Czy warto ratować związek?

Czy warto ratować Twój związek? Co kto lubi. Jeśli lubisz, gdy bliska osoba stosuje wobec Ciebie przemoc, jeśli lubisz być w toksycznym związku, to ratuj. Oto przepis.
Znaj swoje miejsce, jesteś niewolnicą, on Twym panem.
Patrz wiernopoddańczo w oczy swego pana.
Spełniaj najmniejsze jego zachcianki bez szemrania i grymasu niezadowolenia.
Pamiętaj o wszystkich jego poleceniach, uwagach i nie śmiej mu się sprzeciwiać.
Zapomnij, że masz jakiekolwiek swoje zdanie, odtąd jego zdanie, jego opinia na dowolny temat będzie Twoją opinią.

Jeśli jednak wolisz związek partnerski, odejdź.

Przepraszam, ale takie wypowiedzi moim zdaniem nic nie wnoszą do wątku.
NIE JESTEM NIEWOLNICĄ!
Mam swoje zdanie i je wyrażam głośno.

Nie jest łatwo odejść, szczególnie jeżeli ma się zobowiązania.
Faktem jest, że nie jestem w stanie sama opłacić mieszkania i rachunków, a wszystko jest na mnie. Nie mogę też znaleźć lepiej płatnej pracy, bo obecnie jeszcze studiuje dziennie.

Ma ktoś jakiś pomysł jak wyjść z tego impasu?

Zgadza się, przekroczyliśmy je.
Dziękuję za dobrą radę, ale nie mam zielonego pojęcia jak mam nie uczestniczyć w kłótniach. Również jestem porywczą osobą i nie wyobrażam sobie, że miałabym nic nie odpowiedzieć.
Jakiś sposób by się uspokoić, kiedy nerwy już puszczają?

Prosiłabym bez obrażania. Mimo to dziękuję za odpowiedź, choć jest ona bardzo lakoniczna i niewiele mi pomogła.

Zdaję sobie sprawę Panie i Panowie, że opisana przeze mnie sytuacje wydaje się być jasne - odejdź. Tylko chodzi o to, że znamy się szmat czasu, jesteśmy ze sobą długo i ja widzę, że on powoli się zmienia na in plus. Stara się czasami pohamować np. żeby nie wywołać awantury i wychodzi na chwilę z pokoju. Jednak nie zawsze to wychodzi, ja też nie mam już takie cierpliwości jak kiedyś żeby tłumaczyć mu wszystko. Na prawdę myślicie, że powinnam odpuścić i nie tracić sił?

Nie napisałam, że jesteś niewolnicą.

Z Twego opisu wynika, że oboje jesteście tak wyładowani złością, że byle błahostka powoduje potężną drakę. Może najwyższy czas, byście oboje najpierw pozbyli się tych pokładów złości, a później porozmawiali ze sobą?
Mam wrażenie, że ten pedantyczny porządek, którego tak domaga się Twój partner jest tylko przykrywką dla prawdziwego problemu. O co tak naprawdę on walczy? Dlaczego ten porządek jest dla niego ważniejszym od Ciebie, od Twego dobrego samopoczucia, od dobrej atmosfery w domu? Porozmawiaj z nim.

A w którym miejscu Róża Cię obraziła? Widzę, że Tobie też przeszkadzają drobnostki, i byle słowo traktujesz jak atak na siebie.

Odpowiedź masz poniżej. Zrób to samo.

Jeżeli faktycznie chcesz coś zmienić, zacznij od siebie. Wtedy będziesz miała prawo wymagać zmian u niego. Sama dobrze widzisz, że też nie jesteś bez winy, tylko mam wrażenie, że swoją porywczość widzisz jako taką cechę charakteru, a jego zachowanie jako umyślne czepianie się.

Nic dodać nic ująć.

Olu - Tobie powinno zależeć na tym,aby w mieszkaniu panował porządek. A w Twojej sytuacji jest niestety odwrotnie.
Nie czujesz zawstydzenia w związku z tym? To, że facet jest pedantem,świadczy tylko  o jego  dobrym wychowaniu i wartości jakie wyniósł ze swojego rodzinnego domu. A musisz wiedzieć o jednym,to co mówi się po wypiciu kilku głębszych,to efekt tego co dzieje się w ciągu normalnych dni. Denerwują go te - Twoim zdaniem- "drobiazgi" i przy spotkaniach ze znajomymi,może chce Ciebie swoim zachowaniem zmusić do tego,abyś zastanowiła się nad tym co powinno należeć do Twoich raczej obowiązków? To Ty moim zdaniem musisz się zmienić jeśli chcesz utrzymać ten związek.On i tak długo wytrzymuje ten stan rzeczy,ale dziwię się, że przez te 5 lat nie zmieniłaś swojego nastawienia do utrzymania mieszkania w czystości.I jeśli się nie zmienisz,to sądzę, że on  wreszcie nie wytrzyma i albo Ciebie osobiście opuści, albo zacznie także bałaganić.Czy o to Ci chodzi?

Vingo, coś w tym jest. Jeśli dwojgu ludzi na sobie zależy, działają tak aby sobie życie umilić. Autorka pisze wyraźnie, co denerwuje jej faceta.  Na początku mozliwe, a raczej pewne, że oboje starali się bardziej.
Natolinko, autorka nie napisała nigdzie, że jest leniem który nie sprząta. Jej facet jest pedantem, znam to uczucie;) Nie zasne gdy widzę w zasięgu wzroku przedmioty, które leżą nie na swoim miejscu. ZMierzam do tego, że oboje powinni się zmienić.

Olu, nie czyń drugiemu, co Tobie niemiłe. Zmiany zacznij od siebie, a jeśli facet nie wykaże żadnej chęci zmiany siebie, wtedy odejdź. Pytanie zasadnicze, czy jesteś z nim bo go kochasz? Czy po prostu przyzwyczaiłaś się do jego obecności w swoim życiu? Oboje jesteście strasznie zacięci, brniecie w złym kierunku. Proponuję CI napisać do niego list. Napisz mu o swoich uczuciach, potrzebach. Zaproponuj zmiany i w sobie i w nim. Przestań chodzić w kapciach po balkonie, czy to tak dużo? Poniekąd potrafię go zrozumieć, bo jeśli partner wie, że coś mnie doprowadza do szewskiej pasji, a robi to nadal, odbieram to jako zwykłą złośliwość, więc odpłaca Ci tym samym.

Zachowanie po alkoholu pokazuje tylko, jak wiele w nim jest żalu do Ciebie. Zachowywał się tak samo gdy było między wami lepiej?

A to na co zwróciła uwagę Vinga. Jaki jest jego udział w porządkach i pracach domowych? Mało zarabiasz ale wnioskuję że on pracuje? Może to on was utrzymuje a od CIebie wymaga porządku w domu?

Pytasz jak nie uczestniczyć w kłótniach. Też jestem porywcza, ale jeśli kocham i mam w sobie chęć zmian siebie, to potrafię poradzić sobie ze złością i nie ciągnąć sprzeczki. Jeśli nie potrafisz radzić sobie z emocjami, może wybierz się do psychologa? Być może Twoje nerwy też maja wpływ na obecną sytuację. Nie próbuję CIe atakowac ani obrażać, ale nie widze w Twoich postach nic, co by mi pokazało, że starasz się unikać kłótni.

Czasem jestesmy przewrażliwieni, a on jest z pewnością. Wszystko co robisz prawdopodobnie odbiera jako atak na siebie, ale czy tak nie jest? Czasem ranimy słowem niechcący. Też potrafię być wredna przy znajomych jeśli się napiję i nie mam świadomości, że robię źle. ALe mam wspaniałych przyjaciół, którzy potrafią mi powiedzieć "słuchaj, przegiełąś trochę wczoraj, bo to zabrzmiało tak i tak" i wtedy mogę porozmawiać z moim facetem o nieprzyjemnych sytuacjach. Bo klucz do udanego związku to szczera rozmowa, a u was jej nie ma. Podpytaj znajomych jak oni odebrali Twoje słowa. Być może tak, jak Twoj facet.

Nigdy nie twierdziłam, że jestem bez winy. Każdy ma wady, ale nie będę usprawiedliwiać jego zachowania w stylu "to moja wina". Zachowanie powinno być adekwatne do sytuacji.