Pytanie o radę ??

To jest problem Twojego męża, nie Twój. Jeśli wdasz się w tę idiotyczną grę i będziesz się czuła winna, to tylko utwierdzisz męża w przekonaniu, że jesteś jego własnością... Tak szczerze to takie sytuacje są chyba poza moją percepcją. Nie jestem w stanie pojąć, jak można pozwalać się w ten sposób "rozliczać" z przeszłości, która nie powinna nikogo interesować. To, czy jesteś dziewicą, czy byłaś wcześniej z innymi mężczyznami jest tylko i wyłącznie Twoją sprawą.

Cóż, dość specyficzny ten Twój małżonek. Tak jakby trochę niedojrzały...
Fakt, że żyłaś i miałaś jakieś historie (niewinne jakby nie patrzeć) zanim z nim zaczęłaś być - to normalne, wszak nie siedziałaś zamknięta w słoiku
Pozostaje tylko liczyć na to, że Twój małżonek trochę dojrzeje i zacznie trzeźwo patrzeć na świat.
Być zazdrosnym o coś takiego? To naprawdę dziwne...
A może coś się "dzieje" złego w Waszym małżeństwie i takie jego reakcje, takie zachowanie są związane z innymi sprawami, które nie idą prawidłowo? Może swoim zachowaniem dajesz mu powody do wybuchów zazdrości, umniejszasz w jakiś sposób jego samoocenę? Bo wówczas nietrudno o panikę u takiego faceta i irracjonalne zachowania...
Swoją drogą - zawsze uważałem, że wypada wszystko mówić o swojej przeszłości, bo coś skrywanego może kiedyś wyjść przy niesprzyjających okolicznościach i trochę "namieszać". Ale mam tu na myśli jakieś istotne sprawy, a informacja o niewinnej wycieczce z byłym kiedyś tam... - to banał.
Odczekaj trochę i jeśli mąż się nie ogarnie - spróbuj z nim porozmawiać, a jak nie da to pozytywnego skutku - wypada udać się do jakiegoś specjalisty, bo jego zachowanie nie jest normalne...

Co do tej akcji, jej powodów nie upatrywałabym w niskiej samoocenie czy brakiem akceptacji. On po prostu ma takie staroświeckie poglądy wyniesione z domu. Ze porządna dziewczyna ma być dziewicą, że wspólne mieszkanie to zło ostatecznie itp. tylko że tak akurat wyszło ze zaczęliśmy współżyć kiedy nawet nie byliśmy zaręczenie wiec nie wiem co z tą porządnością u niego , tylko ze ja nie mam z Tym problemu!

Była jeszcze jedna dziwna sytuacja. Na studiach wyjechałam na praktyki do innego miasta, to było kiedy krótko się spotykaliśmy i złożyło się tak że spaliśmy w jednym łóżku. i w połowie nocy mnie obudziło jego dobieranie się do mnie - oczywiście wszystko uciszyłam i przerwałam. a następnego dnia zażartowałam że się przez niego nie wyspałam - co on skwitował "że wszystko było zaplanowane i że mnie musiał sprawdzić" - Czy to nie było chore??

A ja, niestety, nie uwierzyłabym, że można mieć tak skrzywione podejście i potraktowałabym to jako żart...

Inferna, najważniejsze w tym wszystkim jest to, co wcześniej napisała Anemonne: nie możesz czuć się winna! Daj do zrozumienia mężowi, że jego pretensje są zupełnie nieracjonalne. I, niezależnie od wszystkiego, nie daj sobie wmówić, że zwykła wycieczka z chłopakiem przed waszym związkiem to błąd/nie wypada/Twój zły postępek/dowód złego prowadzenia się.

Mówiłam mu to - ze wybrałam jego mimo ze o moich urodzinach raz w ogóle sobie zapomniał=)  a co do pytań o jego innych dziewiczych to tez go pytam czy on spadł z księżyca zanim mnie poznał? ale ON uważa ze nie mam prawa odwracać kota ogonem.

Czuję się podle bo nie zrobiłam nic złego, a cały czas słyszę o kochasiu z Paryża.
i macie rację nie powinnam się czuć winna - ludzie jeśli się kochają to wybaczają sobie nie takie rzeczy, i akceptują nie takie problemy.

I znowu to, co napisałaś, świadczy o tym, że jednak nie do końca czujesz się niewinna - tutaj nie ma mowy o "wybaczaniu", "akceptacji" czy "problemach". Jedyny problem tutaj istnieje w głowie Twojego męża i nie ma on czego Ci wybaczać, bo wybacza się przewinienia! Tak długo, jak będziesz podejmować dyskusję na ten temat, będziesz dawała mężowi odczuć, że ma rację.

Oooooo, tooo toooo:) Dobrze ujęte... Najlepszą formą obrony jest atak...albo obojętnoś... zupełne ignorowanie jego głupich uwag.

No i stało się. Powiedziałam panu mężowi ze jest żałosny i żeby zachowywał się jak dorosły człowiek. A on ze się rozwodzimy. bo on już nie może być z kimś takim.  żałosne

mam dość

Wiesz, zwykle racja leży pośrodku. Ale tutaj Twój mąż nie ma ani odrobiny racji. NIE MOŻESZ zmienić stanowiska. On Cię teraz najzwyczajniej w świecie próbuje sobie podporządkować. Tylko ciekawe czego oczekuje? W jaki sposób wg niego możesz zmazać ten wyimaginowany "grzech"? On tylko chce żebyś czuła się winna. Nieważne, że nie ma powodu. Sam chce czuć się lepszym od Ciebie. I mieć pełną kontrolę. Beznadzieja. Jeśli się ugniesz - już zawsze będzie Ci wypominane puszczalstwo i zawsze znajdzie się dodatkowy powód do tych oskarżeń.

Ciekawe co on by napisał w owym pozwie rozwodowym? "Żona była na wycieczce z chłopakiem zanim mnie poznała"?

Ręce opadają. Dowiedziałam się że zataiłam rzecz, o której gdyby małżonek wiedział to w ogóle by się ze mną nie spotykał. (a wiec przez moje kłamstwo zmarnował 5 lat życia). mało tego dziś rano nie rozmawialiśmy za to ja wychodząc powiedziałam wychodzę on nic, wiec sie pytam nie słyszysz ? może pasowało by coś powiedzieć? na to on Spi45$%^aj .

Paranoja. Sytuacja tak wgląda jakby co najmniej dowiedział się ze dorabiam na boku w burdelu. Masakra

w sumie to kiedyś rozmawialiśmy gdzie kto był w sensie co widział może i nawet padło pytanie czy byłem we Francji ale chcąc uniknąć pytań i chorych domysłów z kim kiedy gdzie i po co nie powiedziałam o Tym.  (Ponieważ mój mąż zawsze się pieklił jak była mowa o moich byłych - nawet nie chciał zobaczyć zdjęć z wesela mojego brata bo stwierdził ze by 'się porzygał' gdyby zobaczył mnie z kimś innym). Sama wczoraj mu powiedziałam ze jak jest taki święty to niech z ręką na sercu powie ze nigdy nie dotknął żadnej kobiety. nic nie odpowiedział tylko cały czas o tym oszukiwaniu

Tego typu "partnerów" niektórzy na naszym forum nazywają psychofagami. I wiedzą, że cokolwiek by nie zrobiły, to i tak wg psychofaga będzie to ich winą. Niektóre osoby są winne tego, że oddychają.

Proszę, dla własnego dobra przestań "gdybać".

Inferna życzę dużo siły,i oby nie okazało się
że Pan i Władca coś szykuje na boku.
Bo to mi dziwnie "śmierdzi" Choć wcale nie musi
się urealnić.Ale tak jak pisały osoby wyżej,być może
to pretekst....aby specjalnie się rozstać.

Powodzenia i mądrej decyzji a     przede wszystkim  spokoju.

Pozdrawiam

szczerze ...? niech składa - mam już dosyć. Nie pozwolę się tak traktować. Jeszcze tym przekleństwem do mnie rano to już przesadził.

To nie pierwsza akcja tego typu kiedyś jeszcze przed ślubem on pracowała w sylwestra a ja miałam iść na imprezkę do koleżanki to się fochował ze skoro on nie idzie to ja tez nie powinnam i wtedy po dwóch albo trzech dniach, zmiękł i przeprosił. ale z czasem jest chyba coraz gorzej jeśli chodzi o obrażanie się o byle pierdołę.

Kiedy na zakończenie moich studiów zorganizowaliśmy sobie na rok taki mini bal. miał focha (Ni to żartem ni to serio) ze zakładam sukienkę, w której bym na weselu z byłym chłopakiem.  wtedy chamsko zapytał czy była prana.

No właśnie - czy na pewno chcesz dalej być z człowiekiem, który zakłada, że się "źle prowadzisz"? Przecież to, jak on Cię traktuje świadczy o tym, że nie jesteś osobą, którą darzy choćby minimalnym szacunkiem. Dla niego nie jesteś jego kochaną żoną, tylko podczłowiekiem-kobietą o wątpliwej reputacji...

No to życzę powodzenia i trwania w swojej decyzji, to typ mizogina tacy się NIGDY nie zmieniają.

" Mądry mężczyzna nie zastanawia się, kto był przed nim.
Stara się robić tak, aby po nim nikogo nie było."

Piekne

uciekaj jak najdalej i jak najszybciej od takiego typa! jak kobieta może pozwolić sobie na takie traktowanie, przecież to jest kompletny brak szacunku, a miłość to szacunek. za niedługo podbije Ci oko i też nie zauważy. jeśli chcesz być ofiarą to z nim zostań, z czasem będzie coraz gorzej. z tego co czytam odnoszę wrażenie, że to Twój mąż ma jakiś problem z głową, a ten, nieleczony będzie działał na Ciebie destrukcyjnie.

Witam,

Trafiłam na tę stronę, na to forum szukając jakiejkolwiek pomocy dla siebie, wsparcia.. Historia opisana przez autorkę tego postu wydaje się być zbliżona do mojej.
Jestem 5 lat po ślubie, razem z mężem mamy dwóch cudownych synów (2, 4 lata). Od trzech miesięcy nasze małżeństwo nie istnieje, jest fikcją dla dobra dzieci.
Historia jest długa, ale co najogólniej "zarzuca" mi mąż?? Otóż przeczytał moje pamiętniki pisane jeszcze zanim go poznałam i:
1. twierdzi, że jestem "zdzirą", bo opowiadając mu o dwóch chłopakach ze swojej licealnej jeszcze przeszłości, mówiłam, że to tylko koledzy a oni tymczasem cyt. "obmacywali" mnie
2. zanim poznałam swojego męża byłam w związku małżeńskim cywilnym z pewnym chłopakiem, oczywiście mój maż o tym wiedział, teraz twierdzi, że go oszukałam, ponieważ wyczytał w pamiętniku, że przez kilka dni mieliśmy też ustalony termin ślubu kościelnego
3. zarzuca mi w końcu, że w ogóle przechowywałam pamiętniki, zdjęcia, jakieś pamiątki. W historii wyszukiwania stron www znalazł też, że kilkakrotnie wpisywałam nazwisko swojego eks - robiłam to ze zwykłej babskiej ciekawości. Mąż uważa, że była to próba szukania kontaktu
4. ma też pretensje do mojej rodziny, twierdzi , że moi rodzice powinni byli usiąść i poważnie z nim porozmawiać, przedstawiając mu moją przeszłość.

Mój maż uważa się oszukany, twierdzi, że gdyby to wszystko wiedział, nigdy by się ze mną nie ożenił. Twierdzi, że wchodząc ze swoją małżeńską przeszłością w jego życie, powinnam była być krystaliczna, a tymczasem, z wyjątkiem dzieci, nic dobrego mu nie dałam.

Moje małżeństwo obecnie to fikcja. Praktycznie ze sobą nie rozmawiamy, ponieważ każda rozmowa kończy się kłótnią, podczas której słowa "durniu", "głupku", "zamknij się" są czymś absolutnie normalnym dla mojego męża.
  Mąż twierdzi, że daje nam rok próby, jeśli się sprawdzę i uzna, że choć w minimalnym stopniu zasługuję na to, by jeszcze być ze mną, to po roku może pójdzie ze mną na jakąś terapię małżeńską. Jeśli nie, to za rok czeka nas rozstanie - o tyle trudne, że mieszkanie, w którym mieszkamy jest mieszkaniem mojego męża. Wielokrotnie zresztą mówił mi, że mam się cieszyć, że jeszcze mnie nie "wywalił" i żebym się nie "rządziła".

Jestem na skraju załamania nerwowego. Bardzo kochałam swojego męża, wychodziłam za niego za maż  z wielkiej miłości. Uważam, że dla dzieci potrzebują oboje rodziców, by dobrze się rozwijać. Wytrzymuję to tylko dla nich. Ale jak długo dam radę?!

Współczuje Autorce tematu  jak i rona24. Brak szacunku,obelgi,wyzwiska ...czy tak wyraża się miłość do swojej wybranki? Jak widać to kolejni królowie życia,którym się wydaje że im wszystko wolno. Dziewczyny  nie ma na co czekać,bo taki człowiek się nie zmieni..a dać się
upodlić......... szkoda zdrowia. Dzieci są Bardzo dobrymi obserwatorami,choć takie maleńkie
rozumieją...........

Życzę dużo siły i w końcu Spokojnego Życia

Pozdrawiam

Posluchaj lepiej przekochany tata i przekochana mama osobno, niz maja patrzec i uczyc sie jak przekochany tata traktuje mame. To drugie mieszkanie jest twoje czy tez twojego meza?