Pomocy...Właściwie straciłam juz nadzieję...

Doroto , wiem, że największy problem jest w mojej głowie...Ale mam ogromne trudności ze zwalczeniem tego wewnętrznego głosu oraz chroniczna skłonnością do  porównywaniem się.
Niemniej, bardzo dziękuję.

Witaj...
Wypowiem się jako formalnie i prawnie osoba "sklasyfikowana" od niespełna 2 lat do grupy osób niepełnosprawnych II st. - niedowład spastyczny stopy. Może trochę odbiegnę od tematu, ale przesłanie i sens tej wypowiedzi można interpretować jak kto woli i wstawiać co uważa się za stosowne:
Jeśli ktoś się swojej sylwetki - nie mówię tu o nadmiernie "wylewającym" się tu i tam "sadełku" - tudzież "wieszakowatej" szczupłości, biustu - wstydzi, to ma się do czego przyznawać. Natomiast uważając swój "nadmiar" lub "niedobory" masy ciała za integralną część siebie, to nie ma się do czego przyznawać. Po prostu "take it or live it". (w tłumaczeniu: weź to lub żyj z tym)
Skoro dla kogoś ani jeden ani drugi typ osobowości, nie pasi, nie jest "trendy", seksi, to niech poszuka sobie złotego środka - tłustego wieszaka, wtedy będzie "i like it" .
Bez urazy dla obu stron "barykady" rzecz jasna

Sam jestem wyższy od rodziców więc jest szansa, że jeszcze "wystrzelisz" do góry.

Co do ogółu kompleksów to powiem tak, że fundamentalnym i podstawowym błędem - tak, dosłownie błędem - jest z Twojej strony fakt patrzenia na siebie przez pryzmat lustrzanego odbicia w czyichś myślach, słowach czy oczach. Takie podejście do "tych" spraw i sprowadzanie ich do takiego a nie innego meritum sprawy, jest jak przystawienie sobie lufy do skroni i pociągnięcie za spust. Bo ktoś się krzywo popatrzył, coś tam powiedział, lub poszłaś w odstawkę niby przez wzgląd na problem z oczami a pominięcie, całokształtu - zapewne jak mniemam - seksownej reszty Twojej figury.

"Mam to gdzieś, co ktoś mówi o mnie w 2 przedziale 3 wagonu na Marszałkowskiej w stolicy."

Równie dobrze w przypadku faceta można by było uznać/podciągnąć pod klasyfikację kompleksu płacz. Wierutna bzdura gdyż jest on oznaką nie słabości a siły.

Zapraszam na wirtualną kawę bez jakiegokolwiek cienia wątpliwości z mojej strony

Głowa do góry, kieckę za milion dolców na grzbiet, 10 cm, szpilki na nogi, biust na sztorc i przed siebie z uśmiechem nr 5.
Być kobietą, być kobietą... to co tygrysy lubią najbardziej

dorota.f   Jeżeli chodzi o psychologów, to mam za sobą już pięciu...Biorę też leki antydepresyjne, pojęcia nie mam, które to już, tyle ich było...
Co do lustra...Trudne zadanie, gdyż nie lubię luster, ale postaram się praktykować.

bags  Masz dosyć specyficzny tok myślenia, nie wszystko zrozumiałam do końca ; ),czasami trudno mi było nadążyć ale kontekst odebrany. Chwilka- Czyżbym dostała od Ciebie zaproszenie na randkę?
     
Ja90 Moja mama też późno dojrzewała i rosła...Może, kto wie...

Na pewno chciałabym parę centymetrów jeszcze urosnąć... ^^

Ja ma 165 cm i wcale nie uważam się za bardzo niską:) Odpowiada mi taki wzrost:)
Mam koleżankę , która ma max.10 cm więcej i spore kompleksy. Do tego stopnia ,że jak ktoś idzie koło niej to ona zawsze kroczy ulicą bo chodnik zawsze 'podwyższa' osobnika obok i ona nie jest już wtedy taka 'wielka'.:)

Też mam kompleksy, jak większość kobiet. Też się często porównuję z innymi. I też zdarza mi się zapomnieć ,że przecież tak naprawdę to fajna ze mnie dziewczyna:)
Bywają lepsze i gorsze dni.

Ludzie też są bardzo różni. Założę się ,że tak jak napisał bags pewnie masz super figurę, śliczne włosy albo zniewalający uśmiech;) Często bywa tak,że ludzie fascynują się kimś przez jeden mały szczegół : np.: to jak marszczy czoło kiedy się zdziwi, jak wypowiada Twoje imię i takie tam.

Znam dziewczynę , która z twarzy jest średnia. Bardzo średnia. Ma małe oczy, cienkie usta, bardzo garbaty nos i kwadratową głowę. Do tego ubiera się jak facet w jakieś luźne ciuchy a'la worki.
Wystarczy ,że się uśmiechnie ( ma piękne zęby) i wszyscy do niej lgną. A uwierz mi,że bez tego uśmiechu to żadna miss:)

Jest coś co w sobie lubisz? Coś z czego jesteś dumna?

Czyli sama niczego takiego w sobie nie umiesz znaleźć?
Ja nie wierzę w takie rzeczy. Coś na pewno Ci się w sobie podoba. Nam możesz się przyznać

Proponowałabym oduczyć się takiego gadania.
Jestem wysoka, ale wolałabym być wyższa.
Jestem blondynką, ale wolałabym być jeszcze jaśniejszą.
Zacznij doceniać, to co masz. Polub siebie, jaką jesteś.
No albo działaj! Kup buty na wysokiej szpilce i przefarbuj włosy na jasny blond. Wszystko dozwolone, byle by nie jęczeć nad sobą

Jeśli się swojego problemu z oczami wstydzisz przed ludźmi, to masz się do czego przyznawać. Natomiast uważając swój problem za integralną część siebie, to nie masz się do czego przyznawać. Po prostu "take it or live it". (w tłumaczeniu: weź to lub żyj z tym). Tak mówiąc to "bez pardonu" i analogia do tego jest:
Co do ogółu kompleksów to powiem tak, że fundamentalnym i podstawowym błędem - tak, dosłownie błędem - jest z Twojej strony fakt patrzenia na siebie przez pryzmat lustrzanego odbicia w czyichś myślach, słowach czy oczach. Bo ktoś się krzywo popatrzył, coś tam powiedział, lub poszłaś w odstawkę niby przez wzgląd na problem z oczami a pominięcie, całokształtu - zapewne jak mniemam smile - seksownej reszty Twojej figury. I wtedy uważasz, że przez problem okulistyczny jesteś be dla facetów i etc.
Takie podejście do "tych" spraw i sprowadzanie ich do takiego a nie innego meritum sprawy, jest jak przystawienie sobie lufy do skroni i pociągnięcie za spust. Ot co

Tak  dla porównania to moja już prawie była żona miała skomplikowany problem z kręgosłupem korygowany operacyjnie, mały biust i "chorowała" na odwieczny problem szczupłości , bo jej koleżanki były prawie "przy kości" w znaczeniu otyłe i z biustem a'la Pamela Anderson lub nieco "lepiej zbudowanej" figury od niej. Ileż ja się tego nasłuchałem, nagadałem, naopieprzałem, to nie wiem kto inny by to w mojej osobie zdzierżył. Żebym jeszcze sam był idealny jak Tom Cruise i bez wad "fabrycznych", ale to już była gigantyczna przesada w jej wydaniu.
Więc sama widzisz, że szanse masz wielkie na złapanie partnera. Dla mnie problemem jest to, że go mam a raczej dostałem "w spadku" przez błąd w sztuce lekarskiej przy innym tematycznie zabiegu aniżeli sprawa stopy. Ale problemem integralnym ze mną. Przez niego potrafię zrozumieć niepełnosprawnych wszelako i dokopać tym, którzy Ich gnoją. Jednak przy mnie ludzie tego się zazwyczaj boją robić, bo znają mnie z tego ichnego, zdrowego świata. Teraz są biedni, bo prawo jest po mojej stronie

Sam mam "przetrąconą" postawę przez niewielkie skrzywienie miednicy - ciężko by było z tym inaczej przy chodzeniu od małego na samych palcach i stopie zakrzywionej do środka; prawie jak kobieta na wysokich szpilkach, ale tylko w 1 i na jednej nodze - nabytej wraz z tym lekkiej skoliozie kręgosłupa - "doprawionej" w czasach szkoły noszeniem plecaka na jednym ramieniu, tym "wyższym" rzecz jasna - i przekoszeniu poziomu łopatek względem siebie. Stanąć tak jak piszę od strony "obuwniczej" przed wysokim lustrem i wsio można sobie przez wizualizację wyobrazić.
Co prawda po 2 profesjonalnych zabiegach chirurgicznych postawili mnie prawidłowo na nogach, ale parafrazując ściągane z niemiec przed laty auta a'la przystanki autobusowe i klepiąc je po stodołach - z całym szacunkiem dla handlarzy - na wozy jak spod igły, tak i u mnie ślad "skrzywionej ramy" po tym wszystkim pozostał z 25 cm szramą na nodze i "szczupłej" łydce.

Taką ciekawostką jest fakt posiadanego bezterminowo przeze mnie prawa jazdy kat "B", gdzie z racji dysfunkcji i obecnej pełnoprawnej niepełnosprawności, nie powinienem mieć jego wcale albo czasowo wystawiane i samochód tzw specjalnie przystosowany. Nic z tych rzeczy, prawko mogę mieć na wszystko łącznie z czołgiem, ale wyjątkiem bezdyskusyjnym lekarsko na "nie" jest motocykl; którym i tak na lewo i "po polach" śmigałem bez problemu Paradoks szokowy dla wielu w dwie strony. A jednak można, bo zdaniem lekarza za komuny - przed zabiegami - miałem być przykuty dożywotnio do wózka, chodzić o kulach lub balkoniku w najlepszym wypadku

Tak, zapraszam Cię na kawę, by wybić Ci z głowy te Twoje destrukcyjne myślenie, że przez oczęta jesteś za przeproszeniem "wybrakowaną" kobietą dla porządnego faceta.

Ludzie mają gorzej a zapinają jak bez urazy strusie pędziwiatry po biegunach - Janek Mela - "bujają" się po scenach na wózku na koncertach - Monika Kuszyńska - śmigają po świecie pomagać innym - Wanda Ochojska itp, itd; wymieniać dalej? .
Swego czasu miło mi się rozmawiało z Nią - Wandą Ochojską - i Markiem Kamińskim meilowo, gdy w mediach było gorąco i "na tapecie" był wypadek Janka Meli w konfrontacji z Jego wyprawą podbiegunową.
Tacy ludzie robią cuda na kiju i świat z niedowierzaniem i szczęką wbitą w ziemię na to patrzy, bo są przetrąceni życiowo i zdrowotnie. Niby gorsi, tego drugiego gatunku, a walą liścia w pysk bezdotykowo idealistom zdrowotnym aż miło i się kurzy jak po rajdzie na Borneo czy innym Dakarze.
Ja jestem typem człowieka z pogranicza tych dwóch światów i z Nich czerpię inspirację, by się nie poddawać w życiu, bo coś tam mam "uszkodzone". I w razie konieczności - podobnie jak Oni  "w obronie koniecznej" - nie ręczę za siebie i zasadzę z sierpowego.
Czego z całym szacunkiem sobie, Tobie i Wam życzę

Mocno trzymam za Ciebie kciuki:)

Witaj,
Tak się od rana zastanawiam - po przeczytaniu Twojego posta w pracy - na jaki dział moglibyśmy te pogaduchy przenieść, to w tym miejscu powstał problem... Równie dobrze możemy dysputy tu prowadzić lub ewentualnie - jeśli wolisz porozmawiać "w 4 oczy" - przenieść się na priv przez klawisz "Email" pod moim avatarem.
Nie wiem również na ile owy napitek byłby realny aczkolwiek ta moja wirtualna propozycja randki przy kawie miała na celu podniesienie poprzez wirtualną "kofeinę" Twojego zdania w oczach/mniemaniu facetów, przez wzgląd na Twój problem.
Z jednej strony swoją dysfunkcję można przekuć na atut, a z drugiej jest taka rzesza ludzi, którzy większą uwagę skupiają na wnętrzu osoby niż na jej zewnętrznej wizytówce.

bielinek z Twojego krótkiego opisu rzuca mi się w oczy - tak z własnej autopsji - dwuczłonowy schemat Waszej opisowej trójki. Z Jednej strony Twój zięć a mąż córki jawi mi się jako osoba toksyczna vel szantażysta emocjonalny czyli kolokwialnie mówiąc kat - psychofag w najgorszym wydaniu (psycho - dusza, fag - pasożyt) - a z drugiej Ty jako bez urazy toksyczna matka w znaczeniu również toksyczna, bo nadopiekuńcza. Potocznie taka relacja matki z córką zwie się nieodcięta pępowina. 

I tak na pierwszy rzut "oka" podam Ci nieprzeredagowaną listę cech charakteru, które są łakomym kąskiem do złowienia partnerki na czułe słówka a z drugiej poprzez szantaż emocjonalny toksyk/psychofag prowadzi do jej ubezwłasnowolnienia - tak jak mówisz podporządkowania:
Co ma w sobie takiego pozytywnego z cech charakteru jak:
- empatia,
- nadmierna tolerancyjność,
- jakiś zaburzony wzorzec wyniesiony z domu - DDA, DDR, DDD, damski bokser,
- braki w poczuciu własnej wartości - potoczne kompleksy,
- opiekuńczość,
- o wysokim wartościach moralnych,
- perfekcjonista - nie koniecznie pedantyk,
- mający problem z odmawianiem, mówieniem "nie" nawet tym stanowczym,
- dobrze wykształcony "łeb na karku", ustawiony samodzielnie "fura, skóra i komóra",
- optymista,
- odporny na sztresa,
- człowiek orkiestra vel robot wielofunkcyjny - w myśl za Ireną Kwiatkowską "kobieta pracująca żadnej pracy się nie boi"
- mieć problemy z rozróżnianiem wartości granicznych - dobro - zło; miłość nienawiść; seks - zdrada  big_smile
- przeskalowane poczucie obowiązku i winy,
- mistrz imaginacji i idealizacji - Kazik kiedyś śpiewał "na głowie kwietny ma wianek, w ręku zielony badylek...",
To jest menu najdroższej restauracji z Mariotta dla takich dziwnych osobników, dla których Ty/Wy jesteście łatwym kąskiem i co to mydlą Wam oczy w mig - bez wody i na sucho. A potem jesteś wykastrowany w imię miłości, bo się poświęciłeś.

Żebym mógł coś więcej z tego wszystkiego wywnioskować, potrzebowałbym więcej danych
Blog "moje dwie głowy" na temat zięcia, a dla Ciebie dla lepszego rozeznania w kwestii toksycznej matki przeczytaj sobie arykuł na necie "koniec problemów z teściową, czyli odcinamy pępowinę". Sprawdź na ile opis tamtejszej teściowej pokrywa się z Tobą.
Bo jesli - bez urazy - się okaże, że Ty i zięć macie zapędy toksyczne, tak Twoja córka stoi między młotem i kowadłem.
W razie czego służę wiedzą i pomocą, bo sam na sobie przerobiłem schemat 3 osobowego dorosłego związku małżeńskiego - toksyczny trójkąt - gdzie w podobnym układzie do Was, moje dwie dziewczyny były niestety osobami z kategorii psychofagów.

Pokochasz kogoś a on Ciebie. Będziesz szczęśliwa. Zez nie przestanie istnieć ale przestanie mieć tak duże znaczenie.
Urośniesz. Tak było ze mną. Polecam ten sposób.

W przypadku dziewczyny wystarczy o siebie bardzo dbać. I przyciągać miłość, tak mądrze i pozytywnie. Najpiękniej, jak potrafisz.

Zez