Uparta babcia

Podejrzewam, że na taką starszą i z opisu bardzo żywotną panią nic się nie poradzi. Ona w tym, że robi wszystko widzi swój sens życia. Jakby przestała pewnie czułaby się, że za życia już się do grobu położyła. Myślę, że powinieneś jej pozwolić robić to co chce, uprzedzając jednak w niektórych cięższych sprawach.  Na przykład dbając, żeby w domu był zawsze zapas ziemniaków, węgla, cukru, mąki itp. Po resztę, trudno, niech idzie skoro jej to sprawia przyjemność. Przecież nie będziesz jej wydzielał pieniędzy żeby nie mogła więcej rzeczy kupić
I wyjść z założenia, że przecież wie co robi. Widać, że chcesz dla niej dobrze. Jednak Twoje "dobrze" i jej "dobrze" są trochę inne...
I nie robi tego na pewno złośliwie. Po prostu robi to co robiła prawdopodobnie przez całe życie i trudno jej sobie uświadomić, że potrzeba zwolnić. A pralka automatyczna to wygoda a nie niepotrzebna fanaberia Sądzę że nie da się jej do tego przekonać

Czytam i czuję się jakbym czytała o mojej babci, kobieta też 80+, niczego jej się nie przetłumaczy.
Przyjęłam troszkę inną strategię, nie marudzę jej, nie sprzeczam się z nią jak dawniej, bo to kompletnie nie przynosiło rezultatów, ale zapraszam ją do pomocy przy różnych pracach domowych (celowo proszę żeby zajęła się czymś najlżejszym), na zakupy w miarę możliwości chodzimy razem, nigdy nie mówię, że zrobię coś za nią, nigdy nie mówię "zostaw to, bo nie masz siły", "zostaw to bo jest za ciężkie" tylko oferuję jej swoją pomoc i przejmuję te czynności tak podstępnie, że babcia nie czuje się w żaden sposób odrzucona.
Wydaje mi się, że taka jest natura starszego człowieka.
Twoja babcia jest na pewno nauczona pracy od dziecka, a poprzez takie zachowania z pewnością nie chce zrobić Ci przykrości i niczego Ci udowadniać, najprawdopodobniej chce czuć się potrzebna.

Kerty, Ty straszną krzywdę chcesz babci zrobic. Lekarz rodzinny mojej matki zdrowo by Cię zwymyślał. Jak to dobrze, że ona jest sprawna ruchowo, że się jej cokolwiek chce. Ty lepiej ją zachęcaj, a nie krępuj. Ciężary wiadomo, niech lepiej nie dźwiga, lecz zakupy jak najbardziej.
Lekarze geriatrzy biją na alarm, bo starsi ludzie zamiast spaceru, wybierają serial. Ruch, jeszcze raz ruch.

Działa tam jakieś koło emerytów i rencistów? Zachęcic babcię do spotkań z innymi. Będzie miała z kim porozmawiac i gdzie wyjsc. Może pobliski dom kultury prowadzi jakieś zajęcia?  Babcia ma jakiś talent, może umie coś, czego innych nauczy? Później na kiermaszu można kupic cudeńka, których nigdzie nie znajdziemy.

Czyli w gruncie rzeczy mam:
- nie jęczeć babci za uszami, żeby zostawiła te ciężkie roboty tylko sobie prała moje jeansy w rękach i taszczyła zakupy
- znaleźć Jej hobby (nie pójdzie na to, bo wiem co powie "A daj mi spokój, ja mam robotę w domu")

Z tych dwojga - pierwsze jest zabronione przeze mnie (a lekarz by to tylko potwierdził) a drugie z racji upartości babci - niewykonalne. Czyli Waszym zdaniem mam przestać zabraniać - zrobione. Nie będę zabraniał ale przed tym jeszcze raz, na spokojnie wytłumaczę babci, że takie roboty to nie dla Niej.

W ogóle - z babcią to przeboje. Jak napisałem - często chodzi na zakupy i dźwiga siaty ciężkie. Spotykając znajomych, sąsiadów Ci zadają pytania "A X to nie może Pani pomóc?" (X - moje imię), "A bo chce?" i ja się muszę potem użerać z ludźmi, bo patrzą na mnie jak na wyzyskiwacza, osobę niepomocną i egoistyczną. Tylko, że ten X to jest kilkadziesiąt a czasami nawet kilkaset km od domu....

Odwróćmy sytuację - mam zakaz ćwiczeń fizycznych (lekarski), mimo to chodzę na siłownię codziennie i ćwiczę 1h + 1h w domu (brzuszki). Co by powiedziała/pomyślała koleżanka/dziewczyna/narzeczona/żona/ktokolwiek? Moim zdaniem zaczęłaby się o mnie martwić i odciągać mnie od mojego hobby, bo nie idzie mi to na zdrowie i kiedyś mógłbym wylądować w szpitalu a nawet zacząć wąchać kwiatki od spodu. Ja bym nie słuchał takich "marudzeń" i wyszedłbym na lekkomyślnego, krótkowzrocznego, nieodpowiedzialnego faceta. Mylę się?

Widzisz - jesteś zainteresowana facetem X. Aby go poznać - obserwujesz obiekt zainteresowań. Wg Ciebie jest on ideałem a tymczasem, kiedy przyprowadza Cię do swojego domu spotykasz jego sąsiadkę - ta Cię zaczepia i mówi "Ten X to niezłe ziółko bo pali/ćpa/leje kobiety pięściami/szemrane towarzystwo etc". I tak kilka razy od paru osób, które go znają z osiedla. Zaczęłaby dziewczyna mieć wątpliwości czy nie? Zakładamy, że przy Niej zachowuje się jak wzór cnót i facet z jajami.   

Był brat przez ostatnie 9 miesięcy ale już Go nie ma. Tylko, że brat zawsze "przyklejony" do komputera i pomoc to z wielkim krzykiem i awanturą. No to niech tą niezależność zachowuje ale tylko wtedy gdy mnie nie ma a jak jestem to niech się oszczędza, bo daleko to przy takim tempie i obciążeniach nie zajedzie....

Taki wynalazek na kółkach - wózek na zakupy to leży w garażu w ilości co najmniej dwóch. Na moją gadkę "W garażu leżą takie wózki na zakupy. Jak nie możesz dźwigać to Ci przyniosę jeden" dostałem odpowiedź "Dać Ci w mordę? Jak Cię nie wstyd. Ty siedzisz a mnie z wózkami będziesz wysyłał" - dosłownie jota w jotę. Dla jasności - byłem dziś w Warszawie, ~ 200 km w jedną stronę. No i ja siedzę. Leń śmierdzący. Do tej Warszawy to na panienki z ojcem pojechaliśmy (o 5:50 wyjazd, coby się nacieszyć tymi panienkami)...

No - jeansy i koszule to ja ręcznie piorę... Tak jestem nauczony.

Sąsiadki-ją-wyciągną? Droga chaber - to zdarzenie jest tak prawdopodobne jak to, że zostaniesz moją żoną
Dobra - jadę zrobię zakupy, bo nagle lodówka pusta a wracając z Warszawy to sklepy pozamykane na każdym kilometrze i w samej Warszawie też. Jak na wojnie

Witajcie

Kurcze sama chciałabym być aktywna w tym wieku....
Choć to jeszcze hohoho.....przede mną . A Babcia jest
de Best

Ano właśnie,a różnica pokoleń zawsze ta sama.
Chyba ta przypadłość,że coś robi się nie tak
jak nasi Rodzice czy Dziadkowie chcą,była i będzie.
A z czego wynika fakt marudzenia... hmm

Kerty życzę dużooooo Siły
i samozaparcia

Słysząc te same wypowiedzi od kilku osób, na pewno zaświeciłaby mi się w głowie jakaś żaróweczka ostrzegawcza, ale zamiast dać się zwariować, po prostu dalej obserwowałabym poczynania tajemniczego pana X. I uważam, że każda z grubsza ogarnięta dziewczyna, z jakimkolwiek działaniem poczekałaby do momentu, kiedy pozna Twoją babcię, i będzie miała okazję sama przekonać się, jak to faktycznie jest.
Miałam swego czasu podobną sytuację. Ktoś wyssał z palca totalne brednie na mój temat, szepnął je komuś na uszko, potem trafiły do drugiego uszka, z drugiego przedostały się do trzeciego, i w ten oto sposób powstała imponujących rozmiarów, złożona plotka, którą żyła cała dzielnica. Byłam wówczas ze swoim obecnym partnerem kilka miesięcy, i postanowiłam powiedzieć mu o famie, która się rozeszła (już widzę jego minę, kiedy dowiaduje się od osoby trzeciej, że wychodzę za mąż za faceta mojej matki ). Zrozumiał, bo dobrze wiedział, że gdybym miała cokolwiek do ukrycia, to nie przychodziłabym do niego, i nie wykładałabym kawy na ławę. Myślę, że taka szczera rozmowa z dziewczyną, którą będziesz chciał zaprosić do domu, na temat babci, problemów jakie z nią miewasz, to bardzo dobre posunięcie.

kerty mam pytanie innej natury
masz 21 lat, w przyszlosci zalozysz rodzine, czy bedziecie mieszkali dalej z babcia???czy raczej oddzielnie

czekać możesz i do 103 lat.
monache?znasz jej historie, byście sobie pogadali, jest tu na forum:)
a jestescie sami z babcia?gdzie twoi rodzice,wujkowie, ciocie?pomagaja, odwiedzają babcie?babcia cię wychowywala?
przepraszam ze pytam, ale to jest wazne. bowiem, jeżeli babcia zastapila ci rodziców to byc moze masz moralny dlug wobec niej dotyczący opieki...

dobrze.
fajny z ciebie facet.

Babcia ma juz duuuużo lat i zmiany w mózgu . Rada : albo się przyzwyczaisz i nie będziesz się za dużo przejmował , albo nabawisz sie nerwicy . Opiekuje się Moim Ojcem ma 85 lat , dlatego wiem , co pisze . Zycze Ci dużo zdrowia i siły . Pozdrawiam

Jakbym czytała o swojej babci. Często, kiedy wracam ze studiów, siedzę u niej np. przez wakacje - mieszka 40 km od mojej mamy, a mieszkałam u babci, jak chodziłam do liceum, więc znajomi itd., no i... kocham babcię i dziadka "najbardziej na świecie". I wtedy się zaczyna.

Dziadek jest wysportowany, codziennie trenuje (biega, gra w tenisa, pływa, jeździ i biega na nartach, jeździ na rowerze, na łyżwach) przez 2-3h przynajmniej, więc o niego jakoś się tak nie boję. Wystarczy powiedzieć, że moją ogromną walizę, którą ledwo byłam w stanie podnieść, zarzucił sobie bez najmniejszego skrzywienia na plecy i zbiegł z nią chyżo po schodach.

Babcia z kolei to mniej więcej tak, jak u autora wątku. Narzeka czasami, że tu reumatyzm, tu żyły, tu coś tam, a w ogóle, to już jedną nogą w grobie (od jakichś 15 lat już ^^), ale codziennie po zakupy, na kilkugodzinną wyprawę na targ/do miasta/na wystawę/do muzeum/*gdziekolwiek*, w domu to samo - marudzi, ale mieszkanie przeszłoby test białej rękawiczki, bo babcia odkurza, ściera kurze i myje podłogi częściej niż ja naczynia. Odkurzanie wiąże się oczywiście z beztroskim hasaniem z kanapami, bo tam też na pewno kurz i brud.
Co robię? Jako ukochana wnuczka pozwalam się rozpieszczać, mimo że mama wyje, żebym nie przesadzała. Wychodzę jednak z założenia, że jeśli babci sprawia tak wielką radość robienie mi posiłków czy codzienne dyskusje pt. "masz coś do prania? no jak to nie masz?! a ta bluzka?! oj, daj, no, wypiorę", to nie oponuję  za bardzo - zrobienie kanapek czy wrzucenie bluzki do pralki jej nie zaszkodzi. Z kolei pod różnymi pretekstami chodzę z nią na zakupy ( - kupić Ci coś? - batonika, pójdę z Tobą, wybiorę, bo Ty nie wiesz jaki xD) i noszę wszystkie torby, ewentualnie zostawiam babci jakieś drobiazgi (babcia potrafi kupić zgrzewkę wody mineralnej i 5kg ziemniaków i przynieść to sama do domu -.-), staram się sama gotować obiady - babcia nie lubi, poza tym niech nie stoi przy garach, chodzę z nią do biblioteki i noszę książki, biegam w upale na drugi koniec miasta, bo źle znosi wysokie temperatury itd.

Po prostu pozwalam jej się spełnić w rozpieszczaniu w pracach, które jej nie zaszkodzą, a przejmuję "podstępem" te, które już mogą. I może głupio wygląda, że 22-letniej babie ktoś robi śniadanie, kawę czy wrzuca ciuchy do pralki, a cała rodzina pomstuje, jaka jestem wyzuta z uczuć, ale najczęściej nie chce mi się nawet tłumaczyć. Babcia szczęśliwa, cięższe prace ja przejmuję, wszyscy zadowoleni. No, poza rodziną, która uważa, że ze mnie leniwy potworek bez serca i odgraża się, że następne wakacje spędzę w domu (taaa, od 10 lat to słyszę).