brak pewności siebie

Widzę że twój partner bardzo Cię zdominował wręcz jesteś zastraszona a on ma z tego satysfakcję, czy może Ci dokucza i śmieje się z tego ? Też na początku małżeństwa przy kłótniach miałam takie objawy jak ty ale po latach nauczyłam się jak on krzyczy to ja jeszcze głośniej i nie tłumacz się bo się bardziej pogrążasz jak jesteś zdenerwowana, bo facetowi i tak nie wytłumaczysz oni wiedzą lepiej a ty popadniesz w nerwicę i kompleksy .

Sama zauważyłaś że na początku było cudownie był całym twoim światem oto chyba chodziło aby cię odsunąć od znajomych i całkowicie Cię zdominować , to jest zachowanie takie trochę sadystyczne ale im to sprawia przyjemność i daje poczucie własnej wartości . Moja rada jesteś młoda nie marnuj życia on się nie zmieni nawet jak go kochasz, a czy on Cię kocha ?

Właśnie sama już nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć. Często ewidentnie się mnie  czepia, nawet mam wrażenie czasem że tylko patrzy na to co robie żeby mógł mnie od razu zmieszać z błotem. Przykładowa ostatnia sytuacja weekendowa, przeważnie robie sobie dzień sprzątania. W sobote obudziliśmy się, zjedliśmy romantycczne śniadanie wszystko było ok zaplanowaliśmy sobie cały dzień. Ja rano miałam ogarnąć dom i mieliśmy jechać do znajomych. Sam zaproponował mi że chwile jeszcze posiedzi przy kompie i zaraz mi pomorze. Więc coś tam ogarnełam i zabrałam się za układanie upranych ubrań. Po ok godzinie do mnie przyszedł zobaczył że poskładałam skarpety (w taki sposób jaki mi kiedyś pokazał zwinięte jak piłeczki tenisowe) no i się zaczeło że nie szanuje czasu że zajmuje się takimi rzeczmi a przecież jest jeszcze tyle do zrobienia, zaczą rzucać różnymi przedmiotami, mówić mi jaka jestem to ja jeste... że do niczego się nie nadaje i niczego nie rozumiem i on nie chce ze mną rozmawiać bo jestem na to za głupia. Pozrzucał rzeczy z półek i powiedział że skoro znalazłam czas na składanie skarpet to żebym od razu wszystko posprzątała. W efekcie pojechał sam a ja zostałam z wielkim pierdolnikiem. No i sytuacja która chyba będzie mi do końca życia wypominana: W maju zrobiliśmy sobie romantyczny wypad w dniu trzeciej rocznicy bycia razem, chciał mi zrobić niespodziankę i sie ze mna zareczyc, podobno miał wszystko zaplanowane, niestety na wyjeździe zawaliłam bo zalałam wodą łazienkę i zamiast wyjść od razu po kompieli z hotelu to trzeba było posprzątać wtedy mi powiedział że kupił dla mnie pierścionek, że chciał mi się oświadczyć ale tego zrobić nie może bo on nie chce być z taką niedojdą losu i że on się postarał a ja jak zwykle wszystko psuje i na mnie wogóle nie może liczyć i że czuje się osamotniony w natłoku obowiązków.

Jeśli chodzi o wzajemny szacunek. Niestety podczas takich kłotni poprostu nie wiem co mam mu powiedzieć więc albo zaczynam się tłumaczyć albo on zaczyna prowadzić monolog. A potem mi wykrzykuje że ja go wogóle nie szanuje bo on coś do mnie mówi a ja mu nie odpowiadam(według niego mam to w dupie co on do mnie mówi).

Kiedy ja mu mówie że jeśli się kogoś naprawdę kocha i się go szanuje to nie powinno się w taki sposób traktować najbliższą osobę. Zostałam tak wychowana że nie używa się wulgarnych słow do osób które się kocha (np nie wyobrażam sobie powiedzieć do swoich rodziców spie*dalaj, zamknij się jesteś za głupi to są bardzo łagodne określenia którymi rzuca) poprostu jeśli coś Ci nie odpowiada to powiec o tym ale nadal się szanujmy. Ale on twierdzi że to co on mówi jest wypowiedziane w nerwach i że jest mu bardzo przykro że takie rzeczy mu wypominam a nad sobą żadnych refleksji nie mam i na temat który jest dla niego ważny nic mu powiedziec nie moge (ale co ja moge powiedziec po awanturze ze rozlała mi się woda, stłukłam szklankę czy coś innego sie stało po prostu zrobiłam to przez przypadek, przeciez nie chciałam tego zrobic i to był wypadek!!!) to wtedy słysze że w ten sposób tylko piętrze problemy że zamiast się skupić nad tym żeby już takich rzeczy nie powtarzać to ja się skupiam na tym co on źle robi a powinnam nad sobą się zastanowić.

Strasznie go teraz opisałam, ale musiałam się gdzieś wygadać.

Ale oprócz takich sytuacji, które są raz na jakiś czas, bardzo często mi mówi że mnie kocha, ze chce być ze mną że jestem dla niego wszystkim, że on wie że czasem zbyt emocjonalnie do tego wszystkiego podchodzi ale on mnie tak kocha i tyle dla mnie poświęcił że chciałby żebym była bardziej ogarnięta żebym nie traciła czasu i myślała nad tym co robie i nie robiła głupot, które mi potem mnustwo czasu zajmują żeby to wyprostować i jeśli ja nad takimi rzeczami zapanuje to on nie będzie tak się zachowywał, i będzie nadal tak jak było kiedyś i czasem bywa dalej.

Mam taki mętlik w głowie wiele razy on mnie rzucał bo zrobiłam jakąś głupotę (wiem byłam głupia że go wtedy przepraszałam) widocznie sama sobie na takie traktowanie zapracowałam.

Od jakiegoś roku mieszkamy razem u mnie, niestety on pokłócił się ze swoją rodziną i nie ma do kogo się wyprowadzić chociaż już chciał to zrobić wiele razy. Ja z tego samego powodu nigdy nie mówiłam żeby sie wynosił odemnie bo niby gdzie miałby iść. Chora sytuacja i czasem czuje się jak w klatce bez wyjścia.

Dziewczyno to jest TYRAN I SADYSTA !!! Opamiętaj się i uciekaj , nie daj się tak poniżać ten wasz związek jest chory wręcz toksyczny .

a myslicie ze psycholog by tu pomógł? Jak by mi sie udało go namówic?

Widzisz to nie jest takie łatwe. Pierwszy raz tak mocno kogoś kochałam, zrobiłabym dla niego chyba wszystko.

Po za tym już kilka razy rozmawialiśmy kiedy sie takie sytuacje zaczynały dopiero.
Widzisz kiedyś był zupełnie inny ogromne poczucie humoru, ciepły, czuły, kochający. Zawsze byłam u niego na pierwszym miejscu. Co by sie nie działo zawsze mogłam na niego liczyć. Przez pierwszy rok wogóle sie nie kłócilismy. On zawsze brzydził się przemocy. I zawsze wszystkie sprawy załatwiał naj bardziej łagodnie jak tylko potrafił. Rok temu pokłucił się ze swoim bratem, który zrobił afere na całą rodzine, która nie słusznie staneła po stronie brata. Nas wogóle nie chcieli słuchać. W efekcie mój TŻ nie chciał już mieszkać u swoich rodziców. Wtedy nie miał pracy więc nie było kasy na wynajem czegokolwiek, więc zaproponowałam mu mieszkanie u mnie. W końcu już od dłuższego czasu planowaliśmy mieszkać razem. Stwierdziłam że to dobry moment, bo przy okazji będe go wspierała w trudnych chwilach.

klika miesięcy nie mógł znaleść pracy więc żyliśmy z mojej wypłaty. Wtedy wydaje mi się że wpadł w depresje, nie chciał nigdzie wychodzić, zrobił się marudny, przestał się uśmiechać. Moj dom jest od jego rodzinnego domu oddalony ok 50 km więc coraz żadziej zaczą się spotykać z kumplami byliśmy po prostu dla siebie. I coraz częściej zaczeliśmy się kłócić, ale ze względu na jego trudną sytuacje zawsze starałam się załagodzić jak naj bardziej sytuacje, była zima on nie miał do kogo pójsć. Zwyczajnie się o niego martwiłam. Był na prawde w kiepskim stanie częst mi powtarzał że nie ma po co żyć i że teraz tylko ja mu zostałam. Kilka razy wrócił pijany do domu (na ogół nie pije, jedynie na rodzinnych imprezach, moi wójkowie by mu takiej okazji nie przepuścili) w kompletnej rozsypce płakał że do niczego się ni nadaje, że powinnam go zostawić bo poco mi taki facet który mnie nie utrzymuje a jeszcze musze na niego kase wydawać. Wtedy go zapewniałam że go nigdy nie zostawie, że przejdziemy przez wszystko razem i że będziemy ze sobą na dobre i na złe.

W końcu znalazł prace, i myślałam że wszystko wróci do normy, ze będzie tak jak kiedyś. Myliłam się wszystko poszło zupełnie odwrotnie, zaczelliśmy z dnia na dzień coraz bardziej od siebie odsuwać, Coraz mniej ze sobą rozmawialiśmy. Przestaliśmy się na wzjem rozumieć (wcześniej było tak że nawet nie musieliśmy o niktórych sprawach rozmawiać po prostu rozumieliśmy się bez słów). No ale wiadomo każdy ma swoje gorsze dni, wiele rzeczy zaczeło mi przeszkadzać ale już nie umiałam z nim rozmawiać bardzo zamknełam się w sobie. Nie miałam z kim nawet o tym porozmawiać. Mój chłopak widział że coś jest nie tak próbował ze mnie wyciągać o co chodzi, ale ja zawsze mówiłam że wszystko jest ok żeby się nie martwił, że wszystko się ułoży. Zaczełam zamiatac wszelkie problemy pod dywan. Po jakimś czasie jak odwarzyłam się na rozmowy było już za późno, był zły że tyle czasu niektóre sprawy ukrywałam i że po takim czasie dopiero mu to wszystko wyciągam. po tem chyba dzień by sie nie odbył bez kłótni. Znosiłam wszystko, starałam się zawsze za wszelką cene załagodzić sytuacje, nawet jeśli w głębi serca wiedziałam że nie ma racji, to nie chciałam żeby się wyprowadził no bo gdzie miałby iść.

Przez ten Cały czas kłocił sie też ze swoimi rodzicami wtedy zaczeły sie wyzwiska w strone jego matki ( to był jeden wielki koszmar, smoleńsk, sytuacja nie do rozwiązania!!!!)po jakims czasie do mnie też zaczą się tak odzywć. miał do wszystkich żal, mówił że na nikogo nie może liczyć, że wszyscy są tacy sami tylko o sobie myślą i nawet nie próbują zrazumieć drugiego człowieka. wtedy się naj bardziej zmienił, zaczą się mnie czepiać o jakieś szczegóły. Mówił że mnie bardzo mocno kocha, ale czasem nie potrafi nad sobą zapanować. Po prostu nie miał z kim rozmawiać o tej całej sytuacji, tłamsił to wszystko w sobie, aż w końcu wybuchł.

W tej chwili już się pogodził ze swoimi rodzicami, ale to co przez ten czas straciliśmy w naszych relacjach nie udało nam się odbudować do tej pory. Chociaż ostatnio zauważyłam że zaczą się na nowo starać, też chce sie postarać i spróbować jeszcze odbudować to co było kiedyś.

Choć coraz częściej mam wątpliwości czy to ma jakiś jeszcze sens. Ta cała sytuacja wpłyneła tak na niego że zrobił się mega nerwowy i wybuchowy. A ja jestem drobną kobietką o słabym charakterku, która zamiast tupnąć nóżką, zamknełam sie w sobie.

Na tym forum zaczełam poraz pierwszy o tym mówić, wcześniej nawet nie miałam z kim o tym porozmawiać.

Mam nadzieche że zbyt chaotycznie nie napisałam i da się zrozumieć coś z tych moich wypocin:)

Tak to wszystko wygląda i właśnie dla tego chciała bym to wszystko naprawić, bo wiem że on taki nie jest tylko ta cała sytuacja tak na niego wpłyneła........

niby prosta sytuacja powinnam go zostawic i zaczac zyc na nowo, ale z drugiej strony nie chce wiecznie chowac głowy w piasek i uciekać przed problemami. Cały czas żyje nadzieją ze między nami jeszcze się ułoży. Choć z drugiej strony cały czas mi chodzi po głowie powiedzenie jak raz facet tak zrobi to zrobi to kolejny raz...........

Przez tą trudną sytuacje z tamtego okresu ja też bardzo się zmieniłam. Starałam się jak naj bardziej jemu dogodzić nie patrząc na siebie. Przez co się zrobiłam taka troche nijak. Na wszystko się zgadzałam, przestałam mieć swoje zdanie. O niektórych problemach mu przestałam mówić no bo przecież i tak miał bardzo duży problem. Oprócz tego nieświadomie zrobiłam mu ogromne świństwo. Chyba na siłe chciałam mojemu facetowi pokazać że dla niego jestem gotowa na wszystko przez co ucierpiałam bardzo ja a on jeszcze bardziej. Myślę że żaden mężczyzna nie mógłby wybaczyć tego swojej kobiecie. A potem było jeszcze gorzej ja całymi dniami płakałam on wybuchał . Z doświadczenia już wiem że naj gorzej jest między nami kiedy ja się przymulam jak jest mi smutno i łatwo mnie doprowadzić do płaczu. Wręcz moje łzy działają na niego jak płachta na byka. Bardzo go wkurza to że jestem taka bez radna, że jedyne na co mnie stać to płacz. Może w ten sposób próbuje mnie troche "zahartować".  Naprawde bardzo łatwo doprowadzić mnie do płaczu. W sytuacjach stresujących mnie nie potrafie się powstrzymać, nie myśle racjonalnie. Po prostu zaczynam płakać i chce żeby to wszystko się już skończyło. Nie umiem rozwiązywać problemów i w tym jest chyba największy problem. Myśle że gdy to zmienie to między nami bedzie dużo lepiej. Bo są chwile gdzie naprawde jest świetnie między nami:) Moja asertywność jest na poziomie głębokiego minusa, bardzo chce jej się nauczyć ale nie wiem w jaki sposób....

Mola633 masz racje nie powinnam tak bardzo ulegać, to mnie wpędziło w taką sytuacje jaką mam teraz. Mam wrażenie że na wszystko jest już za późno. Szkoda mi tego związku, ale mam już nauczke że nie wolno kochac bezgranicznie, bo nawet naj bliższa ci osoba potrafi wykorzystac twoja słabosc i obrócic ja przeciwko tobie. Życie to nie bajka, a ja chyba na siłe szukałam szczęścia i nawet jak było tragicznie to zawsze sobie jakoś umiałam to usprawiedliwić. Mam straszny mętlik w głowie i z jednej strony chciałabym już z tym wszystkim skończyć a z drugiej strony jeszcze się łudze że będzie inaczej. Mój chłopak wczoraj był na pierwszym spotkaniu u psychologa (co prawda w zupełnie innej sprawie-sam się zgłosił na tak zwany naukowy eksperyment) wrócił z tamtąd bardzo zmęczony i rozbity, ale jednocześnie zadowolony, mówił że na pewno mu to bardzo pomoże w życiu codziennym, że jeszcze nigdy nikt tak bardzo go nie wysłuchał i nie zrozumiał, Pani psycholog przesuneła mu program o 3 spotkania bo stwierdziła że za dużo tego jest i że powinni najpierw codzienne sprawy wyprostować.....
i powiem tak nawet jeśli to nie zmieni jego zachowania to po odbyciu przez niego takiej terapi będe miała miejsze poczucie winy że zdecydowałam się odejść. Może będzie nam łatwiej ze sobą rozmawiać i dojść do wspólnego kompromisu, nie wyobrażam sobie go teraz zostawić bo wiem że może sobie z tym nie poradzić. Martwie się o niego. Niewiem bardzo dużo tego jest, nie wiedziałam że taka sytuacja wogóle się w moim życi wydaży i że będzie mi tak bardzo ciężko podjąć ostateczną decyzje, bo jak bym miała komuś w takiej sytuacji doradzać też bym powiedziała nie marnuj życia, lepiej będzie Ci samej....

A może to ja poprostu nie nadaje się (nie umiem) być w związku może gdybym umiała tupnąć nogą (miałabym swoje własne zdanie)to by się to wszystko inaczej potoczyło. Może to moje dziwne zachowanie go bardziej prowokuje do takiej a nie innej postawy. Musze się wziąć w garść. Przeraża mnie to wszystko ale czuje że rozstanie nie przyniesie mi ulgi a wręcz przeciwnie już w tedy wogóle nie będe miała nikogo bliskiego przy sobie. Poprostu mój związek jest w tej chwili jedną wielką porażką, której pozwoliłam zaistnieć. My naprawde kiedyś byliśmy parą marzeń. Oboje byliśmy przedewszystkim dla siebie. Mam straszne wyrzuty sumienia że do tak wielu złych rzeczy między nami doszło. Myśle że gdybym inaczej się zachowywała, gdybym umiała go wspierać w każdym momencie i czułby że dla niego zawsze jestem mocnym fundamentem. Nie posuwałby się do takich kroków. Ja widze jak on się męczy na codzień, zresztą prawie codziennie mi mówi że on nie ma po co żyć i że to ja się w dużej mierze przyczyniłam do spieprzenia mu życia....

Jeśli uważasz, że rozstanie nie przyniesie Ci ulgi albo że nie jesteś na nie gotowa to myślę, że nie ma co postępować wbrew sobie - decyzja należy do Ciebie. My widzimy to z zewnątrz i nawet jeśli nasze zdanie co do tego związku (w oparciu jedynie o cząstkowe informacje z twojego opisu) jest sceptyczne to Ty sama najlepiej wiesz czy warto, czy nie warto walczyć i zrobisz tak jak Ty będziesz chciała. Chciałabym tylko zwrócić uwagę na 2 sprawy w twoim ostatnim poście.

Po pierwsze naprawdę jestem zdania, że absolutnie nie powinnaś się tak obwiniać. Nie warto pogrążać się w takie poczucie winy, bo ono naprawdę nie jest dobrym doradcą. Jest czasem potrzebne bo pozwala nam żałować błędów (i potem je naprawiać i wyciągać wnioski) ale gdy się nadmiernie rozrasta do niczego dobrego nie prowadzi. Jaki jest sens tego że się tak samooskarżasz? To, że sobie coś ciągle wyrzucasz nie pomaga ani Tobie i twojemu samopoczuciu ani twojemu związkowi. Co więcej, tak jak zauważyła mola633, widać że jesteś bardzo wrażliwą osobą i bardzo to wszystko przeżywasz, więc wnioskuję, (ba! jestem pewna) że starałaś się jak mogłaś w tym związku i twoje wyrzuty względem siebie są zupełnie niepotrzebnie. Nie wyrzucaj sobie tego co uważasz za swoje błędy bo to że postępowałaś tak a nie inaczej nie działo się bez przyczyny. Wg mnie bierzesz na siebie nadodpowiedzialność za ten związek, a nawet za samopoczucie twojego chłopaka.

To prowadzi do drugiej sprawy, a mianowicie ta część mnie nieźle poirytowała: "prawie codziennie mi mówi że on nie ma po co żyć i że to ja się w dużej mierze przyczyniłam do spieprzenia mu życia...." No ja nie wiem ale wydaje mi się, że w związku są 2 osoby, dlatego ja się pytam gdzie on był i co robił, kiedy Ty (jego zdaniem) zajmowałaś się "spieprzeniem mu życia" i dlaczego nie reagował? W końcu to jego życie i to on jest za nie odpowiedzialny, nikt inny. Skoro tak mu źle to czemu wciąż jest z Tobą i jeszcze Cię zatruwa takimi oskarżeniami? Zrzuca na Ciebie odpowiedzialność za swoje życie, do czego nie ma prawa bo jest dorosłą osobą i sam podejmuje swoje decyzje. Nawet jeśli był w złym stanie i miał ciężki czas i rzeczywiście jakoś nie ogarniał swoich spraw to nie usprawiedliwia jego (wg mnie kompletnie niesłusznych) zarzutów względem Ciebie. No cóż, w tym momencie jak dla mnie on po prostu użala się nad sobą i robi z siebie jakąś bezwolną ofiarę.

Nie chodzi mi o to, żeby sobie ponajeżdżać na twojego chłopaka, tylko proszę niezależne jaką decyzję podejmiesz staraj się nie tracić obiektywizmu i nie brać tego co on mówi jako jedyną świętą prawdę objawioną. Bo wygląda na to, że wszystko to co on mówi bierzesz do siebie i wierzysz w to i napędzasz tym swoje i tak już chyba stałe poczucie winy. A niestety, jak dla mnie to jemu właśnie można wiele, oj wiele zarzucić, nie Tobie.

Mnie też tu przez długi czas nie było ale widzę znajomy wątek więc dodam coś od siebie. Niestety widzę gagatku, że utknęliście w tym i wciąż się szarpiecie. Na moje oko to zaplątaliście się w tym jeszcze bardziej. Zachowanie twojego chłopaka wygląda jak jedna wielka huśtawka, podejrzewam, że jest to manipulacja, do tego jak widać skuteczna. Nie lubię mówić innym co mają robić bo uważam, że każdy powinien podejmować swoje decyzje. Ale powiem jak to wygląda z mojej perspektywy i co mogłabym radzić jako postronny obserwator: najlepiej byłoby dla was odseparować się od siebie i każde niech zajmie się rozwiązywaniem swoich problemów i dochodzeniem do równowagi bo pozostając w tym tak jak jest teraz to się wykończycie, Ty zwłaszcza. Zresztą obawiam się, że zachowanie twojego chłopaka się nie zmieni, jeśli już to na gorsze, bo póki co nie widzę tu żadnej przyczyny, która mogłaby go postawić do pionu i zmusić do zastanowienia się nad sobą. Zachowaniem ludzkim rządzą korzyści. To, że twój chłopak tak się zachowuje wynika z tego, ze ma korzyści z obecnego stanu (np. to że wie że będziesz na jego skinienie, że może na Ciebie zwalać winę za różne sprawy, może Cię karać i mieć z tego satysfakcję, jednym słowem dobrze się czuje z władzą jaką ma nad Tobą), więc dopóki ma te korzyści to nie zechce się zmienić.

Po pierwsze manipulacja czarno na białym: widzi, że możesz mu się wymknąć to szybko reaguje i wpędza Cię w poczucie winy, bo wie, że to Cię najskuteczniej zatrzyma. Po drugie uzależnia zmianę swojego postępowania od tego czy Ty się zmienisz, jednym słowem - zwala winę na Ciebie i ucieka od odpowiedzialności za siebie. Ponadto daje sobie dobre usprawiedliwienie, żeby nie zacząć pracować nad sobą - "najpierw Ty się zmień, to on potem. A w zasadzie to nawet po co on ma się zmieniać, przecież to wszystko twoja wina". Po trzecie co to znaczy, że twoja zmiana ma polegać na tym, że masz się uśmiechać (sztucznie) i być w dobrym nastroju (też sztucznie)? A może Ty nie chcesz się uśmiechać, może czujesz się źle. Jego nie obchodzą przyczyny twojego złego samopoczucia, jego twoje złe samopoczucie drażni i "masz coś z tym zrobić". Gdzie tu jest akceptacja, miłość i wsparcie?

Pyta się jak możesz tak myśleć? Zwyczajnie, takie masz zdanie i ono jest twoje, tyle dla niego w temacie. Dalej ciągle manipulacja i manipulacja... Zakończenie to już jest wisienka na torcie. To czy wyląduje kiedykolwiek na ulicy to jego wybór, nie jest twoim obowiązkiem poświęcać się "dla uratowania go". Nie mówię, że on nie ma problemów ale tkwiąc z nim w bagnie nie pomożesz mu, nie jest w mocy człowieka wyciągnąć kogoś innego z jego problemów, tylko sama ta osoba może tego dokonać, ale przede wszystkim musi chcieć. Jemu jest dobrze w roli cierpiętnika, który sobie sam nie poradzi bez Ciebie, jednocześnie kręci go poczucie kontroli jaką ma nad Tobą, a to że Tobie dokopuje i uważa Cię za głupią poprawia mu samopoczucie. Wierz mi on ma korzyści z tego położenia w jakim jesteście. Gdybyś go zostawiła musiałby wziąć się do roboty i nie miałby kogo wysysać emocjonalnie, ale to byłaby jedyna szansa dla niego żeby się otrząsnąć i zrozumieć, że sam odpowiada za swoje życie.

Jedna rzecz. Zastanów się jakie Ty masz korzyści z tej sytuacji. Bo problem takich relacji polega na tym, że jest dwoje osób: jedna dominuje, druga się podporządkowuje. Ale obie mają korzyści z tego układu, nawet jeśli czują się w nim bardzo niekomfortowo. W przeciwnym razie zrezygnowaliby z niego. Jakie są twoje korzyści? Może uważasz, że samo to, że jesteś z kimś (nawet jak jest źle) jest lepsze niż być samej? Może boisz się, że nie spotkasz nikogo lepszego? Może uważasz się za dobrego człowieka i skoro ktoś inny wydaje Ci się tak zależny od Ciebie i tak potrzebujący pomocy to nie możesz go zostawić? Zastanów się nad tym, czy te korzyści są lepsze od wolności i spokoju. Wierz mi, te wszystkie lęki i wątpliwości biorą się właśnie z twojej niewiary w siebie. A co do poczucia winy, którym twój chłopak zagania Cię w kozi róg to wiedz, że sedno bycia dobrym człowiekiem dla innych brzmi: "miłuj bliźniego swego jak siebie samego". Jak siebie samego, a nie więcej, to jest najważniejsze. Nie jesteś w stanie dawać dobra drugiej osobie jeśli stawiasz się wyżej lub niżej, tylko na równi. Ty chcesz się poświęcać dla swojego chłopaka, więc stawiasz się niżej, ale jak masz się uśmiechać jeśli nie czujesz się szczęśliwa, jak masz mu pomagać jak Ty nie masz pomocy, jak masz go ratować jak sama potrzebujesz ratunku? Naprawdę, pomyśl o sobie, jak Ty się w tym czujesz.

Opisujesz podbny problem do mojego ,ja tez tak mam ze swoim partenrem, ze zwraca mi uwagi a ja sie zalmuje,kiedy chce odejsc to  slysze o zmianie ale ja tez mam sie starac, nie powiem moj partner sie zmenil ,tez mielsmy szarpanine slowna i w koncu sie wyprowadzialm na jakis czas, umowilam sie z innym na kawie i powiedzialam jemu to wszystko. Był w szoku ze umowilam sie z innym, bo chcialam czuc sie zauważana i tak sie stało ,potrzebował adrenaliny.
nieraz w związku jest cieżko ,dzisiaj kazdy doradza by sie rozstac itp, no bo po co naprawiać dzsiaj już nikt nie naprawia...
Nie mowie żeby za wszelką cene i ksoztem siebie. Podobnie jak opisujesz moj partner byl dla mnie calym światem i to chyba błąd ,bo kazdy powinien miec swoje zycie, plany, hobby a z druga osobą czuc sie dobrze i czuc wsparcie w tym co robimy. Nie krytykować tylko naczyć się tolerować

zadaj sobie pytanie dlaczego jeszcze z nim jesteś ?? Czy pije ? czesto wychodzi z kolegami ? jak spedzacie czas wspolnie ? itp - jesli stwierdzisz ze we wszystkich tych pytaniach odpowiedzi sa pozytywne,ze lubisz spedzac z nim czas, nie pije, często jest w domu, itp to faktycznie nie pozstaje nic innego jak praca nad soba ,jesli go akceptujesz. Nic jak nauka tolerancji i obracanie uwag w żart !!! Jesli cos ci dosadzi zrób ze swojej słabej strony żart , przyznaj sie do tego i usmiechnij , wiem życie z facetem wydaj sie wieczna sielanka i kojarzy sie z wiecznymi komplemntami ,ja tez tak myslalm i nie powiem tez nieraz sie poplacze jeszcze, ale chce pracowac nad soba, bo z innym facetem bedzie tak samo, tez ci zacznie mowić głupie rzeczy !!! czepiać się i tez z czasem sielanka padnie ... może dajesz mu za mało przykładu np za mało zwracasz uwagi a on by chciał być naglony, ze ma cos zrobić  inaczej ...
Kiedy ja powiedziałam mojemu w czym tkwi u nas problem owszem starał się poprawić bo my nie mamy się zmieniać mamy się starać bo zwiazek to ciagle starania się, ale ja np juz nie potrafię, moj partner oczekuje odemnie rozmowy wiecej  ja nie wiem jak mu ja dać , o czym rozmawiać z nim każdego dnia zwłaszcza że nie jestem szperaczem w necie, nie wyszukuje ciekawostek itp.

czym sie zajmujesz ? co lubisz robić ? - moze zacznij skupiac sie na swoich zajeciach
co robi partner, ma jakies hobby ? zainteresowania ? - może niech tez sie temu odda i zacznijcie sie wspierac pytac o to jak minol dzień, ciezko o normalne zycie jak sie mieszka razem ,zadne z was nie bylo na to gotowe, kazdy wyobrazal sobie ten zwiazek inaczej, ze jedno podporzadkuje sie drugiemu ,ze bedzie ciagle przytakiwalo ,związek idelany, co by on nie powiedzial ty zrobisz, on wyobrzal sobie ze jego kobieta bedzie to i to robila tak i tak a ty robisz cos inaczej i ma prensje do ciebie, mysle ze w tym problem . Nie martw sie ja jestem taka sama zaraz rycze, placze itp,moze on jakism tam gadanim chce cie zinspirowac bys zaczela cos robic z soba, tylko zbyt gwałtownie to porusza ?? - ma podobne zachwanie do mojego partnera wiec wiem na czym stoisz ! kiedy czuje zagorzenie to ,on sie zmieni, on chce z toba byc ale ty tez musisz to i tamto... i wiesz co ci powiem ,wina zawsze jest po obu stronach. I tutaj nie chodzi o manipulacje ,jemu zależy na tobie bardzo , chciał by z tobą być ale że jest ambinty to może dobija go monotonia w ziwazku ,może zaskocz go czymś ?? a on też ciebie zaskoczy, przecież tutaj nie chodzi by on ciebie wiecznie zaskakiwał i robił ci nispodzianki, jesteście partnerami, a to ze iedys byla,przyjaźn,milosc i wszystko w jdnym ,to porostu za bardzo poczuliscie sie pewni siebie, ze jestescie w ziwazku i jedno chce zdominowac drugie, w tym przypadku nasi faceci !!! mysla ze wszystko moga nam mowić bo nic nie powinno nas zranić ... on chce dla ciebi dobrze

moze napisz w jakich sytuacjach ci dosadza ??? co cie rani ,podaj przyklady, co ci mowi i w jakich okolicznosiach ?
jakie macie wspolne plany,,zycie /?? obowiazki ?? w czym ty masz sie zmienic ??? ( wiecej ,rozmawiać z nim, sprzatac, wiecej gotowac, zajmowac sie domem, wychodzic wiecej  do kolezanek ?? ) ,no i w czym on powinien sie zmienic wedlug ciebie ( wiecej ci pomagac w domu, byc  bardziej spontaniczny itp)
wiem ciezko sie przestawić , bo nagle jak zaczynasz robic cos inaczej to wydaj ci sie ze nie jestes sobą, ze przeciez ty robisz to tak i tak ,pewnych nawyków nie zmienisz kochana ,ja jestem balagniara, moj by chcial bym nie wieszała ciuchow z clego tygodnia na poreczy od lozka, czasami sie udaje , ... trzeba sie uczyć siebie i dawać przyklady ,wiem latwo sie pisze, ja też chodze oryczana i to nieraz bo jestem juz taka wrażliwa i mało wiary w siebie wiec uciekam w kąt !!!

ostatnio mi  partner powiedział ze mam " brzydke zęby" a ja sie pryczałam !!! cały dzień chodziłam smutna bo wziełam to tak do siebie ,i choc w domu powiedialm jemu sa jakie są i tyle, to w pracy tak to za mna chodzilo ze wyslalam jemu esmsa ze jest mi smutno itd. a w domu sie poryczałami z nim pokłociłam by znalazł sobie inna z ładnymi zębami
no ale on tylko chiał mi dopiec ze za mało je szczotkuje !! nie wiem dlaczego sie poryczałam, przecież jest moim partnerem, chce dla mnie dobrze, jestem z nim 8 lat i powinnma wiedzieć że przeciez sie mu podobam taka jaka jestem ,ale wiadomo jak sie zapuszczę i mi o tym powie to zamiast ryczeć !!! powinien być to dla mnie sygnał że czas na zmianę !!!
Więc bierzemy się w garść i zamiast ryczeć ,robimy wszystko by być super silne laski !!! :D nie zapłakane tylko uśmiechnięte, dązące do celu z pazurem, i jak ktoś nam mowi że coś jest nie tak to bierzemy sygnał do siebie i obimy wszystko by tak nie było i nie oznacza to że nie szanujmey siebie, owszem wszystko z umiarem i zachwaniem własnych wartosci !!!!  nie mozemy sie godzić na wszystko ,ale jak sa to błachostki typu porozrucane ubrania albo nieumyte naczynia na bierząco ,postarajmy sie to zmeinić i nieogdamy sie na poartnera, jego zmiana przyjdzie z czasem ,zacznijmy prace nad sobą a jego delikatnie w to wciagnimy, mam nadzieje ze się nam uda

O to mi chodziło ze łatwo się piszę jak sie zmienic lub dawac porady itp. ale rzeczywisitsc jest inna, jesli chodzi o brak pewnosci siebie. Podam kilka przykladow na sobie ,moze sie powotrze, i tak jak ty tez czuje sie nie taka jak powinnam byc !! i jest to ciezkie bardzo, bo niby znamy swoje wady itp to jest pewna skorupa ze zaczynamy sie dolowac i jesli ktos nam cos zlego powie, lub zwroci uwage to my sie dolujemy , czy nie mam racji ? jak jest u ciebie ?

a o to przyklady na moej osobie braku pewnosci siebie :

1) ostatnio moj chlopak mowil ze musi kupic sobie jkis sweter do szarej marynarki, j znam sie na ciuchach ,nawet teraz robie kurs w tym kierunku stylizacji z wizazem i mowie jemu ze do szarej to jakis w odcieniach zieleni ładnie bedzie wygladał  ,
a on na to : gdzie zielony sweter do szarego ... no i  zabraklo mi jezyka w gebie ! balam sie wyrazic swoje zdanie !! powiedziec ze nie ma racji ,blokada w sorodku !!:( a przeciez chodzilo o jakas blachostke kolor swetra, a ja balam sie odezwac. wiec jak mam radzic sobie z trudnjeszymi przykladami

2) ostatnio zwrocil mi uwage na kolor mocih zebow bo uwaza ze malo szczotkuje i co zareagowalam placzem bo niby jak moze mi zwracac uwagę !! a on poprstu chce mnie zmobilizowac do wiekszej uwagi do nich, z tym ze one mi sie podobaja i uwazam ze dbam na tyle ile potrafie i mam ochote, ale jak bym byla pewna siebie to bym zareagowala ianczej , obrocila w zart, powiedaiala ze sa zajebiste i takie maja byc i zapomniala o wszystkim.

teraz nic nie przychodzi mi do glowy wiecej ...
a co do posypania realcji to z tym facetem ci sie posypało ?? ja tez tak mam ze dopiero jak jestem sama wiem w czym bład tkwi, ale od wielu lat nie moge przebic sie przez skorupe !!! kiedy juz wychodze na prosta i jest inaczej to wystarczy jeden incydent ktory sprawia ze sie cofam w tył

enamorada  właśnie u mnie o to chodzi że dla mnie mój facet był zawsze ideałem więc każde jego zdanie, każdą krytykę traktowałam jak świętość bo skoro on jest taki świetny to na pewno ma racje a ja jestem głupia i musze się zmienić długo dopasowywałam się do niego po za tym często jak się kłóciliśmy on zawsze przedstawiał mi to w taki sposób żebym czuła się winna. Kiedyś nawet była taka sytuacja że on mnie bardzo źle potraktował a jak zaczełam z nim rozmawiać to przedstawił mi to w taki sposób że to jego zachowanie było skutkiem mojego wcześniejszego i robił to na tyle skutecznie że w końcu to ja go przepraszałam. Teraz też tak częst jest tyle że zaczełam to widzieć i mówie mu żeby przestał mi robić mętliku w głowie.

Kolejny problem to że ja się z nim nie umiem kłócić bo jak on zaczyna krzyczeć to ja się blokuje, uciekam, wychodze z pokoju lub z domu jego to bardziej denerwuje. Potem wracam i wyjaśniamy kłótnie już na spokojnietylko że on znowu mi zaczyna to w swój sposób tłumaczyć i myśle masz racje jak mogłam się tak zachować a potem kiedy zostaje sama to jestem zła na siebie że znowu dałam się przekabacić na jego strone, że wyszło że to co ja czuje jest nie ważne. a jak chce wrócić do tematu co mnie boli to on wpada w furię że przecież już mamy to ustalone i dlaczego ciągle wracam do tego samego. Bo on mi nie będzie tego samego znowu mówił i znowu ja wychodze na tą złą co piętrzy problemy.Bo ważniejsze jest to że on tak zrobił w skutek wcześniejszego mojego zachowania, a nie to jak ja się czuje.

Znam to uczucie. Miałam tak z moim chłopakiem (chociaż nie tylko z nim, wiadomo - problem z pewnością siebie ujawnia się w wielu sytuacjach i relacjach). Mój chłopak też był dla mnie wyrocznią, bałam się jak zareaguje, jak oceni, czy na dany temat myśli tak samo jak ja? Jak jego zdanie było inne, to od razu moje stawało się głupie i mało ważne. Wyłaziłam ze skóry żeby dobrze wypaść, żeby mu się podobało, żeby był zadowolony, albo żeby się nie gniewał - dlatego też się "udusiłam" bo w końcu przyszedł moment, że dłużej nie mogłam. Najgorsze w moich relacjach były właśnie konflikty (ale to głównie w innej relacji miałam taki problem, chociaż w tym związku też), bo bardzo mi zależało, żeby druga osoba się nie gniewała, więc byłam skora przeprosić nawet jak nie czułam się winna (chociaż po takim konflikcie wystarczyło, że ten ktoś powiedział, że poczuł się zraniony, że mu przykro, że go nie rozumiem i już miałam potworne poczucie winy i przepraszałam). Często miałam wrażenie, że nie wiem za co przepraszam, czasem robiłam to chyba tylko po to "żeby już było dobrze", a potem jak zostawałam z tym sama to złościłam się na siebie, że znowu nie potrafiłam się wybronić, albo postawić się.

Najgorsze było chyba to że zawsze próbowałam określić kto ma rację i nigdy nie potrafiłam tego zrobić. Jak doszło do tego poczucie winy to już automatycznie czułam, że moje argumenty są głupie. Nie potrafiłam sobie uzmysłowić że nie chodzi o określenie obiektywnie kto ma rację, tylko o samo wypowiedzenie swojego zdania. Że nie chodzi o to, czy obiektywnie rzecz biorąc mam rację czy nie, tylko o to że moje odczucia czy przekonania są ważne i prawdziwe, dlatego że ja po prostu tak czuję. I druga strona powinna to szanować, a nie próbować to podważać, na zasadzie że "jak możesz tak myśleć", "nie powinnaś tak czuć", "wydaje ci się". Mnie też bardzo blokował strach, że przecież nie powiem co naprawdę czuję w danej sytuacji, bo go zranię, będzie mu przykro itd. Niestety - dobrymi chęciami jest piekło murowane, jak się o tym przekonałam. Jeżeli w rozmowie czy konflikcie uczestniczą dwie osoby, mające dobrą samoocenę to potrafią sobie mówić rzeczy, które mogą być przykre dla drugiej strony (ale tylko w dobrej wierze, np dla dobra związku, nie dla skrzywdzenia drugiej osoby) i przyjmować te krytyczne komunikaty.

My jako osoby z brakiem pewności siebie, krytyczne komunikaty bierzemy bardzo do siebie i np. nadmiernie martwimy się tym. Ale np. twój chłopak gagatku też nie potrafi przyjąć tego co Ty mówisz, reaguje agresywnie i twierdzi, że to twoja wina, czyli jednym słowem Ty bierzesz krytyczne uwagi zbyt mocno do siebie i dołujesz swoją samoocenę, a on - reaguje obronnie, atakiem, odbija wszystko w Ciebie żeby go nic z tego co mówisz nie dotknęło (z tego wynika, że też ma problem z samooceną).

Ja chodziłam w ostatnim roku przez kilka miesięcy. Poszłam po pomoc, bo wydawało mi się, że mam depresję (byłam zdołowana i przytłoczona moimi relacjami i nie mogłam zrozumieć, dlaczego czuję się w nich tak niekomfortowo). Nie chodziłam na terapię, tylko na takie luźne spotkania, na których omawiałam bieżące sprawy i ćwiczyłam się w odnajdywaniu własnego zdania i zastanawianiu się co kryje się za moimi emocjami (dlaczego czuję się tak a nie inaczej). Bardzo pomogły mi te spotkania, nauczyłam się dzięki nim widzieć sprawy inaczej i inaczej myśleć.

Dziewczyny jeszcze jeśli chodzi o to, że druga strona nie szanuje lub nie spełnia naszych potrzeb to nie ma sensu wdawać się w niekończące się kłótnie z wymówkami, bo nie da się zmusić drugiego człowieka do zmiany. Zacznijcie od siebie, popróbujcie same rozpoznawać swoje potrzeby, uznawać je za ważne i same dbać o siebie. Brzmi jak banał ale naprawdę wszystkie zmiany zaczynają się od nas samych. Praca nad zmianą innych jest zawsze stratą czasu. Każdy odpowiada tylko za zmianę samego siebie - dlatego gagatku, jeśli chcesz żeby twój chłopak się zmienił, to oczywiście możesz go wspierać i być przy nim jeśli chcesz, ale cały wysiłek i tak on będzie musiał wykonać sam. Jeśli on się w to naprawdę nie zaangażuje, to z twojej strony wiara w jego zmianę będzie stratą czasu.

No i stało się wymiękłam. Już dłużej nie dałam rady. Rozstaliśmy się i to w jego urodziny. Jednocześnie to był pierwszy dzień rzucenia jego nałogu. A wyglądało mniej więcej tak. Rano kiedy wstawałam do pracy obudziłam go chcąc mu złożyć życzenia zdenerwował się więc odpuściłam napisałam karteczkę z życzeniami i wyszłam. Dzwoniłam kilka razy pytałam jak się czuje zaproponowałam spacer po mojej pracy, że chce żeby ten dzień był dla niego wyjątkowy. Mówił żebym odpuściła, że dla niego to jest dzień jak każdy inny, że nie ma ochoty nigdzie ze mną spacerować i że go tylko denerwuje. I że tymi pytaniami (jak się czuje) wcale mu nie pomagam tylko ciągle przypominam. Kiedy wracałam do domu również do niego zadzwoniłam zapytać co się z nim dzieje nie wiedziałam czy jest w domu czy nie tylko krótko odpowiedział że jest w domu i że to chyba on się powinien zapytać gdzie jestem. Cały dzień był nie w humorze, ale tylko w stosunku do mnie ze swoją matką i znajomymi rozmawiał normalnie. Kiedy weszłam do domu robił obiad przywitałam się z nim ale już z pewny dystansem przecież nie chciał swiętować nie chciałam go bardziej zdenerwować. Zjedliśmy ja pozmywałam. Wtedy się do mnie przytulił i powiedział że to jest jego pierwszy dzien i że jemu tak łatwo że może mi się tak wydaje że on chodzi rozdrażniony ale tak nie jest tylko po prostu ja go zdenerwowałam zaproponował żebyśmy się położyli. Położył się i nic nie mówił tylko widziałam jak w nim napięcie rośnie. Zaproponowałam mu masaż żeby się troche wyluzował nie chciał, Mojego przytulenia nie odwzajemnił. Nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić. Potem już nie pamiętam jak do tego doszło ale zaczął na mnie krzyczeć że nic nine rozumiem że jestem zwykłym tłumokiem że nie zapłaciłam wszystkich rachunków (on nie pracuje z mojej pensji jak bym wszystko opłaciła to byśmy na życie nie mieli a każdą kwotę którą on dostał na urodziny pooddawał długi za swój nałóg). Chciałam wyjść się przejść zabronił mi coraz głośniej krzyczał że wszystko spier...ć potrafię nawet jego urodziny. Zamachną się ręką na mnie, nie trafił bo się uchyliłam. Krzyczał że on cały dzień sie stara pytał co mógłby jeszcze zrobić żeby ten dzień inaczej wyglądał, że był spokojny. Po tym co mi w ostatni piątek zrobił strasznie się go wystraszyłam wybiegłam z domu. Pobiegł za mną zaciągną mnie z powrotem do domu. Powiedział że tak być nie może że chce się rozstać. Powyzywał mnie od najgorszych. Kazał się spakować. Zadzwonił do swojej matki strasznie mnie do niej s powyzywał. Chciał się wprowadzić do rodziców ale matka nie chciała żeby wracał powiedziała tylko że jeśli będzie taka potrzeba to wynajmie mu pokój. Potem wykrzyczał że mam zadzwonić do swojej matki i powiedzieć że się rozstaliśmy. Mówiłam że nie muszę dzwonić że wrócę po prostu ale  nalegał powiedział że chce to usłyszeć. No cóż moja mama się ucieszyła że wracam. Wzięłam torbę powiedziałam ze poczekam na niego na zewnątrz ale usłyszałam tylko se jo nara szmato po trzech latach. Więc już nie czekałam wyszłam wsiadłam do autobusu i pojechałam na następnym przystanku mnie dogonił innym autobusem dał mi telefon bo na jego nr dzwoniła moja mama skończyłam rozmawiać i wyszedł ja zostałam pojechałam do siebie. I tak skończył się nasz związek. Potem wiem że pojechał do znajomych znowu palić. Ja tylko zadzwoniłam jeszcze do jego matki. Powiedziała żebym się nie przejmowała że ona mu pomoże żebym wróciła do domu i spróbowała o tym nie myśleć. jeszcze mam u niego jakieś rzeczy. Może jakoś po weekendzie je odbiore. Teraz mam taką pustkę, może jestem egoistką ale uważam że to nie ja mu spieprzyłam urodziny tylko on sam to zrobił na własne życzenie. Ktoś może powie że jestem przewrażliwona i swoim zdenerwowaniem nakręciłam go bardziej, ale ja już nie raz od niego dostałam a w tamten piątek tak oberwałam że przez kilka dni z domu nie wychodziłam bo miałam kilka śliw na twarzy. Wtedy przepraszał mówił że on wie że tak być nie może że dla niego to hańba że podniósł na mnie ręke z resztą jak za każdym poprzednim razem. Jego mama mi powiedziała że może to rozstanie da mu w końcu kopa że zacznie działać. A ja boje się że może sobie zrobić jakąś krzywdę. Boje się czuje straszną pustkę ale już nie chce z nim być. Po tym wszystkim nie umiem już mu zaufać i czuć się przy nim bezpiecznie. A też nikt z moich ani jego rodziców nie wiedzą że on na mnie kiedyś podniósł ręke, chociaż moja mama się domyśla, ale zaprzeczyłam bo strasznie się tego wstydze.

dzięki za dobre słowo, najgorsze jest teraz to że on do mnie dzwoni przeprasza płacze prosi błaga żebym tylko wróciła i żebym go nie zostawiała bo to jest dla niego bardzo trudny okres bezemnie jest mu bardzo ciężko że on już wszystko rozumie co źle robił że będzie mnie więcej doceniał a nie tylko o wszystko obwiniał i że już nigdy więcej na mnie ręki nie podniesie, już nigdy złego słowa na mnie nie powie.

Tylko że to nie jest pierwszy raz że zrobił taką awanturę tydzień temu mnie tak pobił że przez kilka dni z domu nie wychodziłam bo leczyłam siniaki wstyd było gdzie kolwiek wyjść i wtedy mówił że już nigdy więcej na mnie ręki nie podniesie przyszedł kolejny piątek i znowu rym razem zrobił to dwa razy ale przecież obiecał. Powiedział że dopiero teraz do niego doszło to co on mi zrobił w tamtym tygodniu. A jak się denerwuje z jakiegoś dość błahego powodu (bo u nas nie ma innych powodów jak np coś nie tu odłożone, coś co według niego zbyt długo trwa lub na coś się umawialiśmy i wyleciało mi to z głowy) to wtedy wrzeszczy pyta jak on może inaczej zareagować na taką głupote co zrobiłam i że skoro w takich rzeczach robie błędy to co będzie jak będe coś poważniejszego miała zrobić. I teraz dzwoni i tłumaczy że o te błahostki nie będzie się czepiał. Mówi że już prace sobie znalazł na lotnisku i że firmę będzie rozkręcał po godzinach ale jak wcześniej mu to proponowałam to mnie wyśmiał bo przecież jeśli pójdzie do pracy to w jaki sposób będzie miał czas na firmę.

W ciągu 2 dni mówi że tak bardzo się zmienił i dlaczego w niego nie wierze prosi żebym mu dała ostatnią szanse że jeśli się obawiam to następnym razem odejde i już nie będzie gadek ale żebym mu teraz dała jeszcze szanse.

Ja się obawiam bo kiedy on wpada w swoją furię to mnie nawet z domu nie chce wypuścić nie może nad sobą zapanować wrzeszczy popycha ciąga za włosy bije po twarzy kilka razy wykręcił mi ręke i się uśmiech. pyta długo jeszcze będziesz ryczała dopuki będziesz ryczała to ja się nie uspokoje.

Ja się go zwyczajnie już boje a on mi tłumaczy swoje że on już rozumie i że tak nie będzie. że beze mnie sobie nie poradzi. Żebym go teraz nie zostawiała.

Moja mama prosi mnie żebym nie wracała koleżanka tak samo tata mówi że on sobie nie wyobraża z nim usiąść przy jednym stole chociaż rodzice nie wiedzą o rękoczynach.

Sam zdrowy rozum mi podpowiada żebym nie wracała ale on tak płacze tak prosi mówi jak on to wszystko już rozumie. Tylko co z miom bezpieczeństwem skąd moge byc pewna że po tygodniu znowu nie podniesie na mnie ręki. On jest niby tego pewny, ale zawsze był pewny że nigdy więcej tego nie zrobi a on coraz częściej wpada w taką furię i jakoś w to mi się nie chce wierzyć że on przez dwa dni tak się zmienił i że tak wszystko rozumie.

Pomyśl o tym ile razy Ty płakałaś ? Jakoś go to nie wzruszało prosi abyś wróciła po co zabrakło mu ofiary nad którą mógłby się znęcać wiesz nawet przy tresurze psów nie stosuje się takich metod ten twój chłopak to jest chory psychopata jemu sprawia przyjemność zadawanie bólu i cierpienia tak Cię zmanipulował że wie dobrze jak ma zagrać na twoich uczuciach abyś wróciła , bardzo żle zrobisz jak dasz mu szanse tacy ludzie się nie zmieniają obierają inną taktykę .

Też nie wierze w jego tak szybką zmianę bo za każdym razem mi mówił że już nigdy więcej nie podniesie na mnie ręki że to odjeło mu jego honor i bardzo źle się z tym czuje. I po awanturze robi wszystko dla mnie normalnie jest ksieciem z bajki kupuje kwiaty gotuje obiady podkłada poduszkę pod stopy aż do kolejnego wkur..enia. Wtedy on nad sobą po prostu nie panuje. Teraz płacze bo uważam go za potwora i on czuje się przez to bardzo pokrzywdzony.

Teraz zaprasza mnie na herbate do mieszkania a ja boje się że jak tam wejde to nie będzie chciał mnie z tamtąd już wypuścić bo przy awanturach zamyka drzwi i nie  mam szans ucieczki.

Niewiem może przesadzam panikuje uogulniam ale ja zwyczajnie boje się o siebie on staje się coraz bardziej bezwzględny.

Przyłazi pod pracę z kwiatami i robi sceny. wychodzi że to ja jestem ta zła bo on przedemną klęka a ja nie chce z nim rozmawiać.

Gdyby tak nie prosił byłoby mi łatwiej a on tak łatwo mną manipuluje. Już teraz to widzę za dużo razy dałam się nabrać na to.

Mówie mu że nie jestem zabawką którą się można bawić a jak się znudzi to wystawia przez drzwi wtedy płacze że mam go za takiego potwora i że nie pamiętam o tym jak było dobrze między nami.

gagatku ...
jeżeli on przychodzi pod Twoją pracę i robi Ci sceny zwyczajnie idź z tym na policje i poproś, żeby wykonali do niego telefon i powiedzieli, że nie życzysz sobie kontaktów z nim i niech zagrożą mu pozwem do sądu...
może to cos pomoże.
i pod żadnym pozorem nie idź do jego mieszkania na żadną kawę czy herbatę.
i jeszcze jedno ...
mówi że to że Cie uderzył odjęło mu honor .?
niech on sobie zada pytanie czy w ogóle wie co to słowo znaczy i czy on go ma ..

Tak na prawdę to Ty nie chcesz od niego odejść wymyślasz jakieś fanaberie ze zwierzakami sama szukasz pretekstu aby iść do niego cały czas Go usprawiedliwiasz masz duży problem z samą sobą zadaj sobie pytanie czy Ty chcesz od niego odejść . z tego co piszesz to wnioskuję że odpowiada Ci ta sytuacja masz 25 lat a zachowujesz się jak nastolatka . Przepraszam za te słowa ale tak to oceniam