Zatrzymać się na chwilę

Fajnie to nazwałas

Ja właśnie jestem na takim przystanku, trochę ochotniczo, trochę przymusowo. Przymusowo, bo jestem w takim momencie życia - zawieszenie między kolejnymi etapami. Ale też chyba potrzebowałam tego. Dla mnie ten moment zatrzymania jest czasem właśnie takiego zajrzenia w siebie i prób szukania szczęścia w sobie. Dotarłam do takiego punktu, w którym poczułam że żadne rzeczy z zewnątrz nie są w stanie dać mi szczęścia. Kiedyś tak właśnie myślałam że będę szczęśliwa "jeśli", "gdyby" i po spełnieniu się różnych warunków, ale nigdy tak nie było, zdobywałam to czego chciałam i dalej poczucie pustki. Dlatego po pierwsze staram się szukać szczęścia w sobie i uczyć się cieszyć się chwilą, a nie czekać na jakieś cudowne wydarzenia. Po drugie próbuję bardziej poznać samą siebie i oprzeć poczucie wartości na samym tym, że "jestem" i zaakceptować siebie z całym asortymentem zalet i wad, a nie opierać samooceny na zewnętrznych rzeczach typu osiągnięcia, wygląd itp. bo one łatwo bledną i budowanie swojej samooceny na nich sprowadza się właśnie do takiej ciągłej gonitwy, żeby udowodnić coś sobie albo komuś (ja to przynajmniej tak odczuwałam).

Stokrotka00804 dziękuję Ci za ten post! Ja właśnie potrzebuję takiego resetu, wyciszenia.. Dałaś mi tym do myślenia. A gdy coś wymyślę to  postaram się tym podzielić..
Naprawdę dziękuję!

Stokrotko znam to destrukcyjne porównywanie się do innych i nie wiem czy jakiś inny nawyk był w stanie wyrządzić mi tyle szkód co właśnie ciągłe porównania. Skuteczny sposób na odbieranie sobie szczęścia i podkopywanie pewności siebie.
Co do tego czy ludzie są obecnie w stanie zatrzymać się chociaż na chwilę i zajrzeć w siebie to wydaje mi się, że może wtedy gdy zawodzą złudzenia i ta ciągła gonitwa wydaje się nagle bezcelowa, w momentach kiedy jakieś wydarzenie gwałtownie ich zatrzyma lub gdy sami już nie wiedzą za czym gonią i czy to w ogóle jest im potrzebne.
Ta powierzchowność świata bierze się chyba m.in. z tego że dużo rzeczy jest nam wmawianych od dzieciństwa że powinniśmy je mieć, żeby być fajni, na topie i pełnowartościowi. Pamiętam jak byłam dzieckiem i suszyłam mamie głowę, żeby mi kupiła lalkę, którą widziałam w reklamie. Wydawało mi się, że będę taka "fajna" jak już ją dostanę, wszyscy będą mi zazdrościć i w ogóle. Tylko że jak ją dostałam to okazało się, że po początkowej euforii nic więcej nie zostało, wcale nie czułam się lepsza czy fajniejsza. A tej lalki i tak nigdy jakoś szczególnie nie polubiłam, wolałam inne, stare

Jestem też ciekawa, co wymyśli zagubiona555 :)Trzymam kciuki

I całe szczęście, że zaczynamy coś nowego widzieć- inaczej nigdy byśmy nie wzrastali, nie uczyli się. To nie musi być bolesne.

Tak uważasz? Mi jest ostatnio ciężko skupić się na sobie i tak wyciszyć. Mam straszny mętlik w głowie. Pewnie masz rację, że na to potrzeba pracy..ale tak fajnie napisałaś tak po prostu się zatrzymać..chciałabym tak.

Zagubiona myślę że nie ma się co obawiać zatrzymania się i tego że inni w tym momencie nas wyprzedzą. Ja kiedyś byłam częścią tej całej gonitwy, chciałam być zawsze pierwsza, najlepsza, najdokładniejsza bla bla bla. Szkopuł w tym że nawet jeśli mi się udawało to nie potrafiłam się z tego cieszyć, poza tym wykańczało mnie to ciągłe pilnowanie czy ktoś mnie nie dogania, ciągły strach przed porażką. Ale chyba sedno i tak tkwiło w tym żeby biec, żeby nie dać się wyprzedzić, tylko po co? tak naprawdę po co to nigdy nie wiedziałam. Chyba budowałam na tym swoje poczucie wartości. Błąd! Teraz to widzę.

Druga rzecz to pokrótce powiem jak doszło do mojego "zatrzymania". Punktem krytycznym był związek z moim byłym chłopakiem. Chyba będąc z nim przejrzałam się "w nim" jak w lustrze. Otóż mój były chłopak jest jedną z tych osób, które marzą o światowej karierze (w biznesie), ogromnie dużo udało mu się już w tym kierunku zdziałać, ma ogromny potencjał i zapał do uczestnictwa w tym co ja nazywam wyścigiem szczurów, wierzy że sukces i pieniądze dadzą mu szczęście. Do tej pory miał masę krótkich związków ale wciąż za czymś goni i nie może znaleźć. W każdym razie ciągle biegnie, zmienia miejsca, zajęcia, dziewczyny i uważa że szczęście zależy od czynników zewnętrznych. I główna sprawa: będąc z nim zobaczyłam że mimo że tyle osiągnął, tyle widział (zwiedził pół świata) to ciągle jest niezadowolony z siebie, ze swoich osiągnięć, uważa że to za mało, "ze powinien już to, że powinien już tamto"... Ciągle wymaga od siebie i innych, ciągle mu mało. Wstępny plan był taki że miałam wziąć z nim udział w tym owczym pędzie ale zamiast tego się zatrzymałam. Zobaczyłam że ja też jestem ciągle niezadowolona z siebie, nie doceniam tego co mam i nie akceptuję w pełni siebie i żadne zapychanie tej pustki w sobie pieniędzmi czy sukcesami nic tu nie da.

Trzecia sprawa: wstępnie po swoich doświadczeniach i spostrzeżeniach stwierdziłam, że kluczem do szczęścia są pewne oczywiste ale tak naprawdę bardzo trudne sprawy: samoakceptacja (w pełni) i wyrozumiałość dla siebie, i (tak jak zauważyła u siebie Stokrotka) zauważenie i polubienie własnej indywidualności (czyli też oderwanie się od ocen i etykietek innych oraz porównywania się). Poza tym jak zauważyć że to szczęście jest tu i teraz? Nie będzie chyba żadnych niesamowitych znaków na niebie i ziemi. Ale jest pewna rzecz, która ułatwia zauważenie szczęścia: wdzięczność za dobre rzeczy które nas spotykają. Wydaje mi się że często problem polega na tym że ludzie ciągle chcą więcej i więcej. I nie mówię że to jest samo w sobie złe czy dobre (bo na tym opiera się postęp) ale takie skupianie się na tym że "chcę więcej" nie pozwala docenić tego co się ma. Ciągłe potrzeby w stylu "więcej, szybciej, lepiej" w stosunku do siebie, innych czy życia = niezauważanie i niewystarczające docenianie tego co jest tu i teraz = frustracja = braki w odczuwaniu szczęścia.

Takie spostrzeżenia mi się jeszcze nasunęły. Mam nadzieję że można coś z tego zrozumieć Aha, i jak tu już padło, takie szukanie szczęścia w sobie, zaglądanie w siebie, nie mówiąc już o zmianach to jest żmudna i bardzo powolna praca. Ale myślę że warto. Ja np. po swoim raczej ciężkim ostatnio okresie w życiu liczę na to że lepiej rozmieszczę punkty ciężkości w swojej nowej wizji świata i jak już ruszę z miejsca to z nową energią, bez strzelania sobie samobójów typu ciągłe wymówki względem siebie i ze po prostu będę potrafiła być sobą i nie dać się zwariować w tym poplątanym świecie

Uwazam, ze w obecnym swiecie wiele osob jest zniewolonych przez spoleczenstwo." - Droga Stokrotko na tym oparte są klany, enklawy, a nawet wyznania:) Wyznanie katolickie nie trzymałoby się w Polsce tak dobrze, gdyby nie "Muszę wziąć ślub kościelny/ ochrzcić dziecko/ dać na mszę/iść do kościoła- bo co inni o mnie pomyślą?". Za to wielu wyznawców protestanckich nie byłoby tak gorliwych w czynieniu " >dobra< " gdyby brat czy siostra nie patrzyli.

Człowiek wolny od tego, jest człowiekiem szczęśliwym. Bo ma szansę żyć własnym życiem, być kimś indywidualnym ze wszystkimi mocnymi i słabymi stronami. Ma szansę żyć we własnym rytmie.

Dziękuję Bogu, że uczynił mnie taką osobą.

No ja jestem wciąż na życiowym zakręcie. W sumie to z niego wypadłam już, bo nie wiem nawet którędy teraz podążać... Na pewno w moim życiu będzie dużo mniej biegu niż było do tej pory.

Ach ja jakbym tak nie robiła to już bym dawno zwariowała ale brakuje mi kogoś kto mnie zrozumie i pocieszy, partnera.

Mnie jest żal ludzi, którzy siebie nie lubią - zajeżdżają się każdego dnia na własne życzenie, a czas dla innych, dla przyjaciół, kawę ze znajomym również jest ważny, nie tylko pieniądze.
Bardzo chciałabym jedną z moich koleżanek nauczyć tej radości dnia codziennego, w sumie mogę pisać jej maile na ten temat, na które odpisuje rzadko i tak, zawsze szczerze, ale po jakimś czasie dopiero bo "z czasem kiepsko". Nie odwiedza nikogo "bo z czasem kiepsko" -odkąd ma dziecko, żyje tylko nim i czterema ścianami w bloku, od niedawna pracą. Z mężem są małżeństwem od 4 lat, ale widują się rzadko, bo on ma taką pracę, a jak już, on wiecznie zmęczony, wiecznie mu ciężko.

Co najmniej kilka razy

ja w sumie nie lubię samotności na dłuższą metę, ale mam takie momenty, że mam dość innych i chce być sama ze sobą..
już myślałam, że ze mną jest coś nie tak, że tak miewam

Czy potraficie wypoczywać?

Właśnie jestem ciekawa czy- gdy nadchodzi wolny czas- potraficie zatracić się w relaksie

Cześć wszystkim jestem tu od wczoraj podoba mi się tutaj naprawde można pogadać o wszystkim i o niczym .chce dorzucić kilka moich spostrzeżeń.Dostałam od życia po d....pie kilka razy upadłam i się podniosłam było trochę przyjaciół którzy pomogli.Do czego zmierzam ?do tego że od jakiegoś ludzie z mojego otoczenia zaczynają mnie złościć.mam dosyć powinnaś to i tamto męczą mnie bo ty jesteś taka biedna i jak sobie radzisz .ostatnio lubie pogadać sobie :wirtualnie:nie wiem jak to wy odbierzecie czy może ktoś pomyśli o wariatka .byłam na pewnym portalu podobnego typu poznałam tam kilka bratnich dusz z którymi  lubie rozmawiać.kiedyś opowiem swoją historie ...pozdrawiam.

No właśnie to co ktoś myśli o mnie mam ostatnio w nosie.mam dosyć bo ty to i tamto ...mam coś takiego pijąc kawe staram się wyłączyć myślenie chociaź na te 10-15 minut i nie myśleć  o tym co się stało  i źe czegoś nie mam.doszło to do mnie nie dawno i wiecie co jast mi jakoś inaczej .

Dowiedziałam sie co znaczy powiedzenie "co cie nie zabije to cie zmocni".nie skończyłam  z depresja albo z czymś gorszym.mam dla kogo życ dla dwóch małych istotek które sobie  śpią . Martwi mnie fakt  że powinny mieć pełna rodzine z ojcem.ojciec odszedł i  nie chciał ich .jednej młodszej nawet nie zobaczył.mma już inna rodzine .a ja cuż ...podniosłam się i  żyje dla moich dziewczynek i jestem szczęśliwa że je mam .

Dostałam i to nie jednego i pewnie jeszcze pare przed demną..

Polecam Wam dokument "Dzień z życia". To tak a propos problemów. Film daje do myślenia i ja zrozumiałam że nie jestem sama z problemami, a ludzie każdego dnia muszą zmagać się z różnymi sytuacjami życiowymi. Naprawdę gorąco polecam, mi pomógł wiele zrozumieć.

To ja polecam piosenkę Nicka Vujicica pt."Something more"

Ja bardzo często izoluje sie od wszystkich i od wszystkiego i sobie rozmyślam nad sprawami nie związanymi z tym co dzieje sie tu i teraz
Ludzie są wedlug mnie za bardzo skupieni na rzeczach malo ważnych, a za malo czasu poświęcają na myślenie o  tym co jest na swiecie piękne, ciekawe, niezwykłe, o swoich marzeniach.... Za bardzo skupiamy się na pieniądzach, pracy.. no i na bieżących sprawach, że trzeba zrobić to i tamto, załatwić jeszcze coś tam...

Czy nie jest tak, że ludzie lubią być "zagonieni" ?

Co z kim rozmawiam to "zagoniony" Nie ma czasu się spotkać, pójść na kawę, pomyśleć o urlopie bo "zagoniony" - modne to zagonienie, a ja mam trochu inaczej

Takie podejście? Myslę, że to nie depresja, to ...desperacja. Też nie kwestia charakteru. Desperacja w rozpaczliwym "zagłuszaniu" samego siebie, niechęć (obawa?) by odpowiedzieć samemu sobie na pytanie - w zasadzie wszystko okreslające - "jaki to ma sens?".
I miast własnie zatrzymac się, zatopić w sobie, znaleźć sens, zrozumieć co ważne - jest gonitwa, haos, wieczny brak czasu...
I wieczna odpowiedź na trawiace pytania: nie mam czasu.
Też tak żyłem
Aż zadałem sobie pytanie (po mocnym kopie w d...): po co?
To, co zyskałem tak wówczas zyjąc - zatraciło się, przestało się liczyć, albo zostało ...gdzies tam, w przeszłym życiu, życiach.
Więc na cóż się tak wypalać i tylko co jakiś czas uświadamiać sobie: jest już jesień... A gdzie było lato? Kiedy? Tak umykają nam dni, miesiące, lata... Szkoda tego tracić.
Trzeba się zatrzymać, pełną piersią wciągnąć powietrze, poczuć zapach, dostrzec chmury, usłyszeć szum wiatru, poczuć... I cieszyć sie tym.
To na tym chyba polega życie.
Podoba mi sie ten temat. Dziekuję, że go podniosłaś na Forum, Stokrotko00804.

Jesień jakoś tak mimowolnie skłania do rozważań i przemyśleń..sama też lubię tak posiedzieć wieczorem przy kominku i porozmyślać
annabednarek jesień ma w sobie to coś chociaż ja zdecydowanie wolę wiosnę i lato, bo teraz już tylko krok do zimnej, mroźnej i ciemnej zimy i pamiętaj, że nie jesteś sama, bo dzięki temu forum, możesz porozmawiać, podzielić się swoimi problemami, radościami, troskami i przemyśleniami i tu zawsze ktoś będzie służył radą poza tym masz córeczki więc masz kogoś obok siebie a to bardzo ważne!

Dziewczynki jeszcze długo mnie nie zostawią bo maja trzy lata i rok .one oświetlają mi  jesień  i  ocieplają  zime .nie chce już myśleć co bybyło gdyby....poprosze jakąś recepte na zapomnienie .

Po jesieni i zimie następuje znów wiosna - ale nie można się dawać zwariowywać co roku Bez sensu myśleć o tym co będzie na wiosnę, skoro jutro już może nas nie być

Macie racje jesień też jest piękna i  wcale nie musi być smutna .można właczyć sobie vabank albo seksmisje  albo poczytać  LESIA Chmielewskiej i już jest fajne i lubie złote chryzantemy.

Bo to życie w 21 wieku gdzie wszystko gna i pędzi przed siebie po trupach pełne egoizmu i chamstwa...a ja tak wcale nie chce