Ci, ale trudno mi Cie zrozumiec - taka sytuacje trudno tolerowac. Podziałaj. I jeszcze - co Cie przy nim trzyma? Jakie ma plusy?

eljola, tez o Ferdku pomyslalam...

hm... moim zdaniem oboje musicie coś znaleźć.. kto szuka ten znajduje.

Jak rozumiem jego rodzina Ci teraz pomaga finansowo?
Porozmawiaj z nim jak Ty to widzisz. On może myśleć że nie musi pracować skoro utrzymują go rodzice, potem będziesz utrzymywała Ty- z wdzięczności za pomoc rodziców.. i w ten sposób Twoje najlepsze lata stracisz na odwdzięczanie się leniowi .. eh
Wychowania nie zmienisz - a On został wychowany wg zasady "mi się należy"..

Ehh, mnie by strzeliło z takim facetem. Brzmi jak Ferdek Kiepski naprawdę, wymagania ma a do zaoferowania niewiele. Myślę, że na takie coś pomaga tylko odcięcie od kurka z kasą. Jak nie będzie miała za co pójść na piwo i z czego sobie zrobić kanapkę to może mu się priorytety zmienią.

Jako ze jestem osoba samodzielnie utrzymujaca sie od 17 roku zycia (rodfzice czasem pomagaja ale nie na zasadzie utrzymywania mnie, tylko raczej cos na kszatl pienieznych prezentow na urodziny czy swieta) nie rozumiem kompletnie takich ludzi, ja bylam jednoczesnie na dwoch kierunkach, pisalam 2 prace mgr i jakos nie uniemozliwialo mi to pracy chocby na 3/4 etatu, no ale kase na pokoj i jedzenie mialam a obie prace napisane i obronione, wez go kopnij na rozped bo ta dzisiejsza niesamodzielnosc ludzi grubo po 20 mnie rpzeraza, on tak zawsze bedzie ze wszystkim zwlekal bo to taki typ, mam takiego bylego i nadal siedzi w domu lapie tylko pojedyncze zlecenia zeby miec jakies 700zl na oplate za pokoj i jedzenie a reszte ciagnie dalej od rodzicow, tacy ludzie sie nie zmeiniaja...

Oj kochana... Uciekaj gdzie pieprz rośnie póki jeszcze możesz. Mi się takie coś w głowie nie mieści, jestem w szoku że jesteście tyle lat razem. Ja bym brała na Twoim miejscu nogi za pas, póki przyjdzie mi całą rodzinę utrzymywać.

No na pewno szczytem marzeń dla każdej jest wyjść za mąż za życiową niedorajdę. Na razie żyją rodzice, to będą im pomagać, ale wieczni nie będą.
Jak ktoś nie chce pracować to zrobi wszystko by tego dokonać.
mam koleżankę, ktora nie chciała być sama, dwoi się i troi, bo mąż czasem musi dostać na piwo, zapalić. Sorry, wolałabym być sama po 50, albo nie, kupiłabym se psa i kota, mógłby być wielki, tańsze w utrzymaniu niż Ferdynand Kiepski.

Moja rada ty znajdziesz pracę a on niech robi w domu jak wrócisz niech robi ci masaż stóp kawę i wszystko

Ale niektórym się w życiu powodzi - dwoje dorosłych, wykształconych, młodych ludzi ... bezrobotnie zyjących za kaskę rodziców.

Wybacz tajemnicza, że tak pisze, ale jakos pojąc tego nie mogę. Ja 3/4 studiów pracowałam dorywczo, żeby mieć swoja kasę, potem od rodziców już nie brałam nic ... Mnie byłoby wstyd żyć na utrzymanu rodziców chłopaka. Z drugiej też strony, każesz chłopakowi znaleźć jakąkolwiek pracę, choćby fizyczna, a sama pracy nie masz.
Ktoś dobrze napisał - "mi się należy" - po co chłopak pójdzie do pracy, jak na piwko jest, komp z internetem jest, jedzenie jest - czegóż chcieć więcej. Ojjj więcej ambicji by się przydało obojgu.

W przypadku gdy ludzie są młodzi, kształcą się, nie można wymagać, by facet szedł i pracował, jeśli nie chce. Wymagania zaczyna się od siebie - ja pracuję, ja zarabiam, więc liczę na to, łatwiej nam będzie jak i ktoś zarabia.
Praca fizyczna - myślę, że to dość ważna kwestia, bo jednak uczy charakteru i dla mężczyzn niezbędna. Niedawno wymieniałem coś naprawiałem w kobiecym aucie - podjąłem się tego, spędziłem 2 godziny i zrobiłem, nie mogłem nie podjąć, nie mogłem w trakcie powiedzieć - mnie bolą palce, ja nie wiem jak, jak już nie chcę... Po prostu pewne rzeczy się musi zrobić. No, gdy kobieta jest w ciąży i ma po uszy jej to nie powie - zabierajcie ten brzuch ode mnie, ja już nie chcę, to nie fajne, a w ogóle to przytyłam....

wiesz, ja się z tobą zgodzę połowicznie... to dobrze, że autorka szuka pracy, jednakże dla mnie osobiście, to nie do pomyślenia, żeby mieli mnie utrzymywać rodzice partnera, zwłaszcza, że ma to miejsce od dłuższego czasu - bo ja wiem? miesięcy? może lat?! sorry... jedno i drugie to pijawki, współczuję tym rodzicom najbardziej...

Autorka tu podkreślała, że tych pieniędzy nie dawali im rodzice bezpośrednio, tylko on ją utrzymuje z własnych oszczędności... ja się pytam: jakich? skoro nigdy w życiu ten chłopak ponoć nie pracował. Kasa pewnie z urodzin, imienin, albo co miesięcznych przelewów przez cały okres studiów, czyt. od rodziców.

koleżanka pisała, że się w czerwcu obroniła. Od czerwca minęło 4 miesiące. W 4 miesiące można szukać pracy a w międzyczasie pracować w kanjpie na ogórdkach, w telemarketingu (chyba nie można znaleźć łatwiej pracy niż w call center - przyjmują praktycznie wszystkich po studiach). Więc takie bajki to my a nie nam.

Też niedawno (2 lata temu) skończylam studia i wiem, że jak się chce, to pracę można znaleźć bardzo szybko. A na szukaniu pracy w zawodzie można i całe życie spędzić.

Ja pracowałam i na wakacjach jeździłam za granice, dorywcza praca tez była. Na rachunki On mi pożyczył 2 razy, wcześniej miałam swoje. Oszczędności miał z urodzin, z tego co dostał kase i nie wydał.
A co do mojej wczorajszej rozmowy o prace to jeszcze nie mam odpowiedzi. Fakt nie szukałam pracy jako kelnerka-przyznam się bez bicia. Bo chociaż w małym stopniu chciałabym pracowac w zawodzie, choc i tak poskłądałam CV na przeróżne stanowiska m.in callcenter.
Dzięki dziewczyny za rady.
A i był postęp wysłał CV i zaczął pisac prace:D

Powiedz, żeby wysłał chociaż 1-2 dziennie, to 30 minut roboty maks (najwięcej wiadomo - szukanie ) a póki nie pracuje, to niech chociaż przejmie większość obowiązków domowych..