Granice swobody w relacjach rodzic - dziecko

Chyba mam fajną relację z moim 13 letnim synem. Nie pozwalam mu bluzgać, rozmawiać jak z kumplami, jeżeli ma wynieść śmieci, a tego nie zrobi, to wie, że o 22 wyegzekwuje od niego wykonanie obowiązku.
Z drugiej strony - wie, że nawet jak wymuszam na nim niemiłe rzeczy (np. nauka , albo załatwienie jakiś spraw) to nie robię tego, by uprzykrzyć mu życie, tylko by uchronić go przed złymi skutkami.
Wie, że może przyjść do mnie z każdym problemem. Rzadko stosuje kary, raczej są to konsekwencję np. kiedyś zgubił kartę miejską z biletem na 3 miesiące. Szczęśliwie okazało się, że ten bilet można odtworzyć, ale trzeba zapłacić ~10zł za wyrobienie nowej karty (zapłacił z kieszonkowego) no i oboje staliśmy w 2 godzinnej kolejce do okienka. Trochę nudziło mu się, ale wiedział, że jest to konsekwencja zgubienia biletu i że jest to szczęśliwy wariant, bo nie trzeba kupować nowego biletu.

Sama nie wiem.
Szacunek dobrze miec do kazdego, rowniez do kumpli.
Jesli ktos zachowuje sie jak matka lub ojciec, jak opiekun. To samo przez siebie ma sie do niego szacunek i inaczej sie go traktuje niz kolege.
To musi isc w obie strony, bo znam takich rodzicow, ktorzy ciagle powtarzaja 'masz miec szacunek' ale w zaden sposob na niego nie zapracowali.

Moi rodzice na przestrzeni lat stworzyli między nami taką właśnie przyjacielsko-kumpelską relację. Zawsze jednak były wyznaczone niewidzialne granice, których w życiu nie ośmieliłabym się przekroczyć, ale jakby nie patrzeć nasz dom był od zawsze bardzo liberalny. Oczywiście miałam jakieś tam obowiązki, jak coś odwaliłam, to była czasem jakaś kara, ale o wiele większym problem było dla mnie to, że ich zawiodłam albo nadużyłam jakoś zaufanie. Przede wszystkim jednak bez względu na powagę sytuacji zawsze mogę się do nich zwrócić o pomoc i zawsze mi jej udzielą.

Co do mówienia po imieniu do rodziców. Do mamy nigdy, do taty bardzo rzadko - tylko jak się wygłupiamy, ale to są żarty i naprawdę rzadkie. Natomiast nie wyobrażam sobie mówić o swoich rodzicach po imieniu. Zawsze mnie to raziło, jak ktoś ze znajomych w ten sposób mówił, np. "Krzysiek kazał wrócić o 19". Ręce opadają. Rozumiem jeszcze mówić tak o wujku czy ciotce, ale o rodzicach?

Cześć. Ja pracuję w handlu i obserwuje zachowanie rodzic - dziecko w takich warunkach. Najbardziej nie lubię szczucia dziecka na lizaka, tzn. rodzić, aby odwrócić uwagę dziecka i szybko zrobić zakupy kusi je lizakiem, wmawia mu że ono chce bardzo tego lizaka.
Poza tym matki wykorzystują dziecko, żeby szybko zrobić zakupy, bo "mają dziecko", nawet spotkałam się z takim stwierdzeniem że "można łatwo uaktywnić dziecko", tzn. zmusić je do płaczu. Zauważyłam że dzieci są grzeczne, po prostu są ciekawe różnych rzeczy i różne sytuacje je dziwią.

Moi rodzice traktowali mnie po kumpelsku, byłam z nimi na równi i nigdy nie pokazali mi, że są wyżej w hierarchii niż ja. Zawsze mogę zwrócić się do nich z problemem, wiem, że mi pomogą. Mogę też powiedzieć im, że ich zachowanie mi nie pasuje i nie jestem wtedy wyrzucona z rodziny, wręcz przeciwnie: rodzice zawsze biorą moje zdanie pod uwagę i zawsze brali, nawet gdy byłam dzieckiem.
Każde dziecko, jakie znam traktuję na równi ze mną, nie wywyższam się, staram się być bardziej koleżanką niż np. starszą kuzynką czy sąsiadką. Mam nadzieję, że własnie tak będę traktować również swoje dzieci.

Mój narzeczony nie ma takiego szczęścia, co ja. Jego rodzice na każdym kroku oczekiwali wdzięczności i szacunku, pomimo tego, że swoim zachowaniem na to nie zasłużyli. Narzeczony, w okresie dzieciństwa i dorastania nie mógł nawet swobodnie poruszać się po mieszkaniu, nie mógł siadać na fotelu ojca i wchodzić do sypialni rodziców. Pomimo tego, że miał 18 lat, w czasie wizyt rodziny musiał siedzieć w swoim pokoju i czekać aż ktoś mu pozwoli wyjść z pokoju i porozmawiać ze wszystkimi. Były również takie sytuacje, gdzie ktoś zostawał u nich na noc, to mój narzeczony musiał iść spać do kolegi lub do samochodu (!), w czasie gdy ta osoba spała na jego łóżku. Dla rodziców nie było to problemem, że wyganiają syna z domu, zamiast zorganizować mu np. materac.
Teraz mój narzeczony nie ma tak naprawdę szacunku do rodziców (szczególnie do ojca), nie dzwonią do siebie z życzeniami na urodziny ani sobie nawzajem nie pomagają. Odwiedzamy ich raz na jakiś czas i siedzimy w milczeniu, bo nawet ich własny syn nie ma z nimi wspólnych tematów.

Mortisha, to że w domu panują luźne zasady, jak na przykład u mnie, nie musi być równoznaczne z tym, że nie ma jasno ustalonej hierarchii. Ona jak najbardziej powinna obowiązywać, przy czym jestem za tym, aby dziecko traktować jak partnera, ale stosownie do jego wieku i dojrzałości. To jest ważne, aby w pewnych kwestiach decydujący głos należał do dziecka. Ono musi czuć się ważne oraz powinno mieć świadomość, że ma wpływ na to, co się z nim dzieje.

Maggie93, zwróciłaś uwagę na dosyć istotną kwestię, a mianowicie doświadczenia wyniesione z własnego domu. Otóż w moim rodzice liczyli się z naszym zdaniem i z tym, czego także my chcemy. Moja mama była ciepłą osobą, a tata nas kochał, dawał nam ogromne poczucie bezpieczeństwa, ale jednocześnie budził szacunek i respekt. Niemniej to mu nie przeszkadzało, aby z nami rozmawiać, dyskutować, radzić się i pozwalać decydować o sobie. To ja wybierałam sobie szkołę, znajomych, kolor ścian w pokoju, decydowałam czy chcę z nimi wyjść na spacer, czy jednak wolę zostać w domu. Być może dlatego ja dziś mam podobne podejście.
Natomiast u mojego męża dziecko nie miało prawa głosu, ono miało się po prostu podporządkować, nie odzywać i dostosować. Dla mnie to jest chów, a nie wychowanie.

Averyl, mnie się wydaje, że najgorzej jest dopuścić do sytuacji tak zwanego rozpasania dziecka. Jeśli je do czegoś przyzwyczaimy, a potem nagle chcemy to zmienić (zabrać), to bywa że jest za późno, bo to rodzi dodatkowy bunt, co zresztą wydaje się wówczas całkiem naturalne. Zasady powinno się wprowadzać stopniowo i stosownie do wieku, wtedy nie mamy problemów z odmową.

To tez zalezy od natury dziecka danego.
Ze mna zadne twarde zasady i podkreslanie dystansu by nigdy w zyciu nie zadzialalo na korzysc.
Rozmawiam z rodzicami szczerze i zawsze rozmawialam. Oni mieli swoje pretesje do mnie, a ja do nich i nikt ich nie ukrywal.
Mowilam rodzicom po imieniu do chyba 15 roku zycia, a pozniej zmienilam na jakies tam inne 'misiu' albo 'malpko' i tak zostalo.
Nienawidzilam i balam sie  wladzy nad moim zyciem od kiedy siegam pamiecia, stad wywolywalo we mnie zle emocje nawet mowienie o ktorej mam isc spac.
Takie wychowanie nauczylo mnie, ze mam kogos w swoim zyciu na kogo zawsze zawsze moge liczyc i te osoby na mnie. Ale tez nauczylo mnie byc niezlomna i chodzic zawsze wlasna droga, polegac na swoim rozumie i byc odpowiedzialna za to co robie.

My, wspolnie z mezem, stajac sie rodzicami, wszystko musielismy przewartosiowac - sami pochodzimy z rodzin, gdzie dzieciom doskonale udawalo sie owo "testowanie", czyli manipulowanie mamami. Maz byl w lepszej sytuacji, bo mial tate, ktory potrafil go kochac mądrą miłoscią, ja zas darłam z ojcem koty od zawsze i ciagle bylam miedzy mlotem i kowadlem.

Teraz w naszym domu, z naszymi dziecmi jest hierarchia - rodzice - dzieci i uwazam, ze jest to bardzo zdrowe. Dzieci czują sie bezpiecznie, kiedy rodzice maja wspolny front i mowia, jak to nazywam "jednym glosem" w sprawach istotnych i dotyczacych dzieci. Dzieci wiedza, dlaczego czegos nie moga (dostac, pojsc itd). Albo dlaczego wymagane jest takie czy inne zachowanie.

Nie bardzo rozumiem tez sens, by dziecko mowilo rodzicowi po imieniu - po co? Zeby podkreslic kumplowską relację? W takim razie tym bardziej nie, bo uwazam, ze rodzic dla dziecka kumplem czy partnerem byc nie powinien - to nie jest relacja rownorzędna. Jesli taką sie staje, zle sie dziac zaczyna i dziecko probuje wejsc rodzicowi na glowe, bo interesy czesto sa sprzeczne. Kazde grabie grabią do siebie, a juz zwłaszcza dziecinne A to rodzic powinien wiedziec, co dla dziecka jest w istocie dobre, bo ono samo jeszcze ma prawo tego nie wiedziec.

HHmmm niezły tatuś, ja mojej córce kiedyś też dałam klapsa. A potem jak już mi nerwy przeszły to miałam wyrzuty sumienia, matko święta, że ja ją uderzyłam za taki pierdół, od tej pory stosuję karne krzesełko, coś na zasadzie stawiania do kąta. Myślę, że daje ono dziecku czas na przemyślenie, ale jest też dobre dla rodzica bo ma czas ochłonąć. Zwykle to się kończy mamisia pasiam i po buziaku, czyt. mamusia przepraszam

U nas jest tak, że jest dużo swobody, ale wiadomo, że o ważnych sprawach decydują rodzice. Synek ma dopiero 2,5 roku więc wiadomo, że to my decydujemy gdzie idziemy, kiedy wracamy do domu, o której kładziemy go spać, co jest na obiad itd., ale pozwalam mu decydować w wielu mniej ważnych kwestiach np. on wybiera zabawy, kolor bluzki, ręcznik. Dla mnie szacunek to podstawa, dziecko szanuje nas, my szanujemy siebie nawzajem i synka oczywiście też. Ale szacunek nie oznacza według mnie odczuwania respektu, wojskowej dyscypliny itp. Są jakieś reguły, granice, ale nie "tresujemy" dziecka na posłusznego w każdej sprawie, nie wymagam od niego cąlkowitego posluszeństwa, cieszę się że ma własne zdanie, chcę żeby w przyszłości był zaradny i samodzielny. Chamstwa nie toleruję i na to bym nie pozwoliła, ani mężowi ani dziecku, ani sama nie zachowuję się chamsko w stosunku do bliskich. Myslę, że jesli dziecko od małego dorasta w domu pełnym milości, radości to nie nabywa jakichś chamskich zachowań, wiadomo, są czasami sprzeczki z mężem, wybuchy histerii dziecka, moja złość, czasem podniesiony głos, ale uczymy małego też przepraszać, żałować swoich błędów. Ja nie mam problemów z przeproszeniem synka za np. podniesiony głos, ale on też potrafi mnie przeprosić np. za histerię na ulicy. Oczywiście są zasady np. częste mycie rąk, nieguzdranie się przy ubieraniu, siedzenie przy stole w trakcie jedzenia, stosuję a raczej stosowałabym kary w razie potrzeby, ale jak np. synek coś przeskrobie i ja mówię ze schowam mu np. samochodziki to od razu przeprasza i naprawia to co zrobił np. zbiera rozrzucone ubrania. Nie jestem zwolenniczką niedopuszczania dzieci do głosu, szlag mnie trafia jak czasami na placu zabaw widzę dwie mamusie tak zajęte rozmową o pierdołach że nawet nie słyszą swoich dzieci które od dwóch godzin wołają mamo, mamo, bo chcą o coś zapytać a mama powtarza w kółko zaraz i zaraz, ale z drugiej strony nie podoba mi się jak dziecko przerywa matce czy ojcu i chce się do wszystkiego wtrącać. Mam taką koleżankę której 8 letnia córka zawsze siedzi z nami, nie da się normalnie porozmawiać bo mała do wszystkiego się wtrąca, o wszystko wypytuje a moja koleżanka traktuje ją jak powiernicę i mówi jej nawet o problemach z mężem (jej ojcem) i radzi jej się co ma zrobić, to moim zdaniem wielkie przegięcie, dziecko to dziecko. U nas jak odwiedzi mnie jakaś koleżanka to synek albo bawi się w swoim pokoju, albo siedzi z nami ale nie podsłuchuje i nie wcina się w rozmowy na dorosłe tematy, ja też nie będę mu siedziała nad głową jak zaczną do niego przychodzić koledzy, niech się bawią w spokoju u małego w pokoju, zaniose najwyżej cos do picia i jakąś przekąskę, na pewno nie pytałabym się innych dzieci "a co twoja mama robi? co ugotowala dzisiaj? itp." Uważam, że każdy ma granice swojej prywatności i nalezy je szanować, zarówno my z mężem jak i dziecko. Nawet teraz pukam do synka i czekam aż powie prosze, może to śmieszne, ale tak już mam w nawyku, zawsze pukałam przed wejściem do rodziców i oni do mnie też.