Reakcja 3-letniego dziecka na rozwód rodziców

Za dużo nie poradzę, ale może spróbuj z nią rozmawiać. Może coś zwróci Twoją uwagę. Może powie co się dzieje.

A czy masz możliwość sama zaprowadzić dziewczynkę do specjalisty ? Ja bym zaryzykowała. Ewidentnie widać, że coś się z nią dzieje, a rodzice nie chcą tego zobaczyć.

Nie mam takiej mozliwości, bo nie jestem jej opiekunem prawnym.

Oliwia zawsze była uśmiechniętym i wesołym dzieckiem, była taką "śmieszką". Teraz ciągle jest smutna. Zadziwiające jest to, jak tak male dziecko przezywa rozwód rodziców... .

ja bym gadała z ojcem tej małej, a nie z jej matką-poniekąd baletnicą, co wynika z postu maggie.
wywlekanie swoich, bolesnych spraw przed ludźmi-tak pewnie to widzą, rozwód za dużo przyniósł cierpienia, może chcą od tego uciec, trochę się wybielić.

Właśnie pomyślałam tak samo jak Lena, żeby postraszyć ich opieką społeczną jeśli nie pójdą do psychologa.

A jak drugi raz Ci powiedzą, że ich córka nie jest chora psychicznie, to powiedz, że dobrze o tym wiesz i dlatego nie wysyłasz ich do psychiatry tylko do psychologa dziecięcego.

A jak dalej będzie opór to powiedz, że będziesz zmuszona skierować sprawę do opieki społecznej.

nawet jak sobie z opieką daruje,to prędzej czy później zauważą w przedszkolu że z dzieckiem jest coś nie tak,więc jak rodzice współpracowac nie będą chcieli to i tak kogoś powiadomią

Postraszyć? Czyli co? Pomanipulować?

Dokładnie tak ! Wprowadzanie w tej sytuacji innych osób, obcych, jest narażaniem Dziecka na kolejne wstrząsy, które mogą Ją zamknąć jeszcze bardziej.

Dziecko wybrało Ciebie. Jesteś pewnie dla Niej w tej całej sytuacji ostoją.

Czym jest wywoływanie takiego wstrząsu w celu uzyskania zamierzonego efektu, jak nie manipulacją właśnie.

Ten lament to  jest medialna propaganda. Kiedy zajrzeć na poważne strony, to się okazuje, że nie chodzi o ingerencję i wtrącanie się, ale o czujność i wrażliwość, a te zakładają empatyczną reakcję, ale nie robienie byle czego. Pracownicy opieki społecznej nie są odpowiednio przeszkoleni, działają zgodnie z wytycznymi prawa, które nie uwzględnia bogactwa sytuacji, zawiera procedury, które dają efekty odwrotne do pożądanych. Taki jest efekt unifikacji prawnych. Przepisu na szczęście nie ma. Litera prawa zawiera tylko ograniczenia, ale nie daje pozytywnych recept. Analogicznie, w aptece są lekarstwa przeciwko różnym chorobom, ale nie ma specyfiku uniwersalnego, a prawo próbuje wprowadzać taką unifikację i zachowuje się podobnie jak Pippilotta Langsztrum, która myślała, że jak zmiesza różne lekarstwa, to uzyska likarstwo na wszystkie choroby. Dlatego przepisy prawne nie działają i wywołują więcej cierpienia, niż likwidują.

Zauważą lub nie zauważą, a może nawet już nie zauważyli. Dlaczego tak myślę? Bo:

Ten opis sugeruje, że coś mogło się wydarzyć właśnie w przedszkolu. Nie wiem, co to mogło być, ale może któreś dziecko coś powiedziało, a może ktoś z personelu pozwolił sobie na komentarz wobec Dziewczynki. Tu bym szukał przyczyny zmiany, bo tu jest sygnał czasu zmiany. Mogło to być tez coś, co zrobił lub powiedział Ojciec przed pozostawieniem w przedszkolu. Ten cały dzień i noc trzeba sprawdzić. Może to być też efekt niechęci do Ojca w związku z rozłąką.

Szukaj w tej dobie poprzedzającej wydarzenie w przedszkolu. Psycholog także będzie potrzebował wywiadu środowiskowego, aby zdiagnozować sytuację. Delikatnie i bez nacisku zapytaj Ojca i opiekunki w przedszkolu, co się stało tego dnia. Kiedy wyczujesz opór, bądź szczególnie delikatna, bo tam pewnie będzie tajemnica. Nie sugeruj. Nie naciskaj. Słuchaj. Patrz. Zadawaj pytania bardzo subtelnie.

Dziękuję za wszystkie odpowiedzi.
Aktualnie sprawa wygląda tak: jestem po rozmowie z ojcem Małej, pokazałam mu Wasze wypowiedzi i postanowił coś z tym zrobić. Myślę, że się naprawdę przestraszył i zrozumiał powagę tej sytuacji. W poniedziałek wybiera się z Oliwką do psychologa, a dzisiaj zabrał ją do domu.

Jestem pewna, że ojciec w tym przypadku nie stosuje przemocy ani nie molestuje dziecka. To jest taki człowiek, ktory dla niej zrobiłby naprawdę wszystko. Nie krzyczy na dziecko, nie stosuje żadnych kar, nie wprowadził dyscypliny. Oliwia może robić, to co jej się podoba, a tata nic jej nie powie. Myślę, że właśnie dlatego nie zabrał ode mnie Oliwi np. siłą, bo dla niego Oliwia może robić, co chce. Nie chodzi tu o to, że sie nią nie interesuje, bo codziennie przyjeżdzał rano i po pracy, przywoził małej jedzenie i wyprane ciuchy.
Matka w ciągu tego tygodnia była u mnie tylko raz, więc to, że sie nie interesuje to prawda.

A jak Wy byscie sie czuli, gdybyscie mieli 3 latka i nagle wszystko sie zmienia, rodzice sie klocą, mama sie wyprowadza, potem jestescie przerzucani jak zbedna rzecz od jednego do drugiego co kilka dni. Bylibyscie radosni i weseli?? Trafiacie wreszcie na kogos (czyli autorke), w ktorej macie wreszcie jakąs stalosc i oparcie i to jedyny pozytyw, jaki dziecko odczuwa.

Dziecko nie jest chore psychicznie, ani nie potrzebuje (na razie) psychologa, tylko po prostu ciepła i bezpieczenstwa i to daje jej w tym momencie osoba postronna, autorka - dlatego dziewczynka unika ojca i matki i boi sie, ze bedzie do nich pewnie wracac - stad jej zachowanie. Mysle tez, ze jest zla na ojca czy rodzicow za zaistniala sytuacje i dlatego chowa sie, gdy ten przychodzi, chcac go ukarac.

3 latek bardzo duzo juz wie i rozumie, po prostu. I przezywa zaistnialą sytuacje, jak kazdy czlowiek.

O czym Wy chcecie rozmawiac z rodzicami - i jak nimi potrzasac? - zabronic im sie rozwodzic? Kazac im stac sie bardziej odpowiedzialnymi rodzicami? Jak sobie to wyobrazacie?

Autorko, jesli lubisz dziewczynke, po prostu sie nia opiekuj, jak do tej pory - to wszystko, co mozna w tej sytuacji.

Pozdrawiam.

Taie rzeczy dzieje sie ciagle, caly czas.