Odpowiedzialność

Wprawdzie nie posiadam dzieci, więc moje poczucie odpowiedzialności ograniczone jest do mnie samej (za partnera i związek nie czuję odpowiedzialności, bo wychodzę z założenia że związałam się z dorosłym człowiekiem, odpowiedzialnym również za samego siebie). Jednak odpowiedzialnością za sprawy domowe dzielę się z facetem, bo skoro mieszkamy razem na równych prawach, to nie widzę powodu, dla którego miałabym być matką Polką dźwigającą wszystko na swoich barkach. Zresztą staram się podchodzić do tych spraw "bezstresowo" - rachunki wiadomo, staram się zawsze płacić na czas (ale tutaj wiem, że odpowiedzialność jest moja, bo mieszkanie jest moje i tak się umówiliśmy z partnerem), ale jeśli lodówka jest pusta, w mieszkaniu jest brudno i kot smętnie patrzy w dno pustej miski, to odpowiedzialność za zmianę tego stanu rzeczy ciąży po równo na nas obojgu. Nie jestem zresztą typem "męczennicy" - raczej powiem wprost, że jest do zrobienia to, to i tamto, niż będę czekać aż się chłop sam domyśli. Nie spinam się, jeśli mój facet nie poczuwa się do zatroszczenia o pewne sprawy, pozwalam sobie również się o nie nie troszczyć, jeśli mam taką możliwość.

A mnie się wydaje, choć mogę się mylić, że tobie do pełni szczęścia potrzeba tylko rzucić tę odpowiedzialność,  jakbyś chciała  w tym własnym szczęśliwym domu pobyć sobie trochę dzieckiem. Każdy ma kiedyś dość poczucia obowiązku, odpowiedzialności, zwłaszcza jak wszystko jest ok. Wtedy trzeba sobie trochę dołożyć i znaleźć jakąś pasję, albo jakieś plany na wakacje np., albo podziękować Panu Bogu za to co się ma i dać  bezdomnemu 2 zl. A tak szczerze to trochę ci zazdroszczę, twoich problemów. Pozdrawiam

Wiesz, ja właśnie tak o tym myślałam jak ty, poczucie odpowiedzialności jest  czasami męczące, jeśli traktuje się je hm.. odpowiedzialnie, czyli ma ono znaczenie  i wartość. Człowiek czasem marzy, żeby być dzieckiem i żeby świat był łatwy, prosty i bezproblemowy. Każdy dźwiga to inaczej a jaki ma na to na niego wpływ
to rzeczywiście inna bajka. Często ta racjonalność jest przyczyną żachnięć ze strony dzieci, czasem nawet ich reakcja doprowadza człowieka do poczucia bezsilności czy wręcz zwątpienia w sens swych starań, ale wszystko, jeśli tylko bez przesady, znajduje swoje właściwe miejsce w ich postępowaniu i tak czy inaczej procentuje. Ja uciekam w plany, marzenia,albo znajduję sobie jakąś robótkę, żeby odwrócić od tego uwagę. Zresztą im jestem starsza tym mniej mnie to nachodzi. Ale przez długi czas ta odpowiedzialność nadawała mi sens w życiu. Dzis jakoś to ze mnie spada, może dlatego, że jestem już babcią i co najwyżej, mogę się tylko bać o przyszłość moich dzieci czy wnuków i tyle z tego zostało. Chyba, że znów nie pojęłam co ci w duszy gra.

Zgadzam się, każdy by chciał robić co chce i nie ponosić potem tego konsekwencji... No ale taki też nasz świat