Swoboda w małżeństwie, czy proszę o tak dużo?

zadusisz sie jak nie bedziecie wychodzic...
a on nie wychodzi bo nie chce czy nie lubi?
moze zorganizuj czas, zalatw opieke nad dzieckiem i idzcie razem na dyskoteke

podziwiam cie. ja bym nie wytrzymala ciagle w domu siedzac. nie mam meza ale nazeczonego i tez mam dziecko i u nas nie ma tego problemu. nazeczony pozwala mi wychodzic z kolezankami,nigdy nie powiedzial ze mam nie isc. a co do ciebie to moze twoj maz jest po prostu zazdrosny o ciebie i boi sie ze poznaz kogos gdy wyjdziesz? porozmawiaj z nim o tym. to prawda jestes mloda a mlodosc ma swoje prawa (mimo wszystko).

Mam takie pytanie, co myślicie na temat swobody w małżeństwie (oczywiście w granicach normy)? żeby zobrazować o co mi chodzi, napiszę pokrótce. Tak więc od ponad roku jestem szczęśliwą żoną i matką, mam 25 lat. Jednak czasem mam już wszystkiego dość, tej całej monotonii dnia codziennego. Chciałabym od czasu do czasu pójść z koleżankami na jakąś imprezę, dyskotekę, czy kino. Jednak, gdy pytam męża, czy by się zgodził, on odpowiada, że nie, bo on też nigdzie nie chodzi, a poza tym mam dziecko i absolutnie się nie zgadza żebym po nocach się gdzieś szwendała. Nie pomagają żadne argumenty. Ja natomiast czuje, że mi cała młodość ucieka...

Mam takie pytanie, co myślicie na temat swobody w małżeństwie (oczywiście w granicach normy)? żeby zobrazować o co mi chodzi, napiszę pokrótce. Tak więc od ponad roku jestem szczęśliwą żoną i matką, mam 25 lat. Jednak czasem mam już wszystkiego dość, tej całej monotonii dnia codziennego. Chciałabym od czasu do czasu pójść z koleżankami na jakąś imprezę, dyskotekę, czy kino. Jednak, gdy pytam męża, czy by się zgodził, on odpowiada, że nie, bo on też nigdzie nie chodzi,a poza tym mam dziecko i absolutnie się nie zgadza żebym po nocach się gdzieś szwendała. Nie pomagają żadne argumenty. Ja natomiast czuje, że mi cała młodość ucieka...

Co by zrobił Twój mąż na coś takiego: w czwartek mówisz mu: "Słuchaj misiek, w sobotę idę z koleżankami i ich mężami na imprezę, dzieciaki będą do niedzieli wieczorem u rodziców. Ja idę się bawić z tobą lub bez ciebie. Jak wrócimy z imprezy to zrobię ci to i tamto. Możesz gnić przed telewizorem albo bawić się ze mną. Wybieraj"
Jeśli powie "Nie" to niezłego męża nasz Nie widziały gały co brały?

ale to fakt, forma pytajaca o wyjscie doroslej kobiety chyba daje drugiej osoby wladze i mozliwosc powiedzenia -nie-

mój mąż jest osobą bardzo zapracowaną, więc jak przyjedzie weekend, to tylko ma ochotę wypocząć.

[...]

takijedenfacet820 napisał/a:

Co by zrobił Twój mąż na coś takiego: w czwartek mówisz mu: "Słuchaj misiek, w sobotę idę z koleżankami i ich mężami na imprezę, dzieciaki będą do niedzieli wieczorem u rodziców. Ja idę się bawić z tobą lub bez ciebie. Jak wrócimy z imprezy to zrobię ci to i tamto. Możesz gnić przed telewizorem albo bawić się ze mną. Wybieraj"
Jeśli powie "Nie" to niezłego męża nasz Nie widziały gały co brały?

I wyjdź, skoro masz ochotę, nawet jeśli powie nie, bo nie ma prawa Ci zabraniać.
Nawet jeśli będzie to równoznaczne z awanturą.
Dlatego, że lepiej żebyście to sobie wyjaśnili na początku małżeństwa, niż żyć latami w takiej "niewoli", z narastającą dzień w dzień frustracją.Tym bardziej, że dyktatorskie zapędy Twojego męża nie będą zanikać, tylko się pogłębiać.
[...]

herrington napisał/a:

Ten temat przypomniał mi niemiłą sytuacje z mojego życia. Moja poprzednia dziewczyna lat 19, tak samo jak autorka chciała się bawić z jej przyjaciółmi, a ja byłem i jestem samotnikiem i nie wytrzymałbym dwuch minut pośród bydła w jakimś klubie. Najpierw chciała tam chodzić ze mną, potem gdy jej wytłumaczyłem że to nie dla mnie powiedziała że ona i tak będzie tam chodzić czy ze mną czy sama. Próbowałem ją przekonywać ale na nic sie to nie zdało, więc stwierdziłem ok jak chce to niech chodzi, wydawała się w miarę ogarnięta. Niestety z czasem to mnie wkurzało coraz bardziej, tak że postanowiłem poflirtować trochę z jej koleżanką z którą tam chodziła i wyłudzać przy okazji jakieś informacje o niej Jak się później okazało po alkoholu lizała się z jakimś typem a potem poszła z nim do ubikacji ;/ a ja dostałem nawet zdjęcie zrobione przez ową koleżankę (musiały się lubieć). Przez trzy dni nic jej o tym nie mówiłem a ona tak dobrze grała świętą że gdyby nie koleżanka to o niczym bym sie nie dowiedział. Gdy już nie wytrzymywałem przy niej powiedziałem jej o wszystkim i kazałem spier**lać, i niestety z nerwów (zamiast jakiegokolwiek żalu odpowiedziała mi jeszcze coś niemiłego odnośnie mnie), co zdażyło się pierwszy raz w moim życiu, uderzyłem ją pięścią w twarz, przez co potem miałem spore problemy
Od tej pory właśnie od imprezowiczek jakichkolwiek trzymam się z bardzo daleka, taki uraz, na szczęście moja obecna dziewczyna też jest domatorką i żyje mi się z nią świetnie

Co do tematu to autorko uważaj na siebie w tych klubach, przede wszystkim radze pić bardzo mało alkoholu albo w ogóle bo różnie się to może skończyć

Kolego, ja nie jestem typem imprezowiczki, bo oczywiście imprezy ok, ale wszystko w granicach normy... ja nie chce szlajać się po klubach co weekend, chodzi mi tylko o jeden wypad raz na jakiś czas...

sabcia_512 napisał/a:

Mam takie pytanie, co myślicie na temat swobody w małżeństwie (oczywiście w granicach normy)? żeby zobrazować o co mi chodzi, napiszę pokrótce. Tak więc od ponad roku jestem szczęśliwą żoną i matką, mam 25 lat. Jednak czasem mam już wszystkiego dość, tej całej monotonii dnia codziennego. Chciałabym od czasu do czasu pójść z koleżankami na jakąś imprezę, dyskotekę, czy kino. Jednak, gdy pytam męża, czy by się zgodził, on odpowiada, że nie, bo on też nigdzie nie chodzi,a poza tym mam dziecko i absolutnie się nie zgadza żebym po nocach się gdzieś szwendała. Nie pomagają żadne argumenty. Ja natomiast czuje, że mi cała młodość ucieka...

On też ma.
On to nie Ty i argument, że sam nigdzie nie chodzi jest śmieszny.
Twój mąż ma dość radykalne podejście do małżeństwa. Nie na zasadzie partnerstwa, ale kobieta - dom, dziecko; mężczyzna - zabezpieczenie finansowe.
Piszesz o swobodzie, małżeństwo to nie niewola! Twój mąż tego najwyraźniej nie chwyta.
Sporo trudu będzie Cię kosztowało zmienienie trochę jego poglądów na małżeństwo (taki model mają jego rodzice? matka w domu, zajmująca się domem i Panem Mężem, a Pan i Władca po skończonym dniu pracy zalega na fotelu, łaskawie pozwalając na obsługę?)

takijedenfacet820 napisał/a:

Co by zrobił Twój mąż na coś takiego: w czwartek mówisz mu: "Słuchaj misiek, w sobotę idę z koleżankami i ich mężami na imprezę, dzieciaki będą do niedzieli wieczorem u rodziców. Ja idę się bawić z tobą lub bez ciebie. Jak wrócimy z imprezy to zrobię ci to i tamto. Możesz gnić przed telewizorem albo bawić się ze mną. Wybieraj"
Jeśli powie "Nie" to niezłego męża nasz Nie widziały gały co brały?

I wyjdź, skoro masz ochotę, nawet jeśli powie nie, bo nie ma prawa Ci zabraniać.
Nawet jeśli będzie to równoznaczne z awanturą.
Dlatego, że lepiej żebyście to sobie wyjaśnili na początku małżeństwa, niż żyć latami w takiej "niewoli", z narastającą dzień w dzień frustracją.Tym bardziej, że dyktatorskie zapędy Twojego męża nie będą zanikać, tylko się pogłębiać.

paranojewmojejglowie napisał/a:

ale to fakt, forma pytajaca o wyjscie doroslej kobiety chyba daje drugiej osoby wladze i mozliwosc powiedzenia -nie-

Dokładnie!

sabcia_512 napisał/a:

mój mąż jest osobą bardzo zapracowaną, więc jak przyjedzie weekend, to tylko ma ochotę wypocząć.

Zatem jesteś cyborgiem, bo opieka nad dzieckiem jest 24/7:D

Ale możesz nam tak pokrótce wyjaśnić, dlaczego w ogóle wpadłaś na to, by pytać męża o zgodę na wyjście z domu?

sabcia_512 napisał/a:

herrington napisał/a:

Ten temat przypomniał mi niemiłą sytuacje z mojego życia. Moja poprzednia dziewczyna lat 19, tak samo jak autorka chciała się bawić z jej przyjaciółmi, a ja byłem i jestem samotnikiem i nie wytrzymałbym dwuch minut pośród bydła w jakimś klubie. Najpierw chciała tam chodzić ze mną, potem gdy jej wytłumaczyłem że to nie dla mnie powiedziała że ona i tak będzie tam chodzić czy ze mną czy sama. Próbowałem ją przekonywać ale na nic sie to nie zdało, więc stwierdziłem ok jak chce to niech chodzi, wydawała się w miarę ogarnięta. Niestety z czasem to mnie wkurzało coraz bardziej, tak że postanowiłem poflirtować trochę z jej koleżanką z którą tam chodziła i wyłudzać przy okazji jakieś informacje o niej Jak się później okazało po alkoholu lizała się z jakimś typem a potem poszła z nim do ubikacji ;/ a ja dostałem nawet zdjęcie zrobione przez ową koleżankę (musiały się lubieć). Przez trzy dni nic jej o tym nie mówiłem a ona tak dobrze grała świętą że gdyby nie koleżanka to o niczym bym sie nie dowiedział. Gdy już nie wytrzymywałem przy niej powiedziałem jej o wszystkim i kazałem spier**lać, i niestety z nerwów (zamiast jakiegokolwiek żalu odpowiedziała mi jeszcze coś niemiłego odnośnie mnie), co zdażyło się pierwszy raz w moim życiu, uderzyłem ją pięścią w twarz, przez co potem miałem spore problemy
Od tej pory właśnie od imprezowiczek jakichkolwiek trzymam się z bardzo daleka, taki uraz, na szczęście moja obecna dziewczyna też jest domatorką i żyje mi się z nią świetnie

Co do tematu to autorko uważaj na siebie w tych klubach, przede wszystkim radze pić bardzo mało alkoholu albo w ogóle bo różnie się to może skończyć

Kolego, ja nie jestem typem imprezowiczki, bo oczywiście imprezy ok, ale wszystko w granicach normy... ja nie chce szlajać się po klubach co weekend, chodzi mi tylko o jeden wypad raz na jakiś czas...

ona też wypadała może z raz na miesiąc, jedynie w wakacje dość często
I też nie nazwałbym jej znowu typem imprezowiczki bo naprawdę wydawała się ułożona, myśląca o przyszłości, Nawet nigdy nie była w żadnym związku i była dziewicą (swojego czasu)

Dobra ale nie będę się użalał, bo to nie mój temat Twój facet ma jakiś kumpli? Przekonaj go żeby czasami też wyskoczył sobie z nimi na piwo czy na ryby, nie wiem czy mu sie to spodoba ale pokaż mu jakoś że tobie też nie przeszkadza żeby on sobie czasem gdzieś wyskoczył bez ciebie

U mnie jest taka różnica, że jestem też matką, więc bez przesady...
Wiesz ja jestem do zgody, i jak by chciał gdzieś pójść z kuplami, to nie ma sprawy, tylko, że on nie chce

Pyskata napisał/a:

sabcia_512 napisał/a:

Mam takie pytanie, co myślicie na temat swobody w małżeństwie (oczywiście w granicach normy)? żeby zobrazować o co mi chodzi, napiszę pokrótce. Tak więc od ponad roku jestem szczęśliwą żoną i matką, mam 25 lat. Jednak czasem mam już wszystkiego dość, tej całej monotonii dnia codziennego. Chciałabym od czasu do czasu pójść z koleżankami na jakąś imprezę, dyskotekę, czy kino. Jednak, gdy pytam męża, czy by się zgodził, on odpowiada, że nie, bo on też nigdzie nie chodzi,a poza tym mam dziecko i absolutnie się nie zgadza żebym po nocach się gdzieś szwendała. Nie pomagają żadne argumenty. Ja natomiast czuje, że mi cała młodość ucieka...

On też ma.
On to nie Ty i argument, że sam nigdzie nie chodzi jest śmieszny.
Twój mąż ma dość radykalne podejście do małżeństwa. Nie na zasadzie partnerstwa, ale kobieta - dom, dziecko; mężczyzna - zabezpieczenie finansowe.
Piszesz o swobodzie, małżeństwo to nie niewola! Twój mąż tego najwyraźniej nie chwyta.
Sporo trudu będzie Cię kosztowało zmienienie trochę jego poglądów na małżeństwo (taki model mają jego rodzice? matka w domu, zajmująca się domem i Panem Mężem, a Pan i Władca po skończonym dniu pracy zalega na fotelu, łaskawie pozwalając na obsługę?)

takijedenfacet820 napisał/a:

Co by zrobił Twój mąż na coś takiego: w czwartek mówisz mu: "Słuchaj misiek, w sobotę idę z koleżankami i ich mężami na imprezę, dzieciaki będą do niedzieli wieczorem u rodziców. Ja idę się bawić z tobą lub bez ciebie. Jak wrócimy z imprezy to zrobię ci to i tamto. Możesz gnić przed telewizorem albo bawić się ze mną. Wybieraj"
Jeśli powie "Nie" to niezłego męża nasz Nie widziały gały co brały?

I wyjdź, skoro masz ochotę, nawet jeśli powie nie, bo nie ma prawa Ci zabraniać.
Nawet jeśli będzie to równoznaczne z awanturą.
Dlatego, że lepiej żebyście to sobie wyjaśnili na początku małżeństwa, niż żyć latami w takiej "niewoli", z narastającą dzień w dzień frustracją.Tym bardziej, że dyktatorskie zapędy Twojego męża nie będą zanikać, tylko się pogłębiać.

paranojewmojejglowie napisał/a:

ale to fakt, forma pytajaca o wyjscie doroslej kobiety chyba daje drugiej osoby wladze i mozliwosc powiedzenia -nie-

Dokładnie!

sabcia_512 napisał/a:

mój mąż jest osobą bardzo zapracowaną, więc jak przyjedzie weekend, to tylko ma ochotę wypocząć.

Zatem jesteś cyborgiem, bo opieka nad dzieckiem jest 24/7:D

Mój mąż był właśnie wychowany w takiej rodzinie jak opisujesz, mama nie pracowała, zajmowała się domem, natomiast ojciec utrzymywał rodzinę...
Jak mu powiedziałam, że mam zamiar wyjść i mam już gdzieś co on o tym sądzi, to powiedział ok idź, ale wtedy się dopiero dowiesz...

"idź, ale wtedy się dopiero dowiesz..."
Szczerze współczuje takiego męża.
Skoro wychował się w typowo patryjarchalnej rodzinie zapewne ma podobną wizję waszego, wspólnego życia rodzinnego.
Wcześnie nie widziałaś żadnych oznak tego, że ma takie a nie inne spojrzenie na małżeństwo i podział ról?

agnik napisał/a:

"idź, ale wtedy się dopiero dowiesz..."
Szczerze współczuje takiego męża.
Skoro wychował się w typowo patryjarchalnej rodzinie zapewne ma podobną wizję waszego, wspólnego życia rodzinnego.
Wcześnie nie widziałaś żadnych oznak tego, że ma takie a nie inne spojrzenie na małżeństwo i podział ról?

Nasz związek to naprawdę długa historia, ale postaram się przedstawić to w skrócie, tak więc przed ślubem byliśmy razem 6 lat. Na początku, jak to w związkach bywa było cudownie, później związek zaczęła niszczyć jego zazdrość, byłam na skraju załamania, bo mnie wykańczał psychicznie, zawsze wszystko umiał tak przedstawić, że czułam się winna,  mając już tego wszystkiego dość, zerwałam z nim, jednak po kilku miesiącach znowu wróciliśmy do siebie, w okresie, kiedy nie byliśmy razem, każdy próbował jakoś ułożyć sobie życie, dowiedziałam się, że wtedy miał jakąś koleżankę, jednak szybko się to skończyło i znowu spróbowaliśmy stworzyć związek. Zresztą ja również w tym okresie, kiedy nie byliśmy razem spotykałam się z innym facetem, ale też to się wszystko skończyło szybko, bo ciągle myślałam o moim eks. Gdy w końcu znów zaczęliśmy chodzić, było zupełnie inaczej, nie był już tak zazdrosny jak kiedyś, myślałam, że w końcu zrozumiał swoje wcześniejsze zachowanie. Po jakimś czasie, zauważyłam, że dziwnie się zachowuje, jakby coś ukrywał. Nie pomyliłam się... pisał, kontaktował się z tą dziewczyną, której złamał serce, wiem, że tak się nie robi, ale to było silniejsze ode mnie, ściągnęłam więc program, który przywraca wszystkie rozmowy gg... no i przeczytałam wszystko, pisali ze sobą często, wspominali stare dzieje, miłosne uniesienia, jednak najbardziej zabolały mnie słowa, że chyba źle zrobił, że do mnie wrócił. Byłam zrozpaczona. Wydrukowałam więc wszystko, co pisali i mu pokazałam, on się roześmiał i powiedział, że nie miałam prawa naruszać jego prywatności. I tak to wszystko potem ucichło, do dzisiejszego dnia nie wiem, czemu do niej pisał i się tłumaczył ze wszystkiego. A ja zakochana w nim wybaczyłam mu to, ale nie zapomniałam... od tego wydarzenia stałam się podejrzliwa, zazdrosna, jednak znów minęło parę lat i znów zaczęłam darzyć go zaufaniem, później oświadczył mi się, planowaliśmy ślub na rok 2012, jednak ja do końca nie byłam pewna, czy to dobry pomysł, myślałam nawet, żeby ten ślub przesunąć, aż skończę studia. W rezultacie pojawiło się dziecko i ten ślub się odbył. Obecnie nasze małżeństwo przechodzi kryzys, jakoś nie potrafimy się dogadać. Ciągle jakieś kłótnie.
Chciałabym mieć więcej swobody, chociażby, żeby spotkać się z koleżankami i pójść na jakąś imprezę, jednak on kategorycznie odmawia. Nie jestem zupełnie uwięziona, bo jeżdżę na basen, czy na inne sportowe zajęcia, bądź do znajomych z dzieckiem, ale to nie jest to samo, co spotkanie się z przyjaciółmi i wyjście gdzieś się pobawić. On jako głowa rodziny, uważa, że dziecko to obowiązek i mam się nim zajmować, on zarabia pieniądze, ale co z tego, jak mi wszystko wypomina, niby żyjemy razem, a jednak osobno, ja nie pracuję, bo jestem w domu z dzieckiem, często jestem już tym wszystkim zmęczona, ale on tego nie rozumie, nie może tego pojąć, że mogę być również zmęczona obowiązkami domowymi, często mi mówi: "to idź do pracy, a ja będę w domu i też nic nie będę robił". Bardzo często czuję się niepotrzebna, niedowartościowana, niekochana. Jak taka "kura domowa", która robi non stop to samo, i która zdaniem męża raczej nic nie jest w stanie osiągnąć. Niestety jestem osobą słabą psychicznie, więc zaczynam w to wierzyć...

Przez ten rok po ślubie i przed nie wychodziłaś sama i on się do tego przyzwyczaił i wydaje się to dla niego takie nie normalne już się przyzwyczaił że siedzicie w domu czuje się tak dobrze i bezpiecznie dla niego tak wygląda życie małżeńskie i boi się zmian . Będzie Ci ciężko gdziekolwiek go wyciągnąć a co do wyjścia samej też Ci może skomplikować i zachwiać małżeństwem . Teraz doszłaś do wniosku że jesteś za młoda że życie Ci ucieka to chyba nie dorosłaś do związku albo nie dogadaliście się co do wizji małżeństwa bo on ma inne wyobrażenie niż Ty . Wiem może jestem staromodna ale takie jest życie Dziękuj że masz dobrego męża bo jak się czyta inne wątki jakie dziewczyny mają problemy z facetami to ty jesteś szczęściarą

Też dałam się wcisnąć w 4 ściany, bo pan tata zapracowany i wieczorami musi odpoczywać. Ja zmieniam to po 5 latach małżeństwa, gdy młody ma skończone 4 lata. Jesteśmy razem 11 lat.

Powiem, że zmiany te dają mi satysfakcję (zmieniam też swój wygląd) ale są ryzykowne. My, można powiedzieć że przez moją chęć zmian, przez to że chcę coś więcej dla siebie, że chcę zmienić nasze małżeństwo na układ bardziej parterski, mamy kryzys.
Chwilowo jest ok, ale na jak długo tego nie wiem. W ubiegłym tygodniu otarło się o wyprowadzkę męża, ponieważ on mnie już nie rozumie, nie wie o co mi chodzi, on nie wierzy że ja go wciąż kocham
A ja tylko się inaczej ubieram, chodzę na fitness, 1 raz na ok 2 tyg. idę gdzieś z koleżanką, czytam książki wieczorami zamiast siedzieć z nim przy TV, zaczęłam go pilnować by robił coś w domu (np. wyrzucał skarpetki do kosza i odkładał kubki po sobie), chcę więcej sexu. NIC WIĘCEJ!
Dla nich to trudne gdy się przyzwyczaili do czegoś innego...
Mój moje zmiany odebrał jako atak na nasze małżeństwo, że już go nie kocham. To, że dbam o siebie, lepiej się ubieram i wychodzę zinterpretował jako chęć szukania okazji do zdrady.

W piątek była poważna rozmowa, daliśmy sobie szanse. Ja wiem, że nie wrócę do tego co było (24h/7d w domu, z dzieckiem, co prawda z pracą, ale w systemie domowym). Ja chcę być żoną niezależną. Dbam teraz też i bardziej o męża, bo mimo że chcę być niezależna chcę być nadal jego żoną

Można, ale trzeba się liczyć z konsekwencjami.

Szczerze pisząc nie wiem co będzie za miesiąc czy za rok. Wiem, że dotarło do mnie, że nie chcę się obudzić z przysłowiową ręką w nocniku za 10, 20 lat.

Kolejność zdarzeń była taka:
-schudłam, zaczęłam się lepiej ubierać
-między nami było jak zwykle
-pojawił się obcy facet, który dał mi wyraźnie do zrozumienia że jest mną zainteresowany co sprawiło, że ja zainteresowałam się sobą
-widzieliśmy się tylko 1x, służbowo, później jakieś maile, rozmowy tel, jesteśmy dorosłymi, odpowiedzialnymi ludźmi zatem nic się z tego nie wykluło, skończyło się na relacji koleżeńskiej- oboje jesteśmy w związkach, oboje kochamy partnerów
-uświadomiłam sobie jak dałam się wkręcić w dom i rodzinę, że mnie już nie ma, jest tylko matka, żona
-postanowiłam to zmienić
-w tzw. międzyszasie odsunęłam trochę męża od siebie (nieświadomie)
-zaczęłam odzyskiwać siebie dla NAS
-pojawiły się zgrzyty na lini mąż-żona
-pracujemy razem nad naszym związkiem, wiem że go kocham, on kocha mnie
-ja muszę zadbać bardziej o niego, on musi mnie zaakceptować z moimi zmianami

Gdy zaczęłam zmiany, gdy uświadomiłam sobie, że on ma problem by je zaakceptować, że burzę jego świat wiedziałam, że mogą się pojawić konsekwencje, że może być kryzys. Ale ja, nim się zagubiłam w związku taka właśnie byłam - otwarta na świat, ciekawa świata i ludzi. Siedzenie 24h w domu nie jest moją naturą. Było moim kompromisem.

Mam takie pytanie, co myślicie na temat swobody w małżeństwie (oczywiście w granicach normy)? żeby zobrazować o co mi chodzi, napiszę pokrótce. Tak więc od ponad roku jestem szczęśliwą żoną i matką, mam 25 lat. Jednak czasem mam już wszystkiego dość, tej całej monotonii dnia codziennego. Chciałabym od czasu do czasu pójść z koleżankami na jakąś imprezę, dyskotekę, czy kino. Jednak, gdy pytam męża, czy by się zgodził, on odpowiada, że nie, bo on też nigdzie nie chodzi, a poza tym mam dziecko i absolutnie się nie zgadza żebym po nocach się gdzieś szwendała. Nie pomagają żadne argumenty. Ja natomiast czuje, że mi cała młodość ucieka...

Oj sabcia po tylu sytuacjach dalej do niego wrocilas i to byl blad jak byz nie wracala po rozejsaciu tylko probowala zapomniec i poznac blizej kogos innego moze bys o nim zapomniala jakos  atak wrocilas i wyszlo dziecko po czym juz slub i twoje problemy ludzie si enie zmianiaja i jak byl wtedy taki powinnas wiedziec ze si enie zmieni. Zwlaszca ze po tym gg widzials co powiedzial to z etobie odpowiedzial co innego tonie muiaal byc prawda zreszta jak moglas mu potem zaufac po czym stakim ja bym nie potrafil mialas dowody na wszytsko , pewnei niektorzy powiedza ze nie powinno sie przegladac czyichs wiadomosci ja jestem innego zdania jak ktos nie ma nic do ukrycia to nie ma problemu z pokazaniem wszystkiego i tylko w taki sposob mozna udowodnic nieraz komus jaki jest kretaczem itp.