Jak postąpić? Ona chce kariery...

Pracę ma taką, że zarządza ludźmi, awans oznacza, że jeździ po sklepach w tygodniu i sprawdza jak one prosperują, jak pracują pracownicy. To oznacza, że jedynie weekendy w domu. Awans, prestiż, większe pieniądze wiadomo, ale jak utrzymać związek nie widząc kogoś w sumie? Czy to realne?

Leni, to jest tak, że Ona chce mieć wszystko - faceta, super pracę i rodzinę. Zaproponowałem mieszkanie u mnie, niestety póki nie będę zarabiał 10 tys. mcznie to niemożliwe. Tak usłyszałem.
Ja wiem czego chcę, ale też nie mogę stawać na drodze do kariery i pieniędzy

Remi, dla mnie ludzie , którzy na pierwszym miejscu stawiają pieniądze i to dla nich jest najwyższa wartość, są tak na prawdę bez wartości. tyle, takie jest moje zdanie i na Twoim miejscu dobrze bym się zastanowiła nad kolejnym ruchem. Mam 52 lata i furę doświadczenia życiowego chociaż nadal popełniam błędy.

Powiedziała, że jak 10 tys. nie będę zarabiał to nie zamieszka ze mną u mnie. To fakt. Lenka tak to jest, może dlatego że to kwota nierealna, bo ona chce bym mieszkał u niej, bo ma pracę u siebie, bo większe miasto...
Leni- masz doświadczenie, ja też. Mam uczucie do tej osoby duże i chcę jak najlepiej, mi nie zależy aż tak by stawiać na swoim, ale zależy by za rok, 2 lata nie siedzieć w pustym domu cały tydzień i czekać, bo może ona zjedzie na weekend. Na co mi wtedy pieniądze jak będę sam? Na sprzątanie domu?

Przyznam, że nie rozumiem o co chodzi z tymi 10 tys... przykro mi ale to nawet brzmi jak szantaż: "zarabiaj więcej bo jak nie to odejdę"..
Mieszkasz tak daleko od niej, że dojazd do Ciebie będzie ją tyle kosztował?

Przecież niezależnie od tego gdzie zamieszkacie - nic to nie zmieni w Twojej finansowej sytuacji (może wyjść nawet na minus, jeśli Twoja połówka ma tendencje do wydawania kasy).
Skoro i tak jeździ po kraju w ramach pracy - a razem będziecie tylko w weekendy, to dlaczego nie chce zamieszkać z Tobą..? Nie chce Cię widywać?
Co mówi jak ją o to pytasz?

Dla porządku:
Ty nie chcesz/możesz zamieszkać w Jej mieście? Nie możesz tam znaleźć odpowiedniej/identycznej pracy?
Ona nie chce zamieszkać z Tobą gdy nie będziesz miał co miesiąc 10+ tys? Rozumiem, mniejsze miasto, mniejsze możliwości ale jeśli jeździ po kraju to co za różnica gdzie jest centrala firmy a gdzie Ona mieszka?
Gdyby zamieszkała u Ciebie to by tylko leżała i pachniała?

Taki rodzaj pracy nie jest dobry dla żadnego związku.

Ja jestem emocjonalnie i uczuciowo zaangażowany, więc trudno mi tym bardziej.
Alfa - obecnie to ja jeżdzę po kraju raz na miesiąc. Jeśli się przeprowadzę, to będę na miejscu i ona liczy że będą częstsze spotkania, ale na moje to będzie rzadziej. Ona ma pracę, że weekendy pracuje, a ja w tygodniu, to ciężko się spotkać. Jeśli dojdą wyjazdy jej, ten awans to tak naprawdę ja zostanę sam w domu przez tydzień, ona zjedzie happy na weekend i ma być super. Ale dla mnie to nie to, bo chcę jak najczęściej i to początek w sumie związku, dopiero rok minie. Ona nie chce mieszkać u mnie, bo ma bliżej do pracy obecnie o jakieś 10 km, bo nie zarabiam owe 10 tys., bo jej przyszłość to jej miasto...
Leni - co przemyśleć by nie żałować? Trudno jak zależy podejść obiektywnie

Wiem, że Ona zdolna, ambitna. Nie mogę być jakiś hamulcowy

Oczywiście, że kariera! Kiedy, jak nie teraz, gdy nie ma żadnych zobowiązań? Ty nie jesteś dzieckiem, żebyś nie potrafił się zając sobą i nie umiał wypełnić czasu.

Z pewnością i tak nie będzie pracować do końca życia na tym stanowisku, to tylko kolejny szczebelek. Jaki jest sens i właściwie dlaczego w ogóle wpadł ci do głowy pomysł, że ma ryzykować swoją przyszłość dla ciebie? Teraz zrezygnuje z pracy dla ciebie, potem będziesz oczekiwał, ze zrezygnuje bo dzieci, a za 15 lat jej wypomnisz, ze całe życie tylko się obijała i w domu siedziała

Nie, rezygnowanie z kariery "dla faceta" nigdy kobietom na zdrowie nie wychodzi...

Remi, przekalkuluj to dobrze wszystko. Wiesz ,ze zawsze podejmujemy w życiu ryzyko i nie chcę abyś się za pewien czas obudził się z przysłowiową ręką w nocniku. MOJE ZDANIE- poddajesz się swojej dziewczynie a to nie wróży dobrze dla Ciebie. W dobrym związku każde coś daje i każde coś dostaje. pieniądze potrzebne są do życia  a nie są najwazniejszym celam. Jeśli nie przeprowadzisz się  to co? Nie będziecie dalej razem????

Że np w weekendy przynajmniej 1 dzień rezerwujesz tylko dla siebie (żeby nie było tak, że Ona wróci i w weekendy zaplanuje np. spotkania ze znajomymi na miejscu, tak że nie będziesz jej miał dla siebie)... podział obowiązków domowych, płatności.. sami ustalcie co do kogo należy..

Chciałeś usłyszeć jak to wygląda z boku,wszyscy wypowiadający się w tym wątku mamy podobne zdanie,ale nie znamy całości sytuacji.Może zabrzmi trywialnie,ale zrób co Tobie serce podpowiada:)Twój post skłonił mnie do refleksji,trochę rozumiem Twoją dziewczynę,po moich doświadczeniach zmiany i inicjatywy oczekiwałabym zdecydowanie ze strony faceta.Może dobrym rozwiązaniem byłaby połowa drogi?

Witaj Remi!

Jedni mówią, że kompromisy to podstawa dogadywania się w związku. Drudzy zaś- że bzdura, bo nikt tak naprawdę nie osiągnie w 100% tego, co chce. Mam wrażenie, że w Twoim przypadku tak właśnie jest.

Przepychacie się między sobą, kto ma zgarnąć wszystko, a kto zostanie z niczym. Prawda jest taka, że nie dogadacie się nigdy, jeśli każde z Was będzie myślało tylko o sobie. Jeśli chcecie myśleć o swojej przyszłości RAZEM, to jakiś przełom musi nastąpić.

Znajduję w Twojej historii wspólny mianownik ze swoją historią- jestem przygotowana na ewentualność, że na pewnym etapie mojego życia będę musiała je diametralnie zmienić. Mam również świadomość, że taka sytuacja nie będzie trwała wiecznie i przyjdzie taki czas, że będę odcinać kupony od tego "poświęcenia". Tak samo jest z Tobą- na ile Ty potrafisz dopasować się do drugiej osoby i ile ta osoba jest w stanie dać Ci w zamian.

Ja jestem w stanie zrozumieć tok myślenia osoby, która mówi, że chce czerpać z życia jak najwięcej się da. Nie ma w tym nic złego.
Spróbuj to przekalkulować na czysto- bo to wymaga kalkulacji- czy przystosowanie się przez Ciebie do tej sytuacji naprawdę zaszkodzi Twoim planom, wpłynie negatywnie na Twoje życie? A może i dla Ciebie będzie to jakaś szansa na lepsze życie?

Teraz widzisz wszystko w czarnych barwach- Ona będzie robić karierę, a Ty biedny wiecznie stęskniony, samotny etc. BŁĄD! Bo istnieje ogromna szansa, że znajdziesz tam swoje miejsce, że spodoba Ci się to życie. Musisz tylko dać sobie szansę. Wycofać możesz się zawsze.
Wg mnie to żaden egoizm- byc może, gdyby sytuacja była odwrotna, ta Ona pojechałaby za Tobą na koniec świata.

Remi zrobisz jak zechcesz.
Czytasz jednak już długo to forum i sam widzisz co się dzieje jeśli facet we wszystkim ustępuje w związku kobiecie. Dla mnie czas wolny to czas prywatny i nie ma "odkładania na później" wspólnych sobót czy niedziel  - nie mam jednak już tylu lat co Wy i mam po prostu inne priorytety.

Remi już w pewnym sensie podjąłeś decyzję,bo ją kochasz, zabronić pracować jej nie możesz,bo na jej miejscu posłałabym Ciebie do....:) Kilka razy też stanęłam przed podobnym wyborem co Twoja dziewczyna,a faceci starali się mnie ograniczyć,wybrałam "karierę",później niby akceptacja była,ale uraz we mnie pozostał.Niestety mi tylko została kariera.Z biegiem czasu mam inne priorytety. zaniepokoiło to licytowanie się o zarobki,kasa wiele psuje,kto gdzie ma mieszkać i wzajemne stanie okoniem:)

Słonecznik, nie mogę nic zabronić, ale zawsze mogę dać do wyboru alternatywy i niestety kariera nie idzie w parze z uczuciem. A po co mi dziewczyna co kocha bardziej karierę swą niż mnie??

Nie, nie ponad wszystko. Ale czy twoje oczekiwanie, że poświęci dla ciebie swoją karierę nie jest RÓWNIE egoistyczne co jej oczekiwania, że się do tego dostosujesz?

Nie jesteście małżeństwem, nie wiem jak daleko sięgają wasze plany, ale jeżeli wam nie wyjdzie ty nie ryzykujesz nic, a ona karierę - nie będzie miała ani ciebie, ani pracy, o której marzyła.

Czy gdyby studiowała medycynę i spędzała całe dnie w szpitalu kazałbyś jej zrezygnować ze studiów, bo za mało czasu ci poświęca? Albo gdyby chciała zostać prawnikiem i jej czas wolny to w tym momencie byłby czasem, w którym śpi - tez powinna zrezygnować w imię "miłości" czy może JEJ praca wydaje ci się mało spektakularna i nic się nie stanie jak posiedzi więcej w domu?

Ona teraz kształtuje swoją, a może i waszą przyszłość - ma zrezygnować z pracy żebyście się mogli za rączki wieczorem potrzymać i herbatke wypić?

Może TOBIE to odpowiada, ale może twoja dziewczyna nie chce decydować kiedyś czy ma kupić dziecku nowe buty, czy zabawke? Czy ją stać na korepetycje, czy może pojechać na wczasy?

Od męzczyzny też byś oczekiwał, ze rzuci świetną pracę, bo zona się nudzi w domu?

No właśnie mnie również chodzi o te alternatywy inaczej kompromisy:)Szanuj się,bo jak nie sam siebie,to kto?;) Będąc obiektywną staram się zrozumieć Ciebie i Ją.

Ps.Moja "kariera",praca zabiła dwa związki.Macierzyństwo odkładałam na później,i co?wielki guzik.Dostałam nauczkę.Dlatego warto przewartościować życie,jednak jesteśmy tak skonstruowani,że chcemy uczyć się na własnych błędach,nie innych.Może pogadaj z nią o tych priorytetach,bo widzisz apetyt na karierę można mieć latami,ciężko zatrzymać się,zwolnić.

Fakt- nic nie musisz. Jesteś samowystarczalny i ja to rozumiem. Ale sytuacja, w której się znajdujesz, wymaga podjęcia konkretnej decyzji. I jakakolwiek ona nie będzie, to albo pokierujesz się uczuciem i poświęceniem dla drugiej osoby, albo będziesz w tym wszystkim próbował szukać usprawiedliwienia, dlaczego wybrałeś własne JA.

Zamień sytuacje- co by było wtedy, gdybyś był na odwrotnym miejscu? Gdybyś naprawdę czegoś chciał, jakie argumenty ZA wówczas byś wytoczył? Ciężkie działo, nie powiem. Bo granica między chęcią samorealizacji a egoizmu jest bardzo cienka.

Remi - co konkretnie tracisz przeprowadzając się?

Skąd taki wniosek?
Ja nie zauważyłam nic takiego w postach Remiego.
Po prostu martwi się, nie wie co zrobić, bo ciężko przetrzymać związek, w którym będą się tylko mijali. Mnie wcale nie dziwi, że masz wątpliwości.
Ale widać, że Ci na niej zależy.
A jakie Ty masz zdanie? Jesteś bardziej na tak, czy bardziej na nie?

Właściwie pytanie,ktore zadalam wczesniej  było do Remiego.

Remi - zaryzykuj a potem będziesz się zastanawiał.
Dużo szczęścia życzę.

Troche nie rozumiem tej calej paniki.

Ja podjelam prace, spotkalam meza, zaczelismy ze soba chodzic. Grafiki od samego poczatku mielismy rozne. Ja robilam nocki w weekendy a on dniowki w tygodniu zaproponowal zebym sie do niego wprowadzila.... Teoretycznie dalej od mojego miejsca pracy, do mniejszego miasta z ktorego polaczenia do mojej pracy byly gorsze niz tam gdzie mieszkalam...
Wiec posadzilam go i poczynilismy odpowiednie ustalenia budzetowo-logistyczne (do kazdego uczucia nalezy podejsc nieco z glowa)
Przez 6 dlugich lat tak sobie pracowalismy ze widzielismy sie przez jeden dzien w tygodniu. W miedzyczasie pobralismy sie, pozmienialismy prace na inne tak ze mamy wiecej czasu, zakupilismy dom....Zwiazek sie nie rozpadl. Wrecz przeciwnie kwitl i nadal kwitnie.

Owszem fajnie jest pracowac od 8  do 16 a potem wrocic do domu i kazdy wieczor spedzac czas z ukochana osoba. Ale o proze zycia tez nalezy zadbac i wydaje mi sie ze panna Remiego ma na tyle poukladane w glowie zeby zdawac sobie sprawe z tego ze samym romantyzmem sie nie wyzywi.

A te "jak nie bedziesz zarabial 10 tys to sie do ciebie nie przeprowadze" to sobie tak pewnie cynicznie rzucila podkreslajac fakt ze rachunki reguluje sie gotowka a nie miloscia i jesli jego nie stac na utrzymanie ich obojga (co pewnie by mialo miejsce gdyby ona rzucila wszystko i przeprowadzila sie do niego) to ona nie jest gotowa na to by zywic sie swiezym powietrzem i woda.

Ale przeciez remi napisal potem dokładniej - przeprowadzajac sie traci obecną pracę (z ktorej jest zadowony) oraz własny krąg znajomych - na przeciwnej szali powinno znalezc sie sporo plusow, zeby to sie wywazylo.

Pytanie - czy dziewczyna, wg remiego, jest tego warta. Ocena tego wcale nie jest taka prosta, moim zdaniem- remi ryzykuje duzo. Co na szale rzuca dziewczyna? - nic, chlopa z domu mozna sie pozbyc w ciagu 5 minut. Wygodnie.

Remi, co postanowiles?