Mój zaborczy chłopak

Głównie chce się dowiedzieć czy to już jest manipulacja czy ja przesadzam - o sprawie z kolczykami nikt nie wie z mojego otoczenia z uwagi na to, że juz sama się pogubiłam czy to może jest racja, że powinnam brać pod uwagę jego zdanie? Sama już nie wiem. A jeśli chodzi o bliskich - po prostu widzieli sytaucje kiedy płakałam przez niego, przez nasze kłótnie, ale on też płakał bo obydwoje się niszczyliśmy więc wiadomoże będą przeciwko. Chcę tylko obiektywnej opinii.

Ale czy to nie wszystko jedno, czy przesadzasz, czy nie? Nie jesteś szczęśliwa, więc czas na zmiany.

Wy rozmawiacie, czy tylko się kłócicie? Zapytałaś go kiedyś, dlaczego uważa tak, a nie inaczej?

Czy on ma prawo powiedzieć, że nie podobają mu się tatuaże i kolczyki? - Ma prawo.
Czy Ty powinnaś brać pod uwagę jego zdanie? I tak (bo każda kobieta chce się podobać swojemu partnerowi), i nie (bo jesteś dorosłym, wolnym człowiekiem i tylko Ty decydujesz, co robisz ze swoim ciałem).

Najgorsze jest w tym wszystkim to, że chłopak Cię szantażuje ("Jak zrobisz to czy tamto, to cię zostawię") i uważa Cię za dziwkę ("Jak tylko spuszczę cię z oka, to mnie zdradzisz"). Ja tu nie widzę żadnej miłości, tylko traktowanie Ciebie jak WŁASNOŚĆ, jak PRZEDMIOT.

A skąd to się bierze, czy chłopak jest po prostu durnym chamem, czy może konserwatywnie wychowanym młodym człowiekiem, uważającym, że kobieta powinna być elegancka, skromna i posłuszna - musisz ocenić Ty.

Głównie się kłócimy co wynika z różnic w wychowaniu, w otoczeniu. Każde z nas jest uparte. A czemu się z tym nadal borykam i mam nadzieję, że jednak w końcu wreszcie będzie dobrze? Bo go kocham. Tylko jestem niezdecydowana, zagubiona i nie wiem czy można kierować się tylko sercem co można bardzo dobrze wykorzystać na swoją korzyść.

"A skąd to się bierze, czy chłopak jest po prostu durnym chamem, czy może konserwatywnie wychowanym młodym człowiekiem, uważającym, że kobieta powinna być elegancka, skromna i posłuszna - musisz ocenić Ty." - zdecydowanie to drugie, jednak niewiele chyba to zmienia, ponieważ nie pasuje do tego opisu a za wszelką cenę chce mnie na taką zmienić, jest już ze mną rok wiedział jaka jestem ale 'miał nadzieję, że mi przejdzie ten okres'. A swoją drogą sam zachowuje się dość wulgarnie.

Dziękuję Wam za odpowiedź, wiem że sama powinnam wiedzieć, że trzeba postąpić zgodnie z rozsądkiem ale on upiera się, że tak strasznie mnie kocha i że tak strasznie cierpi jak mnie nie ma, to wszystko robi mi mętlik w głowie... A to, że ja czuje do niego coś strasznie silnego i myślę, że to miłość wcale nie pomaga mi tego zakończyć na dobre.

Twój chłopak stosuje manipulację, która jest czymś niedopuszczalnym w związku - przynajmniej dla mnie. I obawiam się, że jest tyranem, teraz jeszcze może się hamuje, ale boję się pomyśleć co może być za kilka lat, jeśli już teraz próbuje całkowicie sterować Twoim życiem. On ma Cie wspierać, akceptować, okazywać szacunek i po prostu kochać, a nie na siłę zmieniać i szantażować. Masz prawo nawet wykolczykować się od stóp do głów Mój partner wspiera mnie w każdej decyzji, cieszy się z moich powodzeń, przytula i pociesza gdy coś nie wyjdzie, i akceptuje mnie w pełni. Czujesz, że Twój to robi? Życzę Ci tego w każdym razie i mam nadzieję, że po drodze nie zapomnisz o sobie i się nie zatracisz dla kogoś. Napisz jak się rozwinęła sytuacja, bo myślę, że osoby które odpowiedzą na Twój post, w jakiś sposób zmartwiły się Twoją sytuacją. Pozdrawiam !

Mówię, tłumaczę... Ja jestem osobą tolerancyjną, poza tym nie wybrałam sobie partnera na podstawie wspólnych upodobań, to nie jest dla mnie tak bardzo ważne, że np on lubi motoryzacje a mnie to w ogóle nie obchodzi. Próbuje mu to wyjaśnić na jakimś przykładzie, spokojnie ale nie wytrzymuje kiedy on już podnosi ton, krzywi się do mnie jakbym zrobiła coś złego, potrafi na środku drogi zrobić mi awanturę tak ze doprowadza mnie do płaczu, powiedział że "jak będzie widział moje kolczyki budząc się koło mnie to będzie rzygał" - jak zaczęłam płakać to przepraszał ale później znów kłótnia.

chomik9911 - zazdroszczę faceta:) ja muszę juz na prawde dojść do skraju załamania żeby zrozumiał że mnie niszczy - musi zobaczyć moje łzy - tak mi sie wydaje,chociaż on pewnie by zaprzeczał i byłby oburzony że tak myslę. Oczywiście że napiszę jak się to dalej potoczyło a Wam dziękuje za odwołanie się do mojego posta, dziękuję że zainteresowaliście się moja sytuacją.

Autorko on Cię już niszczy, nie czekaj dłużej Jeśli nie jesteś w stanie jeszcze zakończyć tego związku - w jakiś sposób to rozumiem - to przynamniej się mu postaw, zaznacz jakieś granice, jak trzeba to nakrzycz nawet na niego - po to żeby nim wstrząsnąć! bo z tego co mówisz rozmowa nie pomaga. Choć ja jestem zwolennikiem przegadania wszystkiego, no ale niestety nie zawsze to pomaga trzeba być dojrzałym  żeby móc to zrobić i zrozumieć. A łzy - są jak najbardziej czymś naturalnym i nie wstydź się ich. 3mam kciuki!