Ośmiolatka kradnie pieniądze.

W rodzinach wielopokoleniowych czasem jest problem z jednolitą postawą, bo ktoś tam się lituje nad ciężki losem skrzywdzonego dziecka i pobłaża, kto inny wprost przeciwnie będzie za srogo karać.

Przede wszystkim - nakazy, zakazy, zrzędzenie nie pomogą, bo ona zaczyna żyć swoim życiem, być może robi to na złość, chce w ten sposób ukarać was, za jakieś emocje, które przeżywa, być może chce zwrócić na siebie uwagę.
Niestety nie jest to takie proste - nie wystarczy zrobić konfrontacji "powiedz ci co ci potrzeba, a my ci to damy/kupimy". Przypuszczam, że nie jesteście w grupie zaufanych, którym można byłoby choć trochę powiedzieć, o tym co się kotuje w małej głowie i sercu.

Z jednej strony - chyba powinniście w jakiś sposób zrozumieć motyw, bo to pozwoli wykonać kolejny krok. Z drugiej strony - musicie pokazać jakie postawy są moralne, akceptowane, a jakie nie. Jeżeli wiesz, że ukradła pieniądze - zamiast karać ją w tradycyjny sposób, zażądaj by odpracowała te pieniądze. Jeżeli ukradła dziadkowi pieniądze, to niech wyręczy go z jakiś obowiązków choćby robienie śniadania, czy czyszczenie butów. Ustalcie zasady i konsekwentnie stosuje się do nich - wszyscy!

Tartinka, tylko, że tu problem tkwi gdzie indziej, bo prawie codziennie dostaje od swojej babci pieniądze. Czasem 2 zł czasem 3-5 zł...
Myślę raczej, że problem będzie tkwił a psychice...

Dziewczyny z innego wątku mi podpowiedziały, że może jest przez kogoś zastraszana i zmuszana do przynoszenia pieniędzy czy tez kupowania czegoś... Tez rozważam taka opcję...
Ale chciałam z nią o tym ostatnio porozmawiać to spuściła głowę i ani me ani be ...

Widzisz problem w tym że dzieci bardzo rzadko mówią w prost co im na serduchu leży... Jak zaczynasz temat to ona automatycznie wie że widzisz w niej złodziejkę, więc po co się tłumaczyć...? Musisz ją trochę od innej mańki podejść, zbliż się do niej, zacznij rozmawiać ale nie na zasadzie czemu znowu ukradłaś? tylko ogólnie co tam słychać, jak leci, idz z nią na babskie zakupy, niech ma poczucie że jest w centrum, że nikt jej nie tłamsi tylko że jest dla kogoś ważna, zaufa Ci i może się otworzy, może problem jest dużo poważniejszy niż Wam sie wydaje, albo w drugą stronę jest banalny ale dziecko nie widzi innego wyjścia. I prosze Cię o jedno, nie mów że byłaś na zakupach i co...nic nie powiedziała. Taki proces trwa... Trzeba czasu żeby dziecko zaufało i się otworzyło... Pracowałam w domu dziecka, z dziewczynką 9cio letnią która miała ten sam problem. 3 m-ce zajęło mi "otworzenie" jej. Były to miesiące ciężkiej pracy....

Catwoman dziękuję, przeczytałam co o tym psycholog sądzi. Myślę, że wiele się tu zgadza, a zwłaszcza to pierwsze zdanie :
"U niektórych dzieci kradzieże pełnią funkcję zastępczą i rekompensującą, gdy w domu rodzice nie okazują im miłości i zainteresowania. Jest też grupa dzieci, którym robienie czegoś co jest zakazane, sprawia przyjemność." ...

Nie chcemy Jej jakoś surowo karać, bo to, że wychowuje się bez rodziców, to jest dla niej wielka traumą
Jest trochę zamknięta w sobie , ale myślę, że może uda mi się w jakiś sposób do niej dotrzeć.

A tak z innej beczki, ona ma 8 lat a do tej pory przytrafia się jej moczyć w nocy Z tym tez walczymy długi czas, nie dajemy nic do picia po 18, ale jak narazie z mizernym skutkiem...
Także myślę, że to wszystko będzie  siedziało w Jej głowie... rozglądam się za dobrym psychologiem / pedagogiem. Mam nadzieję, że to by coś dało.