Wstyd, nienawisc, autodestrukcja

Nie słuchaj rad użytkownika "asiuniatomunia", bo znienawidzisz siebie jeszcze bardziej. Porozmawiaj ze swoim facetem skoro wie przez co przechodziłaś, to pomoże Ci przejść przez ten bajzel jeszcze raz.

Averyl - cos w tym jest napewno o czym piszesz... Bardzo bym chciała aby mój facet okazał mi zrozumienie, wysłuchał, i poprostu nie sprawił że czułabym się jeszcze gorzej. Ale obawiam się że wyskoczy mi z czymś co mnie dobije.. Znam go troche, nie potrzebuje więcej wyrzutów sumienia.. Najchętniej to zamiotłabym sprawę pod dywan, ale sie nie da niestety :-(

Azaghal - on wie przez co przechodziłam, bardzo to przezyl, ale dobrze pamiętam jego reakcje, słowa, nerwy.. i płakać mi się chce na samą myśl o tym.. nie chce tego powtarzać.

Planuje iść pogadać gdzieś do psychologa, ale z drugiej strony boje się panicznie tego. Nie mam wogóle łatwości gadać o sobie. Samo to że tu coś pisze zdeczko mnie wewnętrznie rozwaliło Pozatym mam taką akcje - ze - wchodze do psychologa etc. - i nie mam o czym mwić, bo na tamten moment wydaje mi się że ja nie mam problemów, radze sobie, pustka totalna i naprawde nie wiem co powiedzieć. A jak zaczynam mówić to jakieś to mi się wydaje nie moje,..odrealnione, że po co ja gadam, jakoś tam się kręci u mnie, ze dupe zawracam..
Z drugiej strony - patrzac realnie.. to jak bede wazyla 30kg i bede miala cale nogi pociachane to juz chyba bedzie troche za pozno.. No może nie za późno..ale ciężko będzie, może to się odbić na moim funkcjonowaniu..od pewnego momentu nie da sie ukryc ze cos jest nie halo

Uh... Niby człowiek wszystko wie...a czy postąpie tak jak powinnam to nie wiem...

Witaj 1dwa3, spróbuje podywagować troche z tobą, bo jestem  w podobnej formie co ty, tylko inaczej sie to u mnie objawia.
U mnie jest kilka przyczyn takiego stanu, niespokojne dzieciństwo, brak akceptacji matki i nieudane zycie osobiste.
Potem silna potrzeba zmiany tego poczucia niestabilności i niepewności poprzez dążenie do ideału, nauka, szukanie "sposobów" na osiągnięcie sukcesu, poprzez obserwację innych udanych związków, wybieranie partnera, który bedzie spełniał moje oczekiwania i bęc, tyłkiem na lód. Potem niszczenie siebie, autodestrukcja, nie piłam, nie ćpałam, nie puszczałam się ale sie zburzyłam, koszmar od nowa przewartościować wszystko w swoi życiu i to sama, w moich czasach nawet psychologów nie było, a psychiatra nie doszukał się we mnie choroby. Po latach dopiero zobaczyłam  prawdę, robiłam z soba to, co robiła matka - stawiała mi ciągle jakieś, zarzuty , wymagania nigdy nie miałam poczucia wartości, zawsze dążyłam do jakiegoś "lepszego". Nie żyłam sobą, tylko lękiem,  strachem, obserwacją, ciągle goniłam jakiś ideał.
Pisze to po to, żebyś spojrzała na siebie właśnie od tej strony, czy u ciebie było wszystko ok.  w domu, a może tak jak ja, zaakceptowałaś coś nie koniecznie normalnego, ta twoja pasja dążenia do ideału jest zastanawiająca i musi mieć gdzieś swoje przyczyny. Z reguły mówi się , bo ja taka jestem. To prawda, ale kto pomógł ci sie stać taką i czy było to na "zdrowym gruncie'.
i jeszcze jedno. Czy wypełnianie tych  obowiązków z taką skrupulatnością nie miało ci dać poczucia sukcesu, satysfakcji, zachwytu mężą, podziwu  i szacunku dzieci. Czy czasem nie po to tylko tak bardzo harujesz? A potem wystarczy nie ten ton w rodzinnej melodii i wszystko się w twojej duszy wali, a ponieważ ta muzyka nie brzmi tak jak ty tego oczekujesz.Z bezsilności z braku tej oczekiwanej nutki, próbujesz albo siebie karać, albo dać sobie nowego bodźca dość drastycznymi metodami. Musisz to przepracować z psychologiem, inaczej zadręczysz się, a w twoim przypadku jeśli dobrze postawisz problem, prawda będzie jak by ci ktoś ciężar z ramion zdjął. Musisz sie wyciszyć, nie gonić jak koń wyścigowy, bo cię adrenalina zabije. Pozdrawiam cię serdecznie, trzymam kciuki, jesteś wartościową kobietą, szkoda tylko, że chyba tego nie akceptujesz, a szczęście zaczyna się od zakceptowania i pokochania siebie, ty musisz być jednym ze słońc w domu, a nie harować w cieniu aż do utraty sensu i sił psychicznych.

Masz w sobie jakąś burzę wartości,  kilka wartości "bije" się w tobie, wszystkie prawie równorzędne, nie wiadomo, co ważniejsze, czemu bardziej slużyć.  A tu nie o służbę chodzi, nie odkryłas jeszcze tej najważniejszej wartości, która będzie służyć tobie. Trzeba dostrzec po co się to wszystko robi. Nie bać się codzienności, nie bać się życia.

Tylko od siebie, swoich przeżyć i obciążeń tych psychicznych nie uciekniesz, nawet rakietą. Chcesz czy nie musisz wygrzebać z siebie ten cierń, czyli musisz pogrzebać w duszy. Nie będę zgadywała,  nie wiem ,czy ty czasem nie "odziedziczyłaś" po kimś najbliższym tej autodestrukcji, /myślę na głos/. U ciebie wygląda to tak, jakbyś raz  akceptowała i chroniła, jak rodzinną tajemnicę,raz buntowała się i jak dziecko próbowała powiedzieć, nie. Tak jakbyś nie umiała tego słabego dziecięcego nie, przerobić na dojrzały, zdecydowany sprzeciw.No cóż, myślę, że powinnaś jednak pomóc temu dziecku być szczęśliwym i uwolnić je,poprzez dojrzałe poparcie jego racji, i zaakceptowanie tego co zostanie po tej konfrontacji. Tylko powinnaś to robić z psychologiem, bo samej możesz się wpędzić w jeszcze większe problemy. Więzisz w sobie coś, co chce się uwolnić choćbyś miała zginąć, na prawdę masz problem. Odłóż na bok, wstyd, niechęć, zniecierpliwienie i wstręt do rozdrapywania własnych ran i poszukaj jednak pomocy, bo szkoda ciebie i twoich dzieci. Pozdrawiam Cię serdecznie i wspieram troską i obawą jakby to nie zabrzmialo.

Kochana - A CO Ci zostało?
Wszak będąc osóbką odpowiedzialną (przy tym dzieciatą, a "dzieciatość" ogromnie podnosi odpowiedzialność jednostki ) NIE MA BATA - zaradzisz!
NIE jesteś NA NIC skazana - wmawiasz to sobie - widać do czegoś Ci to potrzebne.
Organizm "swój rozum" MA. TE powiązania psycho-somatyczne np. Dlatego COŚ Ci doskwiera - sama nie potrafisz tego ujawnić do końca - sięgaj po pomoc. PO TO ona jest. TYLKO DZIAŁAJĄC można coś zmienić Wyłącznie siedząc i myśląc można najwyżej zadanie z matmy rozwiązać - nie problemy człowieka.
Uśmiechnij się (w szczególności - do własnych dzieci)
Trzymaj się cieplutko