Każdego poznanego chłopaka traktuję jako potencjalnego chłopaka...;/

Twoje zachowanie jest , stety lub niestety, bardzo typowe.
Każdy facet, to mój facet. Każdy musi się we mnie zakochać. Jeśli nie zrobi tego, znienawidzę go.

Taki sposób myślenia nie ma nic wspólnego z niską samooceną. Gdybyś rzeczywiście myślała o sobie tak kiepsko, to od razu zakładałabyś, że żaden na Ciebie nie spojrzy, że nie jesteś nikogo warta, itp. (to oczywiście w dużym uproszczeniu).

Ale Ty myślisz inaczej: on musi być mój. Spojrzałam na niego łaskawym okiem, musi wpaść w zachwyt i uwielbiać mnie. Jeśli nie - jest śmieciem, zmiotę go. To, raczej efekt (jeśli już) samooceny zbyt wysokiej.

Jak to zmienić?
Ano, pogodzić się z rzeczywistością. Zauważyć swoje zalety, być świadomą swoich wad (ale już bez kokieterii). I zauważyć jeszcze jedno: każdy ma swoje zdanie, każdy sam decyduje o sobie. Również mężczyźni.
A Twoja postawa "rzucania się" na każdego chłopaka, zwyczajnie odstrasza, nawet wtedy, gdy któremuś się spodobasz.

Boisz się, że zrobisz coś głupiego na imprezie. To nie rób niczego, czego byś później żałowała. Wystarczy, gdy przez chwilę pomyślisz. Dorosłość tym różni się od dzieciństwa, że nie kieruje się wyłącznie emocjami. Od emocji do decyzji droga daleka. Emocje są, myślenie też i na końcu pojawia się decyzja: nie zrobię tego, mimo że mam na to ochotę.

Powodzenia.

myślę że Twoje zachowanie wynika z dużej samotności,może z braku dobrych kontaktów z ojcem?może powinnaś pójść do psychologa który pomógłby Ci się odnaleźć,bo wiesz takie zachowanie odstrasza facetów, poza tym weź pod uwagę że taki facet w którym zaczniesz się podkochiwać może być szczęśliwie związany z kimś innym wiec po co się komuś narzucać itp.

Wielokropek zdecydowanie źle mnie odczytałaś.
I ja wysoka samoocena?
Naprawdę nic z tych rzeczy. Ale nie znasz, nie wiesz o mnie nic to mogłaś sobie tak pomyśleć. Jeśli chcesz mnie poznać lepiej i zobaczyć jak bardzo się mylisz w ocenie mnie odsyłam Cię do wątku "Toksyczna matka i co dalej".

Huanita. Nie mam ojca, nie widziałam go oczy, on nigdy nie szukał na kontaktu (ponoć raz -sorry) i nie istnieje dla mnie.
I chłopacy w których się "podkochiwałam" to zawsze single. Wszyscy to koledzy, którzy miałam stały kontakt

Plinka a dlaczego tego kolegę znienawidziłam? Hmmm. W moim życiu mężczyźni dużo krzywdy mi wyrządzili. Ojciec ma mnie gdzieś, a bracia mnie terroryzowali, jeden nawet bił i okradał... I moja matka też całe życie trzymała mnie z dala od płci przeciwnej i miałam zakaz trzymania się z kolegami. I ja zawsze żyłam w przeświadczeniu, że faceci to tylko zło i nic więcej. I po tylu latach postanowiłam się przełamać i spróbować kontaktów z nim. I myślę, że to odrzucenie obudziło we mnie te wcześniejsze uczucia... I pokazało, że moja matka miała racje
Ale psychologiem nie jestem. Sama dużo myślę, czytam...
Do psychologa wybieram się od dawien dawna, ale nie stać mnie. Aczkolwiek tutaj ktoś podał namiar na darmowego i kurde próbowałam to dzisiaj znaleźć, ale nie mogę

Wiesz Kate tak to już jest że większość dziewczyn które miały zły kontakt z dzieciństwie z ojcem bądź nie miały go wcale mają w dorosłym życiu tendencje do pakowania się w toksyczne związki ale rozpaczliwie pragną mężczyzny,przepraszam nie chce Ci tu stwarzać portretu psychologicznego,wiesz ja mam ojca kocha mnie i jest dobrym człowiekiem  ale jest przy tym strasznym nerwusem i gdy byłam mała krzyczał na mnie z byle powodu jak np czegoś nie umiałam,w okresie dojrzewania bardzo często się z Nim kłóciłam,potrafiliśmy się nie odzywać nawet po trzy miesiące,ale do czego zmierzam....kocham mojego tatę ale mam żal ponieważ nie czułam się dostatecznie kochana,i przez to też szukałam zawsze w każdym koledze kogoś z kim stworzyłabym związek i myślę że u Ciebie może być podobnie...na pewno trawisz wreszcie na tego jedynego który da Ci morze miłości na która z pewnością zasługujesz.

Jeśli ktoś jest fachowcem, to czy prywatnie, czy w państwowej przychodni traktuje swych klientów identycznie.

Poza tym, to nie psychologowi ma zależeć na rozwiązaniu Twoich problemów, tylko Tobie.
Być może w państwowej przychodni Twoja motywacja będzie mniejsza.

To weź ten wstyd pod rękę i idźcie tam razem. Nie będziesz sama.

Jeszcze jedno: nie powiesz psychologowi nic takiego, co zdziwiłoby jego. Co klient, to inna historia, zwykle niewesoła.
A wstydzić się, jeżeli ktoś już musi, może Twoja mama. Pewnie jednak kocha Cię jakoś, tylko też nikt jej nie nauczył jak tą miłość okazywać. Jak w tym powiedzeniu: chciała dobrze, a wyszło jak zwykle.

ja tak miałam kiedy będąc z obecnym partnerem poznaliśmy świetnego kolegę i zaczęliśmy się z nim trzymać. miał wszystko, dosłownie! był (jest) świetnym kumplem, szczery, miły, kulturalny, etc... ale poznając go bliżej i przyglądając się mu bardziej, dostrzegłam w nim też wady: i w zachowaniu i w wyglądzie... dlatego łatwiej mi przeszło oszołomienie (bo nie nazwę tego zauroczeniem) tym człowiekiem.
Radzę Tobie podobnie- wyszukuj wad, jeśli nie będziesz mogła inaczej poradzić sobie z tym, co Cię męczy.

Swego czasu też byłam taką desperatką. Z tym, że ja nie obracam się na co dzień w grupce chłopaków, nie mam takiej paczki płci męskiej, dlatego gdy poznawałam jakiegoś kolegę i gadaliśmy, to od razu w głowie po nocach rozmyślałam, co by to było gdybyśmy byli razem i się do siebie zbliżyli. Nie jesteś nienormalna jak widzisz, sporo osób tak ma, w końcu tzw. zauroczenie nie istnieje od dziś, ale od ho hooooo. Nie ma się czym przejmować, grunt to starać się nad tym zapanować i nie rzucać się od razu na kolegę z łapskami Oczywiście żartuję, chodziło mi o to, że nie warto składać jakichś deklaracji na dzień dobry, trzeba się kontrolować i sprowadzać na ziemię - że NA RAZIE to tylko kolega, może kiedyś będzie coś więcej, ale NA RAZIE NIE.